Sanatkumāra powiedział:
1. Brahmā przekazał Śiwie ten boski rydwan o różnych cudownych cechach, zaprzężony w Wedy jako konie.
2. Po złożeniu go w darze Śiwie, poprosił Pana bogów, uznanego przez Wiszṇu i innych bogów, by wsiadł do rydwanu.
3. Wielki Pan Śiwa, utożsamiając się ze wszystkimi bogami, wsiadł do tego rydwanu, który miał zamontowane rozmaite rusztowania.
4. Wtedy był wysławiany przez bogów, Gandharwów, wężów, mędrców, Wiszṇu, Brahmę i strażników kierunków.
5-6. Śiwa, dawca darów, otoczony grupami dziewcząt biegłych w muzyce, jaśniał wspaniale. Gdy spojrzał na woźnicę, wchodząc na rydwan stworzony z całego świata, konie uformowane z Wed padły na ziemię głową do przodu.
7. Ziemia się zatrzęsła. Góry się poruszyły. Śesza, niezdolny znieść jego ciężaru, został przytłoczony i wkrótce zaczął się trząść.
8. Pan Wiszṇu przyjął postać dostojnego byka i wszedł pod rydwan. Uniósł go i na krótko ustabilizował.
9. Lecz już po chwili, nie mogąc znieść ciężkiej świetlistości Pana Śiwy siedzącego na rydwanie, byk musiał uklęknąć i czołgać się po ziemi.
10-12. Ale Pan dotknął lejców i ustabilizował konie. Wtedy Brahmā, siedząc w doskonałym rydwanie, na rozkaz Pana poprowadził go z szybkością umysłu i wiatru, ku trzem miastom dzielnych Asurów. Miasta te znajdowały się wtedy na niebie. Pan Śiwa siedział w środku.
13. Wtedy Pan Śiwa spojrzał na bogów i rzekł: „Dajcie mi panowanie nad zwierzętami. Wtedy zabiję Asurów.
14. O doskonali bogowie, ci doskonali Asurowie mogą zostać zabici tylko wtedy, gdy bogowie i inni otrzymają odrębną „zwierzęcą” naturę. Nie inaczej.”
Sanatkumāra powiedział:
15. Usłyszawszy te słowa inteligentnego Pana bogów, stali się przygnębieni, podejrzewając znaczenie „zwierzęcości”.
16. Gdy Śiwa, Pan bogów, małżonek Pārwatī, poznał ich myśli, współczując im, rzekł ze śmiechem:
Śiwa powiedział:
17. „O doskonali bogowie, nie upadniecie nawet w waszej zwierzęcości. Niech będzie to usłyszane i niech praktykowana będzie droga wyzwolenia ze zwierzęcości.
18. Ten, kto odprawi boski rytuał Pāśupata,1 zostanie uwolniony ze zwierzęcości. Obiecuję wam to. Bądźcie uważni.
19. O doskonali bogowie, nie ma co do tego wątpliwości – ci, którzy odprawiają mój rytuał Pāśupata, zostaną wyzwoleni.
20. Ten, kto służy nieprzerwanie lub przez dwanaście lat, zostaje uwolniony ze zwierzęcości.
21. Dlatego, o doskonali bogowie, odprawcie ten boski rytuał. Zostaniecie uwolnieni ze zwierzęcości. Nie ma co do tego wątpliwości.”
Sanatkumāra powiedział:
22. Usłyszawszy te słowa Pana Śiwy, wielka dusza Wiszṇu, Brahmā i inni bogowie rzekli: „Niech tak będzie.”
23. Tak więc wszyscy bogowie i Asurowie stali się zwierzętami Pana. Śiwa stał się Panem istot (Paśupati). On jest tym, który rozwiązuje więzy istot.
24. Od tego czasu imię Paśupati, przynoszące pomyślność, rozprzestrzeniło się po wszystkich światach i stało się sławne.
25. Wtedy niebiański mędrzec, Indra, Brahmā, Wiszṇu i inni radowali się, wołając „Zwycięstwo”.
26. Nawet w setkach lat nie sposób należycie opisać formy wielkiej duszy, którą wtedy przyjął.
27. Śiwa, Pan Pārwatī i wszystkich, obdarzający wszystkich szczęściem, ruszył naprzód, by zniszczyć trzy miasta.
28. Wtedy wszyscy bogowie, jaśniejący niczym słońce, pod przewodnictwem Pana bogów i innych, ruszyli na słoniach, koniach, lwach, bykach i rydwanach, by zabić Tripurów – przywódców Asurów.
29. Wiodący bogowie, tak wielcy jak góry, szli naprzód uradowani i uzbrojeni we wszelkiego rodzaju pociski, radła, moździerze, żelazne maczugi i powyrywane drzewa wielkości gór.
30. Wtedy Indra, Brahmā, Wiszṇu i inni poszli przodem Pana Śiwy, radośnie wykrzykując „Zwycięstwo Śiwie”, dobrze uzbrojeni i jaśniejący blaskiem.
31. Mędrcy z dredami i laskami w dłoniach radowali się. Siddhowie i Ćāraṇowie poruszający się po niebie sypali kwiaty.
32. O wielcy bramini, wszyscy Gaṇeśwarowie ruszyli ku trzem miastom. Kto zdoła ich wszystkich wymienić? Wspomnę kilku.
33. Bhryṅgin, przywódca wszystkich Gaṇów, otoczony przez Pana Gaṇów i bogów, pospieszył, by zniszczyć trzy miasta jak Mahendra usadzony w powietrznym rydwanie.
34-39. Oto najważniejsi spośród nich: Keśa, Wigatāwāsa, Mahākeśa, Mahādźwara, Somawallīsawarṇa, Somapa, Sanaka, Somadhryk, Sūrjawarćaś, Sūrjapreṣaṇaka, Sūrjāksza, Sūrināman, Sura, Sundara, Praskanda, Kundara, Ćaṇḍa, Kampana, Atikampana, Indra, Indradźawa, Jantry, Himakara, Śatāksza, Pańćāksza, Sahasrāksza, Mahodara, Satidźahru, Śatāsja, Raṅka, Karpūrapūtana, Dwiśikha, Triśikha, Ahaṃkārakāraka, Adźawaktra, Aszṭawaktra, Hajakāraka i Ardhawaktraka. Ci oraz inni niezliczeni władcy Gaṇów, których nie sposób opisać ani sklasyfikować, otoczyli Śiwę i ruszyli naprzód.
40. Byli zdolni spalić cały świat, zarówno istoty ruchome, jak i nieruchome, w jednej chwili samą myślą. Otaczając Śiwę, wielkiego Pana, ruszyli naprzód.
41. Śiwa jest zdolny spalić cały świat. Cóż mu po Gaṇach, bogach, rydwanie i strzałach, by spalić trzy miasta?
42. O Wjāso, ten dzierżący trójząb Pan, o cudownej mocy dawania radości i ochrony, sam poszedł wraz ze swymi Gaṇami i bogami, by spalić trzy miasta wrogów bogów.
43. Wyjaśnię ci jaka była tego przyczyna, o doskonały mędrcze. Chodziło o to, by jego chwała stała się znana wszystkim światom – chwała, która niszczy wszelkie grzechy i nieczystości.
44. Inną przyczyną było przekonanie niegodziwych, gdyż nie ma nikogo, kto przewyższałby go wśród bogów.
Przypisy:
- Śiwa nosi imię Paśupati – Władca istot żywych. Zgodnie z legendą zapisaną w niniejszym rozdziale, każdemu bóstwu Śiwa nakazał uznać siebie za zwykłego paśu, czyli istotę żywą, zanim Tripurowie mogli zostać zabici w bitwie. Bogowie przyjęli tę propozycję, ogłosili się paśu i walczyli z zaciekłością. Pan Śiwa zapewnił im zwycięstwo, lecz bogowie nadal pozostawali niespokojni. Wówczas Pan nakazał przestrzeganie ślubu Pāśupata dla osiągnięcia wyzwolenia z natury paśu. Ta legenda stanowi podstawę powstania sekty Pāśupata, której celem jest wyzwolenie paśu (indywidualnej duszy) z więzów odradzania się. ↩︎