Rudra Saṃhitā (5) – Rozdział 51 – Historia Ūszā

Wjāsa powiedział:

1–2. O wszechwiedzący Sanatkumāro, cudownie doskonała opowieść została przez ciebie opowiedziana z miłością i błogosławieństwem. Jest pełna łaski Śiwy. Pragnę poznać więcej z opowieści o Panu z księżycem na czole, w której nadał on Asurowi Bāṇie pozycję przywódcy swoich Gaṇów.

Sanatkumāra powiedział:

3. O Wjāso, posłuchaj z szacunkiem opowieści o Śiwie, wielkim Ātmanie, w której wyjaśniono, jak obdarzył on Asura Bāṇę przywództwem nad swoimi Gaṇami.
4. Oto dobra opowieść o Śiwie, wielkim Panu. Tu również znajduje się opowieść o walce Śiwy z Kryszṇą, kiedy to Śiwa pobłogosławił Bāṇę.
5. Posłuchaj ode mnie najbardziej odpowiedniej i wysoce zasługującej legendy o boskich zabawach Śiwy. Jest przyjemna dla umysłu i dla uszu.
6. Marīći, mędrzec o wielkim intelekcie, był mentalnie stworzonym najstarszym synem Brahmy. Był również Pradźāpatim.
7. Jego syn Kaśjapa był szlachetną duszą. Był najdoskonalszy spośród wszystkich mędrców. Sprawił, że stworzenie dobrze się rozwijało. Był oddany ojcu i Brahmie.
8. O Wjāso, trzynaście córek Dakszy było jego żonami. Były one prawych obyczajów i bardzo wierne swojemu mężowi, mędrcowi Kaśjapie.
9. Najstarszą z żon była Diti. Jej synami byli Daitjowie. Bogowie i inni, w tym istoty ruchome i nieruchome, narodzili się z pozostałych żon.
10. Najstarsza Diti miała bohaterskich synów: Hiraṇjakaśipu – starszego, i Hiraṇjākszę – młodszego.
11. Hiraṇjakaśipu miał czterech synów. Byli to kolejno: Hrāda, Anuhrāda, Saṃhrāda i Prahlāda.
12. Prahlāda był wielkim wielbicielem Wiszṇu. Miał pełną kontrolę nad swoimi zmysłami. Daitjowie nie byli w stanie go zniszczyć.
13. Jego synem był Wiroćana – najdoskonalszy z darczyńców. Oddał on nawet swoją głowę Indrze, który poprosił o nią pod postacią bramina.
14. Jego synem był Bali, ulubieniec Śiwy i hojny darczyńca. Oddał on ziemię Wiszṇu, który przyjął postać karła.
15. Jego syn Bāṇa stał się wielbicielem Śiwy. Był bardzo szanowany i inteligentny. Był prawdomówny i hojny, rozdając tysiące darów.
16. Mieszkając w mieście Śoṇita,¹ rządził trzema światami po tym, jak siłą pokonał wielu władców.
17. Dzięki łasce Śiwy, bogowie stali się de facto sługami Bāṇy, wielbiciela Śiwy.
18–19. Byli udręczeni jego wrogością, choć praktykował on wielkie cnoty. Przy akompaniamencie muzyki granej przez jego tysiąc ramion, za pomocą tańca Tāṇḍawa czcił Śiwę.
20. Śiwa, przychylny wobec swoich wielbicieli, był bardzo zachwycony i usatysfakcjonowany jego tańcem i spojrzał na niego współczującym wzrokiem.
21. Pan światów, który jest godny aby szukać w nim schronienia, dawca pragnień wielbicieli, poprosił wielkiego demona, syna Bali, by wybrał sobie dar.

Śiwa powiedział:

22. Wielki Daitja Bāṇa, syn Bali, najdoskonalszy spośród wielbicieli i bardzo inteligentny, złożył pokłon panu Śiwie z oddaniem i wychwalał go.

Asura Bāṇa powiedział:

23–24. O wielki Boże, panie bogów, przychylny wobec tych, którzy szukają u ciebie schronienia, o wielki Śiwo, jeśli jesteś ze mnie zadowolony, bądź moim opiekunem na zawsze. Bądź obecny ze mną jako pan mojego miasta wraz ze swoimi synami i Gaṇami. O Panie, bądź dla mnie źródłem radości pod każdym względem.

Sanatkumāra powiedział:

25–26. Bāṇa, syn Bali, zwiedziony przez boską iluzję Śiwy, nie poprosił o nic więcej od Pana Śiwy, który udzieliłby mu nawet wyzwolenia, gdyby o to poprosił, choć jest trudny do zadowolenia. Śiwa, przychylny wobec wielbicieli, obdarzył go darami i z miłością pozostał tam razem ze swymi synami i Gaṇami.
27. Pewnego razu Śiwa dokonał boskich zabaw w Śoṇicie, pięknym mieście Bāṇy, w towarzystwie bogów i Asurów, na brzegu rzeki.
28. Gandharwowie i niebiańskie dziewczęta tańczyły i śmiały się. Mędrcy odprawiali dźapę, składali pokłony, oddawali cześć i wychwalali Go.
29. Pramathowie skakali i krzyczeli; mędrcy odprawiali ofiary. Grupy Siddhów przybywały, by oglądać boską zabawę Śiwy.
30. Mlećczowie,² przeciwnicy i złośliwi kłótliwcy ginęli. Matki³ (takie jak Brāhmī i inne) siedziały naprzeciw Niego. Przerażające demony ginęły.
31. Światowe przewinienia tych, którzy mieli właściwe pojęcie o oddaniu Śiwie, zostały zapomniane.
32. Mędrcy i Siddhowie podskakiwali i radowali się na widok działań kobiet. Pory roku ukazywały swą moc i je wspierały.
33. Łagodne wiatry wiały, unosząc szarawy pyłek roślin. Stada ptaków, łaknących nektaru, świergotały na drzewach.
34. W lasach i gajach na gałęziach obficie pokrytych kwiatami słodko kukała kukułka, wzbudzając miłość.
35. Wówczas, oglądany przez Kāmę, który nie został pokonany, Pan Śiwa z sierpem księżyca, bardzo skory do zabaw, przemówił do Nandina.

Pan z sierpem księżyca, Śiwa, powiedział:

36. Idź szybko z tego lasu i opowiedz ciemnoskórej Pārwatī wszystko, a następnie przyprowadź ją tutaj z Kailāsy, gdy już się przyozdobi.

Sanatkumāra powiedział:

37. „Tak będzie” – odpowiedział tajemny posłaniec Śiwy, który natychmiast wyruszył. Gdy tam dotarł, złożywszy dłonie w geście czci, pokłonił się Pārwatī i powiedział:

Nandīśwara powiedział:

38. O bogini, wielki pan bogów pragnie ujrzeć ciebie, swą ukochaną, pięknie przystrojoną. Przekazuję ci to na jego rozkaz.

Sanatkumāra powiedział:

39. O doskonały mędrcze, wówczas, na jego naleganie, Pārwatī, oddana swemu mężowi, zaczęła gorliwie się stroić.
40. „Już idę. Ty wracaj i poinformuj pana na moje polecenie”. Nandin zbliżył się do Śiwy z szybkością umysłu.
41. Śiwa, będący w wielkim uniesieniu, ponownie powiedział do Nandina: „Mój dogi, idź jeszcze raz i przyprowadź stamtąd Pārwatī.”
42. „Tak jest, panie” – odrzekł. Poszedł do Pārwatī o słodkim wyglądzie i powiedział: „Twój Pan pragnie cię ujrzeć pięknie i wspaniale przystrojoną.
43. O bogini, Śiwa niecierpliwie oczekuje różnych boskich zabaw. O córko góry, idź, gdyż Pan jest udręczony przez namiętność.”
44–46. Wszystkie niebiańskie dziewczęta mówiły jedna do drugiej: „Skoro pan Śiwa bardzo pragnie ujrzeć Pārwatī i jest opętany namiętnością, to ta, którą ten wróg Kāmy obdarzy uczuciem, z pewnością zostanie królową niebiańskich dziewcząt. Może bawić się z panem Śiwą pod postacią Pārwatī w towarzystwie Gaṇów Kāmy. Kāma rzeczywiście zwyciężył swojego wroga.”
47. Jeśli jakaś kobieta, oprócz Pārwatī, będzie w stanie dotknąć Śiwę, niech bez wahania tam pójdzie i go oczaruje.
48. Córka Kumbhāṇḍy,⁴ Ćitralekhā, powiedziała: „Pragnę przyciągnąć Śiwę pod postacią Pārwatī.
49. Tak jak Wiszṇu, korzystając ze swych jogicznych mocy, przyjął postać czarodziejki (Mohinī).”
50. Widząc przemianę formy Urwaśī, Ghrytāćī przyjęła postać Kālī, a Wiśwāćī – postać Ćaṇḍikī.
51. Rambhā przyjęła formę Sāwitrī, Menakā – formę Gājatrī; Sahadźanjā – formę Dźaji, a Puńdźikastḥalī – formę Widźaji.
52. Nienazwane niebiańskie dziewczęta przyjęły postacie nienazwanych matek, z wysiłkiem używając swej sztuki.
53. Widząc ich postacie, córka Kumbhāṇḍy, korzystając z Jogi Waiszṇawów i własnej, poznała wszystko i naśladowała to samo.
54. Ūszā, córka Asura Bāṇy, biegła w boskiej Jodze, przyjęła cudownie pomyślną i boską postać Pārwatī.
55. Jej stopy miały doskonały blask. Jaśniały niczym wielki czerwony lotos. Miały wszystkie boskie znaki i spełniały wszelkie pragnienia.
56. Gdy Pārwatī, wszechwiedząca i wszechobecna, zrozumiała, że Ūszā pragnie zabawy miłosnej z Śiwą, przemówiła:

Pārwatī powiedziała:

57–59. O przyjaciółko Ūszo, czysta i szlachetna kobieto, skoro przyjęłaś moją postać z powodu namiętności, będziesz miała miesięczny cykl we właściwym czasie w miesiącu Kārttika. Dwunastego dnia jasnej połowy miesiąca Waiśākha podejmiesz post. Podczas nocy, gdy będziesz spała w haremie, przyjdzie do ciebie mężczyzna i będzie się tobą cieszył. Został on przez bogów uczyniony twoim mężem. Będziesz się z nim bawić.
60. Dzieje się tak, ponieważ od dzieciństwa byłaś oddana Wiszṇu i nie popadłaś w letarg. Następnie ona wymamrotała do siebie: „Niech tak będzie” i bardzo się zawstydziła.
61. Następnie bogini Pārwatī gorliwie się przystroiła i udała się do Śiwy. Potem oddawała się z Nim boskim igraszkom.
62. O mędrcze, na koniec tych igraszek pan Śiwa zniknął z tego miejsca wraz ze swą żoną, Gaṇami i bogami.