Rudra Saṃhitā (5) – Rozdział 47 – Opis połknięcia Śukry

Wjāsa powiedział:

1–2. Usłyszałem zwięźle, że w tej wielkiej, przerażającej bitwie, która wywoływała gęsią skórkę, Śukra, mądry pan Daitjów, został połknięty przez Śiwę, wroga Tripurów. Proszę, opowiedz szczegółowo, co uczynił ten wielki jogin przebywając w żołądku pana Śiwy z trójzębem.
3–4. Jak to się stało, że ogień trawienny Śiwy – ten przerażający ogień rozpuszczenia na końcu kalpy – nie spalił Śukry? Jak inteligentny Śukra o jasnym blasku wydostał się z żołądka Śiwy? Jak długo i w jaki sposób Śukra go przebłagał?
5. Jak zdobył tę wielką wiedzę, która powstrzymuje śmierć? O drogi, czym jest ta wiedza, która zapobiega śmierci?
6. O mędrcze, jak Andhaka otrzymał pozycję przywódcy Gaṇów po tym, jak został uwolniony z trójzębu Śiwy, pana bogów, oddającego się boskim zabawom?
7. O ty o wielkiej inteligencji, okaż łaskę. Opowiedz mi w całości o tych wszystkich słodkich boskich zabawach, o których słucham z uwagą.

Brahmā powiedział:

8. Usłyszawszy te słowa Wjāsy o niezmierzonym blasku, Sanatkumāra wspomniał lotosowe stopy Śiwy i powiedział:

Sanatkumāra powiedział:

9. O Wjāso o wielkim umyśle, posłuchaj nektarowej opowieści o zabawie Śiwy. Jesteś najznamienitszym spośród wielbicieli Śiwy i sprawiasz mi radość.
10–11. Gdy rozpoczęła się bitwa między Śiwą a Andhaką, przywódcy, którzy ustawili swoje armie w nieprzenikalnych szykach pioruna i góry, potężni Daitjowie najpierw odnieśli zwycięstwo, lecz, o mędrcze, dzięki mocy Śiwy później zwyciężyli Pramathowie.
12. Usłyszawszy o tym, Asura Andhaka był przygnębiony. Zaczął myśleć: „Jak mogę odnieść zwycięstwo?”
13. Odchodząc z pola bitwy, bohaterski i inteligentny Andhaka natychmiast udał się samotnie do Śukry.
14. Zsiadłszy z rydwanu, złożył pokłon swemu nauczycielowi. Był najznakomitszym spośród polityków, dobrze się zastanowił i przemówił z dłońmi złożonymi w szacunku.

Andhaka powiedział:

15. O święty panie, gdy oddajemy się pod twoją opiekę, odczuwamy wobec ciebie szacunek należny nauczycielowi. Nigdy nie zostajemy pokonani. Zawsze odnosimy zwycięstwo.
16. Dzięki naszej mocy uważamy wszystkich bogów i ich wyznawców, w tym Śiwę i Wiszṇu, za tak nieistotnych jak bezużyteczne źdźbła trawy.
17. Dzięki twoim błogosławieństwom bogowie boją się nas, jak słonie boją się lwów, a węże – Garuḍów.
18. Rozbijając całe zastępy Pramathów, dzięki twojej łasce Daitjowie i Dānowie ustawili się w nieprzenikalny szyk błyskawicy Wjūha.
19. O Bhārgawo, szukając u ciebie schronienia, swobodnie przemierzamy pole bitwy niczym krowy pasące się beztrosko na łące.
20. Lecz teraz Asurowie są nękani przez bohaterskiego wroga. Są zabijani. Ratuj, ratuj nas, o Brāhmaṇie, którzy szukamy u ciebie schronienia.
21. Spójrz na Huṇḍę i innych, moich głównych dowódców, którzy zostali zabici lub rozbici. Zostali zaatakowani przez Pramathów o straszliwej odwadze, zdolnych pokonać nawet śmierć.
22. Niegdyś podjąłeś wielką pokutę, pijąc dym z plew lub jedząc okruchy ziaren¹ przez tysiąc lat i zdobyłeś wielką wiedzę. Teraz nadeszła okazja, by ją praktycznie wykorzystać.
23. O Bhārgawo, niech wszyscy Pramathowie ujrzą owoc twojej wiedzy, gdy ze swej łaski dzięki tej swojej wiedzy ożywisz Asurów.

Sanatkumāra powiedział:

24. Usłyszawszy słowa Andhaki, zdezorientowany Bhārgawa zaczął smutno rozważać.
25. „Co powinienem uczynić? Co przyniesie mi pożytek? Każda istota żywa ma do wykonania różne obowiązki. Może wydać mi się to niewłaściwe.
26. Ta widjā pochodzi od Śiwy, a zamierzam ją zastosować wobec bohaterów pokonanych przez bohaterskich Pramathów – wyznawców Śiwy.
27. Moim obowiązkiem jest ochrona tych, którzy szukają u mnie schronienia.” Po takiej refleksji Śukra przyjął propozycję Andhaki.
28. Uśmiechając się lekko i myśląc o lotosowych stopach Śiwy ze spokojnym umysłem, Bhārgawa przemówił do władcy Dānowów.

Śukra powiedział:

29. O drogi, to co powiedziałeś, jest całkowicie prawdziwe. Zdobyłem tę wiedzę właśnie dla dobra Dānawów.
30. Pijąc nieznośny dym z plew lub jedząc okruchy ziaren przez tysiąc lat, zdobyłem tę wiedzę od Śiwy. Jest ona przyjemna i korzystna dla was, moi bliscy.
31. Dzięki tej wiedzy ożywię Daitjów zabitych w bitwie przez Pramathów – tak jak chmura ożywia spalone słońcem rośliny.
32. W ciągu jednej muhūrty zobaczysz tych Daitjów jakby budzących się ze snu – uleczonych z ran, wolnych od bólu i całkiem uzdrowionych.

Sanatkumāra powiedział:

33. Powiedziawszy to Andhace, Śukra powtórzył mantrę po jednej dla każdego z Daitjów, rozmyślając o panu Śiwie.
34. Gdy tylko mantra została wypowiedziana, Daitjowie i Dānowie powstali jednocześnie jakby ze snu, z bronią uniesioną w dłoniach.
35. Powstali jak zasługa ludzi, którzy dają wodę spragnionym w czasie walki, albo jak ofiara złożona z wiarą w sercu braminom w czasie niedoli.
36. Widząc Huṇḍę i innych Asurów ożywionych na nowo, Asurowie krzyczeli donośnie niczym chmury niosące wodę.
37. Ryczeniem o przerażającym brzmieniu, nieustraszeni i dzielni Asurowie przygotowali się do walki z Pramathami.
38. Widząc Daitjów i Dānowów wskrzeszonych do życia przez Śukrę, Nandin i inni Pramathowie – bardzo dumni i niepokonani – byli zdumieni.
39. Po inteligentnym namyśle naradzili się ze sobą: „Tę sprawę należy zgłosić Śiwie, panu bogów.”
40. Gdy ta ofiara wojny trwała dalej, budząc zdumienie wśród głównych Pramathów, rozwścieczony Nandin, syn Śilādy, widząc dzieło Bhārgawy, podszedł do pana Śiwy.
41–42. Po wypowiedzeniu słów: „Bądź zwycięski!” do Śiwy – źródła zwycięstwa o złocistej karnacji – Nandin powiedział: „O panie, wojenne działania czołowych Gaṇów, które są trudne nawet dla bogów, włącznie z Indrą, zostały udaremnione przez Bhārgawę. O panie, po powtórzeniu wiedzy ożywiającej zmarłych – po jednej dla każdego – wszyscy martwi wrogowie zostali przez niego beztrosko wskrzeszeni.
43. Wielcy Asurowie – Tuhuṇḍa, Huṇḍa, Kumbha, Dźambha, Wipāka, Pāka i inni – powrócili z siedziby Jamy. Pokonują Pramathów i krążą po polu bitwy.
44. O panie Śiwa, jak możemy zwyciężyć, jeśli będzie on wciąż na nowo ożywiać Daitjów zabitych przez nas? Jak może być spokój dla czołowych Gaṇów?

Sanatkumāra powiedział:

45. Gdy główny Pramatha, Nandin, zwrócił się tak do władcy Pramathów, ich Pan roześmiał się i przemówił do Nandina, przywódcy wszystkich panów Gaṇów.

Śiwa powiedział:

46. O Nandinie, idź bardzo szybko, pochwyć spośród Daitjów tego wielkiego bramina i przynieś go tutaj niczym sęp unoszący przepiórkę.

Sanatkumāra powiedział:

47. Usłyszawszy taki rozkaz od bóstwa o sztandarze z bykiem, Nandin zaryczał jak byk i zawył jak lew. Przebiegając przez armię, dotarł do miejsca, gdzie siedział jasny potomek rodu Bhārgawów.
48. Nękając i niepokojąc Daitjów, Nandin porwał Śukrę, dobrze strzeżonego przez wszystkich Daitjów, którzy dzierżyli pętle, miecze, drzewa, głazy i góry – niczym mityczne zwierzę Sarabha porywające słonia.
49. Demony podążyły za nim, rycząc jak lwy, aby go uwolnić, podczas gdy jego szaty się rozluźniły, ozdoby spadły, a kędziory włosów rozwiązały, gdy został mocno schwytany przez potężnego Nandina.
50. Czołowi Dānowie zasypali Nandiśwarę piorunami, włóczniami, mieczami, toporami, pałkami, dyskami i innymi pociskami niczym chmury zsyłające gwałtowny deszcz.
51. Gdy walka między Asurami a bogami zaostrzyła się, przywódca Gaṇów spalił setki broni wroga ogniem pochodzącym z jego ust i dotarł do Śiwy, zabierając ze sobą Bhārgawę.
52. „O panie, oto Bhārgawa” – rzekł, oddając go natychmiast Śiwie. Pan bogów pochwycił Bhārgawę niczym dar złożony przez wielbiciela.
53. Nie mówiąc ani słowa, obrońca Bhūtów wepchnął Bhārgawę do swoich ust niczym owoc. Asurowie krzyknęli donośnie: „Biada! Biada!”