Śiwa powiedział:
1. Człowiek cnotliwy jest obecnie panującym władcą Tripury. Ten, kto praktykuje czyny pełne zasługi, nie powinien być zabijany przez ludzi rozsądnych.
2. O bogowie, znam dokładnie wasze cierpienie. Jest wielkie. Ci Asurowie są bardzo silni. Nie mogą zostać zabici przez bogów ani przez demony.
3. Synowie Tāraki i Maji są równie cnotliwi. O rozsądni, są niezwyciężeni dla wszystkich mieszkańców.
4. Jak mógłbym świadomie popełnić niegodziwe czyny wobec moich przyjaciół, choć jestem wytrzymały i potężny w bitwie? Nawet Brahmā powiedział, że istnieje wielki grzech w nawet przypadkowych złych czynach.
5. Istnieją sposoby odpokutowania i zadośćuczynienia dla zabójcy bramina, pijaka, złodzieja czy osoby łamiącej święte rytuały. Ale nie ma zadośćuczynienia dla niewdzięcznych ludzi.
6. Ci Asurowie są moimi wielbicielami. O bogowie, jak możemy ich zabić? Niech ten aspekt zostanie przez was przemyślany, którzy znacie, czym jest cnota. Powinniście rozważyć to cnotliwie.
7. Nie powinni być zabici, dopóki trwają w oddaniu wobec mnie. Jednak tę sprawę można dobrze przedstawić Wiszṇu.
Sanatkumāra powiedział:
8. O mędrcze, usłyszawszy te słowa, Indra i inni bogowie natychmiast powiadomili o tym Brahmę jako pierwszego.
9. Potem, na czele z Brahmą, bogowie wraz z Indrą udali się pełni chwały do Waikuṇṭhy.
10. Gdy tam przybyli i zobaczyli Wiszṇu, bogowie pokłonili mu się z poruszeniem i z dłońmi złożonymi w geście czci wysławiali go z wielkim oddaniem.
11. Opowiedzieli Wiszṇu, potężnemu, o przyczynie swoich cierpień – zarówno wcześniejszych, jak i obecnych.
12. Usłyszawszy o udręce bogów oraz o ślubach przestrzeganych przez mieszkańców Tripury, Wiszṇu przemówił w ten sposób.
Wiszṇu powiedział:
13. To prawda, że tam, gdzie panuje wieczna cnota, cierpienie nie może się ujawnić, tak jak ciemność znika, gdy widzi się słońce.
Sanatkumāra powiedział:
14. Usłyszawszy te słowa, bogowie stali się przygnębieni i zrozpaczeni. Przemówili do Wiszṇu z twarzami jak lotos, lecz przygaszonymi.
Bogowie powiedzieli:
15. Jak mamy postępować? Jak możemy pozbyć się naszego cierpienia? Jak możemy być szczęśliwi? Jak mamy pozostać silni?
16. Dopóki mieszkańcy Tripury żyją, jak możemy praktykować cnotliwe działania? Wszyscy mieszkańcy tych trzech miast sprawiają nam trudności.
17. Cóż więcej możemy ci powiedzieć? Albo należy zniszczyć Tripurę, albo doprowadzić do przedwczesnego końca bogów.
Sanatkumāra powiedział:
18. Po tych słowach i częstym zawodzeniu, bogowie znaleźli się w kłopocie i nie mogli ani pozostać, ani odejść od Wiszṇu.
19-21. Widząc ich w takim stanie – udręczonych i upokorzonych – Wiszṇu pomyślał w sobie: „Jestem dobroczyńcą bogów. Ale co mogę zrobić w tej sprawie? Synowie Tāraki są wielbicielami Śiwy.” Po tej refleksji zwrócił myśl ku Najwyższemu Wiszṇu, panu ofiar, pierwotnemu Puruszy.
22. Kiedy tylko został wspomniany przez Wiszṇu, wszystkie ofiary pojawiły się tam, gdzie Wiszṇu przebywał.
23. Z dłońmi złożonymi w geście czci pokłoniły się i wychwalały Wiszṇu, pana ofiar i pierwotnego Puruszę.
24. Wieczny pan Wiszṇu ujrzał wieczne ofiary i przemówił do nich, patrząc również na bogów, w tym Indrę.
Wiszṇu powiedział:
25. Aby zniszczyć trzy miasta i przynieść pomyślność trzem światom, o bogowie, razem z panem ofiary wykonujcie wielbienie pana Śiwy.
Sanatkumāra powiedział:
26. Usłyszawszy słowa Wiszṇu, rozumni bogowie, skłoniwszy się ku niemu z miłością, wychwalali pana ofiary.
27. O mędrcze, wychwalając w ten sposób, bogowie czcili Istotę Ofiary zgodnie z zasadami i pełnym rytuałem.
28. Wówczas z dołu ofiarnego wyłoniły się tysiące Bhūtów ogromnych rozmiarów, uzbrojonych w trójzęby, włócznie, żelazne maczugi i inne bronie.
29-31. Bogowie ujrzeli tysiące Bhūtasaṅghów uzbrojonych w trójzęby i włócznie oraz różne rodzaje broni, jak kije, łuki, kamienie itd. Mieli rozmaite pociski i różne postacie. Przypominali niszczący ogień i Rudrę. Dorównywali niszczącemu słońcu. Gdy pokłonili się i stanęli w oczekiwaniu, Wiszṇu ich zobaczył. Chwalebny pan ofiary, który wykonywał polecenia Rudry, przemówił do nich.
Wiszṇu powiedział:
32. „O Bhūtowie, posłuchajcie mojego oświadczenia. Wszyscy jesteście bardzo potężni i powstaliście, by wypełnić zadanie bogów. Udajcie się natychmiast do trzech miast.
33. Idźcie tam, uderzcie, zniszczcie i spalcie trzy miasta Asurów. O Bhūtowie, potem możecie odejść, dokąd chcecie, dla pomyślności.”
Sanatkumāra powiedział:
34. Usłyszawszy słowa pana, zastępy Bhūtów pokłoniły się panu bogów i udały się do trzech miast Asurów.
35. Natychmiast po ich wejściu do miast zostali obróceni w popiół niczym ćmy w ogniu.
36. Ci, którzy ocaleli, uciekli z miast i w rozpaczy przybyli do Wiszṇu.
37. Gdy ich zobaczył i usłyszał szczegółowy opis zdarzeń, pan Wiszṇu zaczął się nad tym zastanawiać.
38. Uświadomiwszy sobie, że wszyscy bogowie są udręczeni i przybici na duchu, również jego samego ogarnął wielki smutek.
39. Bardzo się zmartwił myślą: „Jak mogę zniszczyć trzy miasta Asurów siłą i wykonać zadanie bogów?”
40. Pan, który z autorytetem ustanowił zasady postępowania według Wed, powiedział: „Nie ma co do tego wątpliwości, że cnotliwi nie mogą zostać zniszczeni przez czarną magię.”
41. O dobrzy bogowie, ci Asurowie i inni mieszkańcy trzech miast są cnotliwi. Dlatego stali się niezwyciężeni. Nie z żadnego innego powodu.
42. Popełniwszy wielkie grzechy, czczą Śiwę i dlatego zostają oczyszczeni ze wszystkich grzechów, jak liście lotosu z wody.
43. O bogowie, dzięki czci oddawanej Śiwie spełniają się ich pragnienia. Różne środki przyjemności w świecie znajdują się pod ich kontrolą.
44. Dlatego ci Asurowie, oddani czci do liṅgi Śiwy, cieszą się różnymi rodzajami przyjemności, pomyślnością i późniejszym wyzwoleniem.
45. Zatem poprzez stawianie przeszkód ich cnotliwym rytuałom za pomocą magii szybko zniszczę trzy miasta Asurów, by wypełnić zadanie bogów.
46. Tak postanowiwszy, pan Wiszṇu zabrał się do działania, aby zakłócić święte rytuały Asurów.
47. Dopóki trwa kult Śiwy i dopóki skrupulatnie przestrzegane są czyste działania, nie może być mowy o ich zgubie.
48. Dlatego należy podjąć takie środki, które sprawią, że zaniknie tam wedyjska Dharma. Niewątpliwie Asurowie porzucą kult symbolu Śiwy.
49. Tak postanowiwszy, Wiszṇu zaczął wyśmiewać Wedy, by stawiać przeszkody w cnotliwych działaniach Asurów.
50. Na rozkaz Śiwy, Wiszṇu – któremu powierzono ochronę trzech światów i który niesie pomoc bogom – przemówił do nich.
Wiszṇu powiedział:
51. O bogowie, wróćcie do swoich siedzib. Niewątpliwie wykonam zadanie bogów na miarę mojego rozumu.
52. Z wielkim wysiłkiem sprawię, że odwrócą się od Śiwy. Gdy Śiwa dowie się, że brak im oddania, spali ich na popiół.
Sanatkumāra powiedział:
53. O mędrcze, przyjmując jego rozkaz ze skłonionymi głowami, bogowie i Brahmā poczuli zadowolenie i z wiarą w sercach powrócili do swoich siedzib.
54. Następnie Wiszṇu podjął działania sprzyjające dobru bogów. Posłuchaj o tych doskonałych czynach, które niszczą wszelkie grzechy.