Rudra Saṃhitā (5) – Rozdział 29 – Poprzednie wcielenie Śaṅkhaćūḍy

Sanatkumāra powiedział:

1. Gdy po odbyciu pokuty i otrzymaniu darów Śaṅkhaćūḍa powrócił do domu poślubiwszy Tulasī, Dāṇawowie i inni bardzo się uradowali.
2. Opuszczając swój świat i w towarzystwie swego nauczyciela, Asurowie zebrali się i udali się do Dānawy.
3. Pokłonili się temu jaśniejącemu Dānawie, swemu panu, pokornie i wychwalali go z miłością i szacunkiem. Pozostali przy nim na stałe.
4. Ujrzawszy rodzinnego nauczyciela, Śaṅkhaćūḍa, syn Dambhy, skłonił się przed nim z oddaniem i padł mu do stóp z szacunkiem.
5. Po udzieleniu mu znakomitego błogosławieństwa, Śukra, nauczyciel rodu, opowiedział historie o bogach i Dāṇawach.
6. Szczegółowo opisał naturalną wrogość między nimi, nieustanne porażki Asurów, zwycięstwa bogów i pomoc, jakiej udzielał im Bryhaspati.
7. Za zgodą Asurów, nauczyciel Śukra uczynił go cesarzem Dāṇawów, Asurów i innych podczas radosnych uroczystości.
8. Zachwyceni Asurowie byli pełni radości. Oferowali mu prezenty z miłością.
9. Syn Dambhy, heroiczny i dzielny Śaṅkhaćūḍa jaśniał jako cesarz Asurów.
10. Prowadząc wielką armię Daitjów, Dāṇawów i Rākszasów, zasiadłszy na rydwanie, szybko wyruszył ku miastu Indry¹ z zamiarem jego zdobycia.
11. Przywódca Dāṇawów, idąc pośród swych towarzyszy, jaśniał niczym księżyc wśród gwiazd albo jak słońce wśród planet.
12. Gdy Indra, król nieba, usłyszał, że nadchodzi Śaṅkhaćūḍa, wraz z bogami przygotował się do walki.
13. Wtedy rozgorzała potężna bitwa między Asurami a bogami, radując bohaterów i przerażając tchórzy. Sprawiała, że włosy stawały dęba.
14. Gdy wojownicy ryczeli podczas bitwy, powstał ogromny hałas. Dźwięk bębnów i innych instrumentów dodawał wojownikom otuchy.
15. Potężni bogowie walczyli z Asurami zaciekle i ich pokonali. Ci przelękli się i uciekli.
16. Widząc ich uciekających, ich przywódca Śaṅkhaćūḍa ryknął jak lew i stoczył walkę z bogami.
17. Swą siłą i mocą zgnębił bogów. Bogowie nie mogli znieść jego oślepiającego blasku. Uciekli.
18. Pokonani bogowie schronili się w górskich jaskiniach. Stracili niezależność. Zostali ujarzmieni. Ich blask zgasł jak zamarznięte morze.
19. Tak oto syn Dambhy, dzielny przywódca Dāṇawów, podbił wszystkie światy i przejął moce bogów.
20. Trzymał trzy światy pod swoją kontrolą. Brał udział we wszystkich ofiarach. Stał się Indrą i rządził wszechświatem.
21. Wykonywał obowiązki Kubery, Księżyca, Słońca, Ognia, Jamy i Waju, zgodnie ze swą zdolnością.
22-23. Wielki bohater, potężny Śaṅkhaćūḍa stał się władcą bogów, Asurów, Dāṇawów, Rākszasów, Gandharwów, Wężów, Kinnarów, Nāgów i wszystkich istot trzech światów.
24. Tak oto Śaṅkhaćūḍa przez wiele lat cieszył się panowaniem nad światami. Stał się wielkim cesarzem.
25. W jego królestwie nie było głodu, zarazy ani pomoru. Planety nie były niepomyślne. Nie było trosk ani chorób. Poddani byli wiecznie szczęśliwi.
26. Nawet bez uprawy ziemia rodziła obficie rośliny i zboża. Rosły liczne rośliny lecznicze. Rośliny zawsze miały dużo soczystych owoców.
27. Oceany dawały mnóstwo klejnotów i drogocenności. Na ziemi obficie rosły kwiaty i owoce. W rzekach płynęła czysta, krystaliczna woda.
28. Z wyjątkiem bogów wszystkie istoty żyły w szczęściu i bez cierpienia. Ludzie czterech warn i stanów życia przestrzegali swych obowiązków.
29. Za jego panowania nikt w trzech światach nie był nieszczęśliwy. Jedynie bogowie cierpieli i to z powodu wzajemnej zazdrości i wrogości.
30. Śaṅkhaćūḍa był bliskim przyjacielem Kryszṇy, mieszkańca Goloki. Był potężny i stale oddany Kryszṇie.
31. O mędrcze, choć był Dānawą, jego natura była inna. Narodził się jako Dānawa z powodu wcześniejszej klątwy.
32. O drogi, potem pokonani bogowie, pozbawieni swego królestwa, naradzili się i wraz z mędrcami udali się do zgromadzenia Brahmy.
33. Ujrzeli stwórcę, skłonili się przed nim i wychwalili go. Z żalem opowiedzieli mu wszystko szczegółowo.
34. Po pocieszeniu bogów i mędrców, Brahmā w ich towarzystwie udał się do Waikuṇṭhy, miejsca szczęścia dla dobrych.
35. W towarzystwie bogów Brahmā ujrzał pana Lakszmī, ozdobionego koroną, kolczykami i girlandą z leśnych kwiatów.
36-37. Widząc Wiszṇu, pana o czterech ramionach, niosącego Śaṅkhę, Ćakrę, maczugę i lotos, w żółtych szatach, w otoczeniu Nandany, Siddhów, Brahmy i innych bogów, wszyscy, wraz z wielkimi mędrcami, złożyli pokłon panu. Wychwalali go z dłońmi złożonymi z czcią.

Bogowie powiedzieli:

38. „O panie wszechświata, panie bogów, o panie Waikuṇṭhy, ocal nas, którzy szukamy u ciebie schronienia, o jaśniejący Wiszṇu, o najstarszy w trzech światach.
39. O panie Wiszṇu, o panie trzech światów, ty sam jesteś opiekunem światów. O ty będący wsparciem Lakszmī, o Gowindo, o tchnienie życia wielbicieli, pokłon tobie.”
40. Tak wychwalając, wszyscy bogowie zapłakali przed Wiszṇu. Usłyszawszy to, pan Wiszṇu przemówił do Brahmy tymi słowami.

Wiszṇu powiedział:

41. Dlaczego przyszedłeś do Waikuṇṭhy, która jest niedostępna nawet dla Joginów? Jakie nieszczęście was spotkało? Powiedz mi o tym tutaj.

Sanatkumāra powiedział:

42-43. Usłyszawszy słowa Wiszṇu i skłoniwszy się przed nim z dłońmi złożonymi z czcią, opowiedział mu o czynach Śaṅkhaćūḍy i o cierpieniach, jakie ponieśli bogowie.
44. Gdy Wiszṇu, który wszystko wiedział, usłyszał o tym, roześmiał się. Pan wtedy powiedział Brahmie tajemnicę o Śaṅkhaćūḍzie.

Pan Wiszṇu powiedział:

45. O z lotosu zrodzony Brahmo, wiem wszystko o Śaṅkhaćūḍzie – wielkim moim wielbicielu, o wielkim blasku, który wcześniej był pasterzem.
46. Posłuchaj wszystkiego o nim w tej starej opowieści. Nie ma w niej nic podejrzanego. Śiwa z pewnością uczyni to, co dobre.
47-50. Jego kraina, zwana Śiwaloką, jest większa niż największe. Znajduje się ponad wszystkim. Tam jaśnieje Śiwa, najwyższy Brahman, wielki bóg. Jest on władcą Prakryti i Puruszy. Nosząc trzy Śakti, jest jednocześnie pozbawiony cech i obdarzony cechami.² Jego formą jest wielki blask. O Brahmā, trzej bogowie, którzy dokonują stworzenia itd., są z niego zrodzeni.³ Są to Wiszṇu, Brahmā i Śiwa, obdarzeni atrybutami sāttwicznymi i innymi. On sam jest najwyższą duszą. Bawi się tam z Pārwatī. Jest wolny od iluzji. Jest twórcą tego co wieczne, a także tego co przemijalne.
51. Obok znajduje się Goloka. Tam mieści się zagroda krów Śiwy. Kryszṇa, mający moją formę, przebywa tam na polecenie Śiwy.
52. Został przez niego wysłany, by paść jego krowy i byki. Czerpiąc z tego radość, on również tam się bawi.
53. Jego żona Rādhā⁴ jest matką wszechświata. Jej forma przewyższa Prakryti. Jest piątą formą zabawy.⁵
54. Mieszka tam wielu pasterzy i pasterek zrodzonych z niej. Mają naturę zabawy i podążają za Rādhą i Kryszṇą.
55. To właśnie ten sam Sudāmā, teraz narodzony jako Śaṅkhaćūḍa, został przez nią oczarowany przez iluzję Śiwy. Przeklęty przez Rādhę narodził się jako Dānawa, ku swemu cierpieniu.
56. Kryszṇa już wcześniej zarządził, że Śaṅkhaćūḍa zginie od trójzębu Rudry. Porzuciwszy ciało, ponownie stanie się jego towarzyszem.
57. O Panie bogów, wiedząc o tym nie musicie się lękać. Poszukajmy schronienia u Śiwy. On uczyni wszystko, co przyniesie nam dobro.
58. Ty, ja i bogowie stoimy tu bez lęku – tylko dzięki temu.

Sanatkumāra powiedział:

59. Po wypowiedzeniu tych słów i zwróceniu się w myślach ku Śiwie, który jako Pan wszystkich jest przychylny swym wielbicielom, Wiszṇu udał się do Śiwaloki w towarzystwie Brahmy.