Rudra Saṃhitā (5) – Rozdział 27 – Narodziny Śaṅkhaćūḍy

Sanatkumāra powiedział:

1. O mędrcze, teraz z miłością posłuchaj kolejnej opowieści o Śiwie, której słuchanie umacnia oddanie wobec Śiwy.
2. Opowieść mówi o tym, jak heroiczny Dānawa Śaṅkhaćūḍa, który dręczył bogów, zginął w bitwie zabity przez Śiwę jego trójzębem.
3. O Wjāso, posłuchaj z miłością boskiej, świętej opowieści o Śiwie, która niszczy grzechy. Opowiem ją z uczucia do ciebie.
4. Mędrzec Kaśjapa, syn Marīći i wnuk Brahmy, był cnotliwym Pradźāpatim zaangażowanym w stwarzanie. Posiadał wielką wiedzę.
5. Daksza dał mu za żony trzynaście swoich córek. Potomkowie tych kobiet są liczni i niełatwo ich wyliczyć.
6. Pochodzi od nich cały wszechświat, z bogami i innymi, rzeczami ruchomym i nieruchomym. Któż w trzech światach potrafiłby to wszystko szczegółowo opisać?
7. Posłuchaj tego, co istotne dla kontekstu, w którym również widać boskie zabawy Śiwy. Sprzyja to wzrostowi oddania. Opowiem ci o tym.
8. Jedną z żon Kaśjapy była doskonała dama Danu. Była bardzo piękna, cnotliwa i otaczana troską przez męża, z czułością, z całą miłością i oddaniem.
9. Z tej damy Danu narodziło się wielu potężnych synów. Ich imion, o mędrcze, nie wymieniam z obawy przed ich wielością.
10. Jednym z nich był Wipraćitti, bardzo potężny i waleczny. Jego cnotliwy syn Dambha, obdarzony wielką samokontrolą, był wielkim wielbicielem Wiszṇu.
11-12. Nie miał on syna, dlatego bohater ten zaczął się martwić. Uczynił nauczyciela Śukrę swoim przewodnikiem duchowym i nauczył się mantry Kryszṇy. Przez sto tysięcy lat wykonywał wielką pokutę w świętym miejscu Puszkara.¹ Siedząc w stabilnej pozycji długo powtarzał mantrę Kryszṇy.
13. Gdy wykonywał praktykę, z jego głowy wystrzeliła trudna do zniesienia jasność, która rozprzestrzeniła się wszędzie.
14. Wszyscy bogowie, mędrcy i Manu zostali przez nią spaleni. Na czele z Indrą udali się po schronienie do Brahmy.
15. Skłoniwszy się Brahmie, dawcy bogactw, wychwalali go i opowiedzieli mu o tym wydarzeniu.
16. Usłyszawszy o tym, Brahmā udał się z nimi do Waikuṇṭhy, by w całości opowiedzieć o tym Wiszṇu.
17. Po przybyciu tam stanęli pokornie z dłońmi złożonymi z czcią. Skłoniwszy się przed nim, wychwalali Wiszṇu, pana trzech światów, wielkiego zbawcę.

Bogowie powiedzieli:

18. „O Panie bogów, nie wiemy, jak do tego doszło. Prosimy, opowiedz nam. Jaką jasnością wszyscy zostaliśmy spaleni?
19. O przyjacielu udręczonych, jesteś opiekunem strapionych i przygnębionych sług. Ocal nas, o Panie Lakszmī, jesteś godzien, by u ciebie szukać schronienia.”

Sanatkumāra powiedział:

20. Usłyszawszy te słowa Brahmy i innych bogów, Wiszṇu, przychylny tym, którzy szukają schronienia, powiedział ze śmiechem i miłością:

Wiszṇu powiedział:

21. „O bogowie, zachowajcie spokój i nie lękajcie się. Nie będzie potopu, jeszcze nie czas na zagładę.
22. Dāṇawa Dambha, mój wielbiciel, odbywa pokutę, prosząc o syna. Udzielę mu daru i uspokoję go.”

Sanatkumāra powiedział:

23. O mędrcze, uspokojeni w ten sposób, Brahmā i inni bogowie nabrali otuchy i powrócili do swoich siedzib.
24. Aby udzielić daru, Wiszṇu udał się do Puszkary, gdzie Dambha odbywał pokutę.
25. Po przybyciu tam, Wiszṇu pocieszył Dambhę, który powtarzał jego imię, i powiedział mu miłe słowa: „Powiedz, jaki dar mam ci ofiarować.”
26. Usłyszawszy jego słowa i widząc Wiszṇu stojącego przed sobą, Dānawa skłonił się z wielkim oddaniem i raz po raz go wychwalał.

Dambha powiedział:

27. „O Panie bogów, pokłon tobie, o Lotosooki, o Panie Lakszmī, o Panie trzech światów, zlituj się nade mną.
28. Proszę, daj mi potężnego i walecznego syna, który będzie twoim wielbicielem niepokonanym przez bogów i który zdobędzie trzy światy.”

Sanatkumāra powiedział:

29. Na tą prośbę pana Dāṇawów, Wiszṇu obdarzył go darem. O mędrcze, sprawiając, że zaprzestał pokuty, zniknął z tego miejsca.
30. Gdy Wiszṇu odszedł, pan Dāṇawów oddał pokłon w tamtym kierunku i powrócił do domu, spełniwszy pokutę i zrealizowawszy pragnienie.
31. W krótkim czasie jego szczęśliwa żona zaszła w ciążę. Rozświetlając wewnętrzne komnaty swojego domu swym blaskiem, jaśniała wielce.
32. O mędrcze, to Sudāmā, pasterz i jeden z głównych towarzyszy Kryszṇy, który został przeklęty przez Rādhę, wszedł do jej łona.
33. W odpowiednim czasie cnotliwa dama urodziła promiennego syna. Ojciec zaprosił mędrców i przeprowadził obrzędy po narodzinach.
34. O doskonały braminie, gdy chłopiec się urodził, zapanowała wielka radość. W pomyślnym dniu ojciec nadał mu imię „Śaṅkhaćūḍa”.
35. W domu ojca dorastał jak księżyc w jasnej połowie miesiąca. W dzieciństwie nauczył się wszelkich nauk i stał się promienny.
36. Swymi dziecięcymi zabawami pomnażał radość rodziców. Stał się szczególnym ulubieńcem wszystkich członków rodziny.