Rudra Saṃhitā (5) – Rozdział 26 – Zniknięcie złudzenia Wiszṇu

Wiszṇu powiedział:

1. O synu Brahmy, pokłon tobie. O doskonały wielbicielu Śiwy, jesteś błogosławiony, ponieważ opowiedziałeś tę wysoce boską i pomyślną historię o Śiwie.
2. O mędrcze, teraz z miłością opowiedz historię Wiszṇu. Po oczarowaniu Wryndy, co uczynił? Dokąd poszedł?

Sanatkumāra powiedział:

3. O Wjāso, słuchaj. O inteligentny, doskonały wielbicielu Śiwy, posłuchaj dobrej opowieści o Wiszṇu, splecionej z historią Śiwy.
4. Gdy Brahmā i inni bogowie zamilkli, Pan Śiwa, przychylny tym, którzy szukają u niego schronienia, uradował się i rzekł.

Śiwa powiedział:

5. O Brahmā, o wy doskonali bogowie, to dla was zabiłem Dźalandharę, chociaż był częścią mnie samego. Prawda. Mówię prawdę.
6. O drodzy bogowie, powiedzcie mi prawdę. Czy osiągnęliście szczęście, czy nie? To dla was oddaję się zabawie, chociaż zawsze jestem wolny od wszelkich zniekształceń.

Sanatkumāra powiedział:

7. Wówczas Brahmā i inni bogowie, z oczami rozkwitłymi z radości, skłonili głowy przed Śiwą i opowiedzieli mu o działaniach Wiszṇu.

Bogowie powiedzieli:

8. „O wielki Panie, wszyscy bogowie zostali przez ciebie ocaleni przed niebezpieczeństwem ze strony wroga, ale wydarzyło się coś jeszcze. Co mamy z tym zrobić?
9. O Panie, Wryndā została oczarowana przez Wiszṇu. Spaliła się na stosie i osiągnęła najwyższy cel.
10. Ale Wiszṇu, omamiony twoją iluzją, jest nadmiernie poruszony pięknem Wryndy. Wysmarował się popiołem z jej stosu.
11. Chociaż doradzają mu i pocieszają go Siddhowie i mędrcy, i choć jest uspokajany przez nas z szacunkiem, Wiszṇu, omamiony Twoją iluzją, nie powraca do dawnego stanu.
12. O Panie Śiwa, bądź łaskawy. Przywróć Wiszṇu do jego dawnego stanu. Całe to stworzenie, zrodzone z Prakryti i składające się z istot ruchomych i nieruchomych, jest ci podporządkowane”.

Sanatkumāra powiedział:

13. Usłyszawszy te słowa bogów, Pan Śiwa, wielki w grach i wolny w działaniu, odpowiedział im, gdy stali z dłońmi złożonymi z czcią.

Pan Śiwa powiedział:

14. O Brahmā, o bogowie, słuchajcie moich słów uważnie. Moja iluzja omamia wszystkie światy. Nie można jej przekroczyć.
15. Cały wszechświat, włączając bogów i ludzi, jest jej podporządkowany. Również Wiszṇu został przez nią omamiony i padł ofiarą pożądliwej miłości.
16. Ta iluzja nosi różne imiona: Umā, Mahādewī, matka trzech bóstw, najwspanialsza, pierwotna Mūlapakryti i urocza kobieta Pārwatī.
17. O bogowie, aby usunąć złudzenie Wiszṇu, szukajcie schronienia u tej fascynującej bogini zwanej iluzją. Ona obdarza spełnieniem pragnień i jest godna tego, by szukać u niej schronienia.
18. Śpiewajcie pochwały, które zadowalają moją Śakti. Jeśli będzie zadowolona, spełni wasze zadania.

Sanatkumāra powiedział:

19. O Wjāso, po wypowiedzeniu tych słów do bogów, Pan Śiwa o pięciu twarzach zniknął nagle wraz ze swoimi Gaṇami.
20. Na polecenie Śiwy, Brahmā i inni bogowie, w tym Indra, wychwalali w myślach pierwotną Prakryti, przychylną wobec swych wielbicieli.

Bogowie powiedzieli:

21. Kłaniamy się pierwotnej Prakryti, z której wyłaniają się trzy atrybuty Sattwa, Radźas i Tamas, powodujące stworzenie, podtrzymanie i zniszczenie, i z której pragnienia wszechświat powstaje i zanika.
22. Niech ocali nas wielka iluzja, wielka Prakryti, która rządzi dwudziestoma trzema zasadami,¹ jasno ogłoszonymi we wszechświecie. Kłaniamy się pierwotnej Prakryti, której formy i działania są nieznane trzem światom.
23. Kłaniamy się pierwotnej Prakryti, przychylnej wobec wielbicieli. Osoby obdarzone oddaniem wobec niej nie są nękane biedą, złudzeniem ani zniszczeniem.
24. O wielka bogini, prosimy, spełnij nasze zadania. O Pārwatī, usuń złudzenie Wiszṇu. O bogini Durgā, pokłon tobie.
25-26. O Śiwo, gdy rozpoczęła się walka między Dźalandharą a Śiwą, aby zabić Dźalandharę, Wryndā została omamiona przez Wiszṇu z polecenia Gaurī. Została zmuszona do porzucenia swojej cnoty i spalona w ogniu. Osiągnęła wyzwolenie.
27. Dźalandhara został zabity w bitwie przez Śiwę, który ulitował się nad nami i który zawsze błogosławi swoich wielbicieli. Zostaliśmy uwolnieni od jego strachu.
28. To z jego polecenia wszyscy szukaliśmy u ciebie schronienia. O bogini, Ty i Śiwa zawsze zajmujecie się wspieraniem waszych wielbicieli.
29. Oczarowany pięknem Wryndy, Wiszṇu pozostaje tam sam. Stracił równowagę. Jest omamiony. Wysmarował się popiołem z jej stosu.
30. O wielka bogini, Wiszṇu, omamiony twoją iluzją, nie wraca do siebie, chociaż doradzają mu i pocieszają go bogowie i Siddhowie.
31. O wielka bogini, bądź miłosierna. Oświeć Wiszṇu, aby powrócił do swojej sfery i ze zrównoważonym umysłem wypełniał zadania bogów.
32. Wychwalając w ten sposób, bogowie ujrzeli na niebie kulę blasku, rozprzestrzeniającą swe płomienie we wszystkich kierunkach.
33. O Wjāso, Brahmā i inni bogowie, w tym Indra, usłyszeli z nieba boski głos, który obdarzył ich upragnionym celem.

Boski głos powiedział:

34. O bogowie, to ja istnieję w trzech formach poprzez różnorodność trzech atrybutów: Radźas, Sattwa i Tamas. Trzy formy to Gaurī, Lakszmī i Saraswatī.
35. Dlatego udajcie się do nich z szacunkiem z mego polecenia. Jeśli będą zadowolone, spełnią wasze pragnienie.

Sanatkumāra powiedział:

36. Gdy bogowie słuchali tych słów z oczami szeroko otwartymi ze zdumienia, blask zniknął.
37. Usłyszawszy te słowa, zachęceni nimi bogowie z szacunkiem skłonili się przed Gaurī, Lakszmī i Saraswatī.
38. Brahmā i inni bogowie wychwalali boginie różnymi przemowami i skłonili przed nimi głowy.
39. Wtedy boginie pojawiły się nagle przed nimi, o Wjāso, rozświetlając strony świata swym cudownym blaskiem.
40. Widząc je, bogowie z wielkim oddaniem i radością umysłu wychwalali je. Przedstawili cel swoich modlitw.
41. Tak wychwalane i czczone, boginie przychylne wobec wielbicieli z zapałem zwróciły się do bogów po wręczeniu im nasion.

Boginie powiedziały:

42. „Zasiejcie te nasiona w miejscu, gdzie stoi Wiszṇu. Wtedy wasze zadanie zostanie spełnione.”

Sanatkumāra powiedział:

43. O mędrcze, po tych słowach boginie – Śakti Śiwy, Wiszṇu i Brahmy – obdarzone trzema atrybutami, zniknęły.
44. Wtedy Brahmā i inni bogowie, w tym Indra, wzięli nasiona i udali się do miejsca, gdzie stał Wiszṇu.
45. Bogowie zasiali te nasiona w ziemi, gdzie płonął stos Wryndy. O mędrcze, pozostali tam, myśląc o nich jako o częściach Śakti Śiwy.
46. Z zasianych nasion, o wielki mędrcze, wyrosły trzy rośliny – haritaki, jaśmin i święta tulasī.
47. Haritaki powstała z Śakti stwórcy, jaśmin z Lakszmī, a święta tulasī z Gaurī, zrodzone z atrybutów Tamas, Sattwa i Radźas.
48. O mędrcze, widząc te rośliny w postaci kobiet, Wiszṇu podniósł się podekscytowany zauroczeniem jakie spowodowały.
49. Gdy je ujrzał, został omamiony, a jego umysł opanowała żądza. Dwie rośliny – święta tulasī i haritaki – spojrzały na niego z miłością.
50. Roślina przypominająca kobietę, zrodzona z nasiona dzięki Śakti Lakszmī, stała się o niego zazdrosna.
51. Dlatego roślina ta została nazwana Warwarī² (rodzaj dzikiej bazylii) i była pogardzana przez wszystkich. Dhātrī i tulasī są zawsze miłe Wiszṇu ze względu na ich miłość i uczucie.
52. Wtedy Wiszṇu zapomniał o swym smutku. W towarzystwie tych roślin udał się do Waikuṇṭhy całkowicie usatysfakcjonowany. Wszyscy bogowie oddali mu pokłon.
53. O wielki braminie, haritaki i święta tulasī powinny być uznawane za ulubione przez bogów w miesiącu Kārttika, szczególnie przez Wiszṇu.
54. Tam także, o wielki mędrcze, święta tulasī jest najbardziej błogosławiona i najdoskonalsza. Z wyjątkiem Gaṇeśi, raduje każdego boga i spełnia wszelkie pragnienia.
55. Widząc Wiszṇu znów osiadłego w Waikuṇṭhcie, Brahmā, Indra i inni bogowie oddali mu pokłon i wychwalili go, po czym udali się do swoich siedzib.
56. O doskonały mędrcze, Wiszṇu również, osiadłszy w swoim świecie, wolny od iluzji i oświecony, był szczęśliwy, wspominając Śiwę jak wcześniej.
57. To jest opowieść, która niszczy grzechy, spełnia pragnienia wszystkich ludzi. Zwiększa doskonałą wiedzę i uspokaja wszelkie wypaczenia niskiej żądzy.
58. Ten, kto czyta lub naucza jej codziennie, kto słucha lub opowiada ją z oddaniem, osiąga najwyższy cel.
59. Inteligentny człowiek, który czyta tę najdoskonalszą opowieść i udaje się na wojnę, z pewnością zwycięży. Nie ma co do tego wątpliwości.
60. Przynosi ona wiedzę o Wedach braminom, zwycięstwo kszatrijom, bogactwo waiśjom i szczęście śūdrom.
61. O Wjāso, obdarza oddaniem do Śiwy, niszczy grzechy wszystkich ludzi, przynosi dobry cel tu i w zaświatach.