Rudra Saṃhitā (5) – Rozdział 20 – Walka między szeregowymi członkami Gaṇa i Asurami

Wjāsa powiedział:

1. O wszechwiedzący Sanatkumāro, cudowną opowieść opowiedziałeś – zawiera ona oczyszczające igraszki Śiwy, wielkiego Pana.
2. Teraz okaż mi łaskę i opowiedz dalej z radością. O wielki mędrcze, dokąd udał się Rāhu po uwolnieniu przez tę istotę?

Sūta powiedział:

3. Usłyszawszy słowa Wjāsy o niezmierzonej mądrości, wielki mędrzec, uradowany syn Brahmy, odpowiedział.

Sanatkumāra powiedział:

4. Rāhu został uwolniony w krainie wyrzutków.¹ On sam również stał się wyrzutkiem i był znany na świecie jako taki.
5. Uznając to za swoje drugie narodziny, stał się pokorny. Wolny od wyniosłości, powoli udał się do miasta Dźalandhary.
6. Gdy dotarł do Dźalandhary, władcy Daitjów, opowiedział mu wszystko, co dotyczyło Śiwy, o Wjāso.
7. Usłyszawszy to, potężny syn oceanu, znakomity władca Daitjów Dźalandhara, zapłonął gniewem od stóp do głów.
8. Wtedy rozwścieczony znakomity Daitja rozkazał całej armii Daitjów wyruszyć do bitwy.

Dźalandhara powiedział:

9-10. Niech wszyscy Asurowie, tacy jak Kālanemi i inni, wyruszą z całymi swymi oddziałami; Śumbha, Niśumbha i inni bohaterowie; potomkowie Koṭiwīry, gałąź rodu Kambu, Daurhrydowie, Kālaki, Kālakejowie, Maurjowie i Dhaumrowie – niech wszyscy wyruszą do walki.
11. Po wydaniu tych rozkazów, władca Asurów, waleczny syn oceanu, wyruszył szybko w towarzystwie milionów Daitjów.
12. Wtedy Śukra i Rāhu z odciętą głową szli przed nim. W jego gwałtownym, szarpanym ruchu korona zsunęła mu się z głowy i spadła na ziemię.
13. Niebo zostało całkowicie spowite chmurami jak w porze deszczowej. Wiele złych omenów zwiastowało wielką klęskę.
14. Widząc jego przygotowania, bogowie z Indrą na czele niepostrzeżenie udali się na Kailāsę – siedzibę Śiwy.
15. Gdy tam dotarli i ujrzeli Śiwę, bogowie z Indrą na czele oddali mu pokłon ze zgiętymi ramionami. Złożyli dłonie w geście czci i wychwalali go.

Bogowie powiedzieli:

16. O wielki Panie, Panie bogów, o miłosierny Śiwo, pokłon Tobie. Ocal nas, którzy szukają u Ciebie schronienia.
17. O Panie, jesteśmy bardzo udręczeni przez to prześladowanie. Wszyscy, łącznie z Indrą, zostali pozbawieni stanowisk i zmuszeni do przebywania na ziemi.
18. O Panie, jak to możliwe, że nie wiesz o nieszczęściu bogów? Dlatego, aby nas chronić, prosimy – zabij go.
19. O Panie, Wiszṇu, któremu powierzyłeś zadanie ochrony, nie jest teraz w stanie nas bronić.
20. On również jest mu podporządkowany i przebywa w jego pałacu wraz z Lakszmī. My, wszyscy bogowie tam jesteśmy i spełniamy jego rozkazy.
21. O Śiwo, przybyliśmy do Ciebie niepostrzeżenie. Ten potężny syn oceanu zmierza tutaj, by z Tobą walczyć.
22. O wszechwiedzący Panie, nie zwlekaj i zabij Dźalandharę w walce. Ocal nas, którzy szukamy u Ciebie schronienia.

Sanatkumāra powiedział:

23. Po tych słowach bogowie z Indrą na czele oddali mu pokłon i stanęli pokornie, spoglądając na stopy Pana Śiwy.
24. Usłyszawszy słowa bogów, bóg spod sztandaru byka zaśmiał się. Natychmiast przywołał Wiszṇu i rzekł:

Śiwa powiedział:

25. O wielki Wiszṇu, udręczeni bogowie, nękani przez Dźalandharę, szukają u mnie schronienia.
26. O Wiszṇu, jak to możliwe, że nie zabiłeś Dźalandhary w walce? Opuszczając swoją Wajkuṇṭhę, udałeś się do jego pałacu?
27. Pragnąc wolności i zabawy, powierzyłem Ci ochronę dobrych i powstrzymywanie złych.

Sanatkumāra powiedział:

28. Usłyszawszy słowa Pana Śiwy, Wiszṇu odpowiedział pokornie, złożywszy dłonie i skłoniwszy się nisko.

Wiszṇu powiedział:

29. Nie zabiłem go w bitwie, ponieważ urodził się z części Ciebie. Poza tym jest bratem Lakszmī. Proszę, to Ty go zabij.
30. O Panie bogów, on jest bardzo potężny, waleczny i nie do pokonania przez mieszkańców niebios ani innych. Mówię Ci prawdę.
31. W istocie, stoczyłem z nim walkę w towarzystwie bogów. Lecz moja strategia okazała się nieskuteczna wobec tego wielkiego Dānawy.
32. Powiedziałem mu: „Cieszę się z twojej waleczności. Powiedz, jaki dar chcesz otrzymać”. Usłyszawszy te moje słowa, wybrał wspaniały dar.
33. „O wielki Wiszṇu, proszę, zamieszkaj w moim pałacu jako mój poddany razem z moją siostrą,² bogami i ze mną.” I tak poszedłem do jego pałacu.

Sanatkumāra powiedział:

34. Usłyszawszy słowa Wiszṇu, Pan Śiwa, przychylny swym wielbicielom zaśmiał się i rzekł z radością oraz współczuciem:

Wielki Pan Śiwa powiedział:

35. O Wiszṇu, najznakomitszy spośród bogów, posłuchaj uważnie moich słów. Zabiję wielkiego Daitję Dźalandharę. Nie ma co do tego wątpliwości.
36. Wróć bez lęku do swej siedziby. Niech bogowie również powrócą bez strachu i wahania, uznając władcę Asurów za już zabitego.

Sanatkumāra powiedział:

37. Usłyszawszy słowa Pana Śiwy, pan Lakszmī natychmiast udał się do swej siedziby wraz z bogami, wolny od wątpliwości.
38. Tymczasem, o Wjāso, ten waleczny król Daitjów wyruszył wraz z dobrze uzbrojonymi Asurami do podnóża góry.
39. W towarzystwie potężnej armii obległ Kailāsę. Stał tam jak bóg śmierci, rycząc jak lew.
40. Usłyszawszy gwałtowny ryk Daitjów, Pan Śiwa, mistrz boskich igraszek, niszczyciel złych istot, rozgniewał się bardzo.
41. Wielki Pan, pełen zapału do boskich działań, rozkazał swoim potężnym Gaṇom – Nandinowi i innym – by się przygotowali.
42. Z rozkazu Śiwy Nandin, Wighneśwara, Kumāra i wszyscy inni Gaṇowie natychmiast pospiesznie przygotowali się do bitwy.
43. Rozwścieczeni i niepokonani Gaṇowie zeszli z Kailāsy w sposób bohaterski, wykrzykując bojowe okrzyki i rzucając się do walki.
44. Wtedy na grzbietach, w dolinach i na stokach Kailāsy wybuchła straszliwa bitwa między przywódcami Pramathów a Daitjami. Broń uderzała o broń.
45. Cała ziemia zadrżała, rozbrzmiewając dźwiękami wielkich bębnów wojennych, mrydaṅgów i muszli, które inspirowały bohaterów, a także odgłosami słoni, koni i rydwanów.
46. Całe powietrze wypełniły oszczepy, żelazne maczugi, strzały, wielkie tłuczki, żelazne pręty, włócznie itd., jakby rozsypano tam perły.
47. Od martwych słoni, koni i piechurów, ziemia jaśniała niczym wtedy, gdy wielkie góry zostały roztrzaskane przez piorun Indry.
48. Z powodu Daitjów zabitych przez Pramathów oraz Gaṇów zabitych przez Daitjów, cała ziemia pokryła się tłuszczem, mięsem i strumieniami krwi. Stała się tak grząska, że nie dało się jej przekroczyć.
49. Dzięki mocy Sańdźīwanī, Bhārgawa wielokrotnie przywracał do życia zastępy Daitjów zabitych w walce przez Pramathów.
50. Widząc to, wszyscy Gaṇowie byli zaniepokojeni i przerażeni. Powiadomili Pana bogów o tym, co uczynił Śukra.
51. Usłyszawszy to, Pan Śiwa wpadł w straszliwy gniew. Stał się przerażający, jakby płonął we wszystkich kierunkach.
52. Z ust Rudry wyszła przerażająca Krytjā. Jej łydki były grube jak pnie palmy. Miała ogromne usta niczym jaskinie w górach. Swymi piersiami miażdżyła olbrzymie drzewa.
53. O znakomity mędrcze, natychmiast rzuciła się na pole bitwy. Ta przerażająca Krytjā przemierzała pole walki, pożerając wielkich Asurów.
54. Bez lęku wpadła w sam środek pola bitwy, gdzie Bhārgawa stał otoczony przez czołowych Daitjów.
55. O mędrcze, swoją przerażającą jasnością zasnuła całe niebo. Rozłupywała ziemię, po której stąpała; wepchnęła Bhārgawę do swojego żeńskiego narządu i zniknęła w niebie.
56. Widząc, że Bhārgawa został pochwycony, niepokonane armie Daitjów osłabły i pobladły na twarzy. Uciekły z pola bitwy.
57. Armia Daitjów rozproszyła się i podzieliła w strachu przed Gaṇami, jak pęki trawy rozwiane przez wiatr.
58. Widząc armię Daitjów tak rozproszoną i przerażoną przez Gaṇów, przywódcy Śumbha, Niśumbha i Kālanemi wpadli w gniew.
59. Wszyscy trzej potężni Daitjowie zablokowali armię Gaṇów, zsyłając na nią grad strzał jak niszczycielskie chmury w porze deszczowej.
60. Salwy strzał wypuszczonych przez Daitjów zasnuły wszystkie strony i całe powietrze jak wielkie roje szarańczy. Wstrząsnęły armią Gaṇów.
61. Przeszyci setkami strzał, Gaṇowie wylewali strumienie krwi. Przypominali czerwone kwiaty Kiṃśuka w porze wiosennej. Nie wiedzieli, co robić.
62. Widząc swoją armię w takim stanie, rozwścieczeni przywódcy – Nandin, Gaṇeśa i Kārttikeja – natychmiast powstrzymali szarżujących Daitjów.