Rudra Saṃhitā (5) – Rozdział 17 – Walka Wiszṇu i Dźalandhara

Sanatkumāra powiedział:

1. Wtedy bohaterscy Asurowie uderzali i ranili bogów, pełnych trwogi i udręki, włóczniami, siekierami i maczugami.
2. Z ciałami poranionymi i przebitymi przez broń Asurów, bogowie z Indrą na czele zostali ogarnięci lękiem i uciekli z pola bitwy.
3. Widząc uciekających bogów, Wiszṇu pośpieszył na pole bitwy siedząc na swym pojeździe, Garuḍzie.
4. Za pomocą swego dysku Sudarśana rozprzestrzenił wokół siebie blask. Lśnił z jaśniejącym lotosem w dłoni i obdarzał swych wielbicieli nieustraszonością.
5. Trzymając muszlę, miecz, maczugę i łuk, ten bohaterski bóg był bardzo rozgniewany. Był mistrzem w walce i używał straszliwej broni.
6. Wydobył dźwięk z napiętej cięciwy łuku i zaryczał potężnie. O mędrcze, wszystkie trzy światy wypełniły się tym głośnym dźwiękiem.
7. Pan Wiszṇu, silnie rozwścieczony, odcinał głowy niezliczonym Asurom strzałami wypuszczanymi ze swojego łuku.
8. Wtedy Asurowie, porażeni podmuchami wiatru wywołanymi przez skrzydła Garuḍy w jego szybkim locie, byli miotani jak chmury na niebie w wirze burzy.
9. Widząc Asurów udręczonych podmuchami wiatru, Dźalandhara, wielki Asura, wpadł w gniew i przeraził wszystkich bogów.
10. Widząc Wiszṇu tłumiącego i miażdżącego Asurów, usta bohaterskiego Asury zaczęły drgać i rzucił się na Wiszṇu, by z nim walczyć.
11. Król Asurów krzyczał i ryczał, przerażając zarówno bogów, jak i Asurów. Na dźwięk jego głosu bolały uszy.
12. Cały wszechświat zadrżał, wypełniony straszliwymi okrzykami Asury Dźalandhary.
13. Wtedy wywiązała się wielka bitwa między Wiszṇu a Dźalandharą, władcą Asurów; obaj zasypywali niebo strzałami.
14. O mędrcze, bogowie, Asurowie, mędrcy i Siddhowie byli bardzo zdumieni straszliwym starciem obu wojowników.
15. Jedną strzałą Wiszṇu ugodził serce Asury. Niezliczonymi strzałami odciął mu parasol, sztandar, łuk i kołczan.
16. Chwyciwszy maczugę w rękę, Asura szybko podskoczył, uderzył Garuḍę w głowę i powalił go na ziemię.
17. Rozwścieczony Asura z drgającymi ustami ugodził Wiszṇu włócznią w serce, rozprzestrzeniając jej blask.
18. Wiszṇu roześmiał się i rozłupał maczugę swym mieczem. Niszczyciel Asurów napiął łuk i przebił go ostrymi strzałami.
19. Wiszṇu, rozwścieczony niszczyciel Asurów, ugodził Asurę Dźalandharę bardzo ostrą i przerażającą strzałą.
20. Widząc nadlatującą strzałę, potężny Asura przeciął ją inną strzałą i ugodził Wiszṇu w pierś.
21. Bohaterski Wiszṇu o długich ramionach rozbił strzałę wypuszczoną przez Asurę na drobinki wielkości ziaren sezamu i zaryczał.
22. Rozwścieczony wielki Asura ponownie założył strzałę na cięciwę i przepołowił strzałę Wiszṇu.
23. Wāsudewa założył kolejną strzałę na łuk, by zniszczyć wroga bogów i zaryczał jak lew.
24. Zaciskając usta z wściekłości, Dźalandhara, potężny król Asurów, roztrzaskał łuk Wiszṇu swą strzałą.
25. Bohaterski Asura o dzikiej waleczności, groźny dla bogów, ponownie ugodził Wiszṇu bardzo ostrymi strzałami.
26. Gdy jego łuk został zniszczony, Pan Wiszṇu, obrońca światów, cisnął swą wielką maczugę, by zniszczyć Dźalandharę.
27. Ta maczuga, podobna do płonącego ognia, gdy została rzucona przez Wiszṇu, leciała nieomylnie i uderzyła w jego ciało.
28. Pomimo uderzenia, wielki wyniosły Dźalandhara nie poruszył się ani trochę, jakby uderzono go girlandą kwiatów.
29. Wtedy rozwścieczony Dźalandhara, niepokonany w bitwie, przerażający dla Asurów, rzucił w Wiszṇu trójzębem podobnym do ognia.
30. Wiszṇu natychmiast przypomniał sobie stopy Śiwy podobne do lotosu i rozciął trójząb swym mieczem Nandaka.
31. Gdy trójząb został rozcięty, władca Asurów skoczył i rzucił się na Wiszṇu, uderzając go pięścią w pierś.
32. Nie zważając w najmniejszym stopniu na ból, bohaterski Wiszṇu uderzył Dźalandharę pięścią w pierś.
33. Wtedy obaj równie potężni stoczyli walkę wręcz, uderzając się nawzajem ramionami, pięściami i kolanami. Napełnili ziemię dudniącym hałasem.
34. Walcząc z Asurą przez długi czas, o znakomity mędrcze, Wiszṇu był zdumiony. Poczuł w sercu zniechęcenie.
35. Wtedy on, najznakomitszy spośród władających māją, przybrał urzekającą postać i przemówił do króla Asurów grzmiącym głosem.

Wiszṇu powiedział:

36. „O znakomity Asuro, jesteś błogosławiony. Jesteś niepokonany w wojnie. Jako wielki władca nie boisz się nawet najpotężniejszej broni.
37. Wielu Asurów zostało zabitych przez tę samą broń w wielkich bitwach. Niegodziwi i wyniośli ludzie zostali przebici na wskroś i zabici.
38. O wielki Asuro, ta walka z tobą sprawia mi radość. Naprawdę jesteś wielki. Bohatera takiego jak ty nie widziano w trzech światach, zarówno wśród ruchomych, jak i nieruchomych istot.
39. O panie Asurów, wybierz dar. Jestem zadowolony z twojej waleczności. Dam ci wszystko, nawet to, czego dać nie można – cokolwiek masz w umyśle.

Sanatkumāra powiedział:

40. Usłyszawszy te słowa Wiszṇu, biegłego w māji, inteligentny król Asurów odpowiedział w ten sposób.

Dźalandhara powiedział:

41. O szwagrze, jeśli jesteś zadowolony, daj mi ten dar – zamieszkaj w mym domu razem ze wszystkimi swoimi towarzyszami, z moją siostrą i ze mną.

Sanatkumāra powiedział:

42. Usłyszawszy te słowa wielkiego Asury, pan Wiszṇu, władca bogów, rzekł ze smutkiem – „Niech tak będzie.”
43. Wtedy Wiszṇu przybył do miasta zwanego Dźalandhara¹ wraz ze swymi towarzyszami, bogami i Lakszmī.
44. Następnie Asura Dźalandhara powrócił do swego domu i przebywał tam z wielką radością w towarzystwie swej siostry i Wiszṇu.
45. Potem Dźalandhara mianował Asurów na stanowiska bogów i z radością powrócił na Ziemię.
46. Syn oceanu zajął wszystkie klejnoty i drogocenności zgromadzone przez bogów, Gandharwów i Siddhów.
47. Po mianowaniu potężnego Asury Niśumbhy na władcę podziemnych światów, potężny władca Asurów sprowadził Śeszę i innych na Ziemię.
48. Czyniąc bogów, Gandharwów, Siddhów, Wężów, Rākszasów i ludzi mieszkańcami swej stolicy, rządził trzema światami.
49. Po uczynieniu bogów poddanymi, Dźalandhara chronił ich wszystkich cnotliwie, jak własnych synów.
50. Gdy rządził królestwem w sposób cnotliwy, nikt w jego państwie nie był chory, nieszczęśliwy, wychudzony ani ubogi.