Rudra Saṃhitā (5) – Rozdział 16 – Bitwa bogów

Sanatkumāra powiedział:

1. Widząc, że Asura znów nadciąga, bogowie wraz z Indrą zadrżeli ze strachu. Wszyscy razem uciekli.
2. Z Brahmą na czele udali się do Wajkuṇṭhy. Wszyscy, łącznie z Pradźāpatim, wychwalali Wiszṇu po oddaniu mu pokłonu.

Bogowie powiedzieli:

3. O Hryszīkeśa o długich ramionach, o Panie, o pogromco Madhu, o Władco bogów, pokłon tobie, niszczycielu wszystkich Asurów.
4. O Wiszṇu w postaci ryby,¹ który odzyskałeś Wedy poprzez króla Satjawratę, pokłon tobie, który bawisz się w oceanie Rozpuszczenia.
5. Pokłon tobie w postaci Żółwia, który podtrzymałeś górę Mandarę dla bogów próbujących ubijać ocean.
6. Pokłon tobie, o święty Panie, w postaci Dzikiego Wieprza. Pokłon tobie, który trzymasz ziemię – podporę ludzi. Pokłon Wiszṇu.
7. Pokłon tobie, Karle. Pokłon Wiszṇu, młodszemu bratu Indry, który oszukał króla Asurów pod postacią bramina.
8. Pokłon Paraśurāmie, który wytępił kszatrijów i pomógł twej matce. Pokłon tobie, gniewnemu i wrogiemu wobec złych istot.
9. Pokłon Ramie, który rozweselił światy i ustanowił granice prawego zachowania. Pokłon tobie, niszczycielowi Rāwaṇy i mężowi Sīty.
10. Pokłon tobie, o tajemna wiedzo; Kryszṇo, wielki Ātmanie; miłosny towarzyszu Rādhy; pokłon tobie, o mistrzu boskich igraszek.
11. Pokłon nauczycielowi Jogi; pokłon tobie, o Panie Lakszmī, w postaci Dźajna i Bauddha; tobie o ukrytym ciele i cechach, krytykowi Wedy.
12. Pokłon tobie w postaci Kalkina, niszczycielowi wyrzutków;² pokłon tobie o nieskończonej mocy, który ustanawiasz cnotę.
13. Pokłon tobie w postaci wielkiego Kapili, który objaśnił nauki Sāṃkhji i Jogi Dewahūti; o Panie, pokłon tobie, nauczycielu Sāṃkhji.
14. Pokłon wielkiemu joginowi i świętemu, który objaśnia wielką mądrość. Pokłon twórcy formy wiedzy, przez którą dusza się raduje.
15. Pokłon tobie w postaci Wedawjāsy, który uporządkował Wedy i spisał Purāṇy dla dobra światów.
16. Pokłon tobie, który przez wcielenia Ryby itd. jesteś gotów działać dla bhaktów. O panie, pokłon tobie jako Brahmanowi, przyczynie stworzenia, podtrzymania i zniszczenia.
17. Pokłon niszczycielowi cierpień twych sług, dawco pomyślnego szczęścia. Pokłon tobie w żółtych szatach, z Garuḍą jako pojazdem.³ Pokłon wykonawcy wszystkich rytuałów. Pokłon jedynemu działającemu. Pokłon temu, do którego należy się uciekać.
18. O gromie niszczący cierpienia bogów nękanych przez Asurów – pokłon tobie leżącemu na łożu z Węża.⁴ Pokłon temu, którego oczami są słońce i księżyc.
19. O Panie Lakszmī, oceanie miłosierdzia, ocal nas, którzy szukamy u ciebie schronienia. Wszyscy bogowie zostali wypędzeni z nieba przez Dźalandharę.
20. Słońce zostało wyparte ze swego miejsca. Tak samo księżyc i ogień również zostali usunięci. Król Węży został wypędzony z Pātāli, a Dharmarādźa pozbawiony swego miejsca.
21. Podczas gdy ludzie swobodnie się poruszają, bogowie nie świecą. Szukamy u ciebie schronienia. Należy przemyśleć środki jego zniszczenia.

Sanatkumāra powiedział:

22. Usłyszawszy te żałosne błagania bogów, Wiszṇu – pogromca Madhu, ocean miłosierdzia – przemówił grzmiącym głosem.

Wiszṇu powiedział:

23. „O bogowie, porzućcie strach. Przybędę na pole bitwy. Pokażę Dźalandharze swą waleczność.”
24. Powiedziawszy to ze strapionym umysłem, Wiszṇu – wróg Asurów – szybko powstał. Bóg Wiszṇu, przychylny swym bhaktom, natychmiast wsiadł na swego Garuḍę.
25. Gdy Lakszmī, córka oceanu, zobaczyła swego Pana odchodzącego z bogami, przemówiła ze złożonymi dłońmi i ze łzami w oczach.
26. „O Panie, jestem twoją ukochaną. Jeśli zawsze jestem ci oddana, o skarbnico miłosierdzia, jakże śmierć mojego brata może być z twoich rąk?”

Wiszṇu powiedział:

27-28. „Skoro bogowie mnie wychwalili, natychmiast udam się na pole bitwy. Asurze Dźalandharze mogę jedynie okazać mą waleczność. Nie mogę go zabić, ponieważ jest częścią Śiwy. Poza tym Brahmā tak powiedział. A ponadto ty go kochasz.”

Sanatkumāra powiedział:

29. Rzekłszy to i zasiadłszy na Garuḍzie z muszlą, dyskiem, maczugą i mieczem w dłoniach, Wiszṇu pospieszył do walki wraz z Indrą i innymi bogami.
30. Rycząc jak lew i w towarzystwie bogów jaśniejących blaskiem, Wiszṇu dotarł do miejsca, gdzie czekał Dźalandhara.
31. Wówczas Daitjowie porażeni podmuchami wiatru wywołanymi w szybkim locie przez skrzydła młodszego brata Aruṇy (czyli Garuḍy),⁵ byli miotani tu i tam jak chmury na niebie w burzliwym wirze.⁶
32. Widząc Asurów nękanych przez podmuchy wiatru, Dźalandhara rzucił się na Wiszṇu, wykrzykując gniewnie wojenne okrzyki.
33. Tymczasem uradowani bogowie, wyposażeni w potężną armię, rozpoczęli walkę ze wzmocnioną przez blask Wiszṇu siłą.
34. Widząc armię bogów gotową do walki, Dźalandhara rozkazał niepokonanym Asurom w ten sposób.

Dźalandhara powiedział:

35. O znakomici Asurowie, stawcie zacięty opór Indrze i innym bogom, którzy są zawsze tchórzliwi, mimo że mają wielką armię.
36-37. Na mój rozkaz niech wyruszą wszyscy ze swym pełnym wojskiem – Maurjowie w liczbie stu tysięcy, Dhūmrowie w setkach, Asurowie i Kālakejowie w milionach, a Kālaka, Daurhrydowie i Kaṅkowie w setkach tysięcy.
38. Wszyscy ruszcie w pełni uzbrojeni z licznymi oddziałami armii i różnymi rodzajami broni. Bądźcie nieustraszeni i nie wahajcie się.
39. O Śumbha, o Niśumbha, zniszczcie natychmiast tych nic nieznaczących bogów, którzy drżą na polu bitwy. Jesteście niezwykle waleczni.

Sanatkumāra powiedział:

40-41. Tak oto Asurowie, zręczni i doświadczeni w walce, dowodzeni przez Dźalandharę z jednej strony, oraz bogowie wyposażeni w cztery rodzaje oddziałów wojskowych z drugiej, walczyli ze sobą maczugami, strzałami, oszczepami, dzidami itd. Uderzali się wzajemnie siekierami i włóczniami.
42. Silni wojownicy atakowali się różnorodną bronią. Bohaterscy bogowie, wspierani i umacniani przez Hryszīkeśę, ryczeli jak lwy i wypuszczali ostre strzały.
43. Niektórzy walczyli strzałami o bardzo ostrych grotach; inni tłuczkami i żelaznymi maczugami, a jeszcze inni siekierami i włóczniami.
44. Tak oto walka między bogami a Asurami była przerażająca. Była niezwykle gwałtowna i napawała lękiem mędrców i Siddhów.