Rudra Saṃhitā (4) – Rozdział 10 – Radość bogów z powodu śmierci Tāraki

Brahmā powiedział:

1. Po powstrzymaniu Wīrabhadry, Kumāra, pogromca wrogów, po uprzednim przypomnieniu sobie o lotosowych stopach Śiwy, zapragnął zniszczenia Tāraki.
2. Wówczas potężny Kārttikeja o wielkim blasku zaryczał. Rozgniewany przygotował się do walki. Otaczała go ogromna armia.
3. Bogowie i Gaṇowie wznieśli okrzyki zwycięstwa. Został on wychwalony przez niebiańskich mędrców miłymi słowami.
4. Walka między Tāraką a Kumārą była przerażająca i nie do zniesienia. Bały się wszystkie żywe istoty.
5. O mędrcze, podczas gdy wszyscy stali, wpatrując się ze zdumieniem, oni obaj walczyli ze sobą z włóczniami w dłoniach.
6. Każdy został ugodzony w serce włócznią przez drugiego. Każdy próbował uniknąć ciosu. Obaj byli równie silni niczym dwa lwy. Obaj byli w pełni przygotowani do walki.
7. Walczyli i uderzali się nawzajem włóczniami stosując mantry Waitālika, Khećaraka, Prāptika itd.¹
8. Dzięki tym mantrom posiedli magiczne właściwości. Walczyli ze sobą cudownie, używając całej siły i kunsztu.
9. Byli równie biegli w walce. Każdy chciał zabić drugiego. Wykorzystywali całą swoją moc. Krawędziami włóczni uderzali się nawzajem.
10. Uderzali lub cięli sobie głowę, szyję, uda, kolana, biodra, serce, klatkę piersiową i plecy.
11. Kontynuowali walkę, pyszniąc się i przechwalając bohaterskimi słowami. Byli ekspertami w różnych taktykach wojennych. Byli równie silni. Pragnęli zabić siebie nawzajem.
12. Wszyscy bogowie, Gandharwowie i Kinnarowie stali jedynie jako obserwatorzy. „Kto wygra tę bitwę?” – pytali się nawzajem.
13. Wówczas rozległ się głos niebios, uspokajając bogów – „W tej bitwie Kumāra zabije Asurę Tārakę.
14. Żaden z bogów nie musi się niepokoić. Wszyscy mogą być spokojni. Dla waszego dobra sam Śiwa stoi tu pod postacią swego syna.”
15. Gdy usłyszał pomyślne słowa wypowiedziane przez głos niebios, Kumāra uradował się. Otoczony przez Pramathów postanowił zabić Tārakę, króla Asurów.
16. Rozwścieczony Kumāra o potężnych ramionach, używając całej swojej siły, ugodził Asura Tāraka między piersiami.
17. Lekceważąc ten cios, wiodący demon Tāraka rozgniewany ugodził Kumārę swoją włócznią.
18. Od ciosu włóczni syn Śiwy stracił przytomność. Po kilku minutach odzyskał świadomość. Został wychwalony przez wielkich mędrców.
19. Kumāra wpadł w furię niczym rozwścieczony lew i zapragnął zabić Asurę. Potężny Kumāra ugodził Tārakę swoją włócznią.
20. Tak oto zarówno Kumāra, jak i Tāraka, równie rozjuszeni i równie biegli w walce na włócznie, walczyli ze sobą.
21. Obaj wydawali się doskonale wyćwiczeni. Obaj pragnęli zyskać przewagę. Obaj walczyli pieszo, mieli cudowne kształty i rysy oraz byli równie odważni.
22. Ogromnymi masami śmiercionośnych pocisków uderzali się nawzajem. Mieli różne metody ataku. Ryczeli. Ukazywali cały swój kunszt.
23. Obserwatorzy – bogowie, Gandharwowie i Kinnarowie – byli bardzo zdumieni. Nikt nic nie mówił.
24. Wiatr przestał wiać. Słońce przygasło. Ziemia zatrzęsła się wraz z górami i lasami.
25. W tym czasie Himālaja i inne góry, zaniepokojone o Kumārę z powodu miłości, przybyły tam.
26. Widząc góry skrajnie przerażone, Kumāra, syn Śiwy i Pārwatī, przemówił, oświecając je tym samym.

Kumāra powiedział:

27. O góry, o szczęśliwi panowie, nie niepokójcie się ani nie martwcie. Jeszcze gdy będziecie stać i patrzeć, zabiję tego grzesznika.
28. Pocieszając w ten sposób góry, bogów i Gaṇów, oraz skłaniając się przed Śiwą i Pārwatī, podniósł swą świetlistą włócznię.
29. Bohaterski Kumāra, syn Śiwy, wielkiego Pana, z włócznią w dłoni jaśniał w swoim postanowieniu zabicia Tāraki.
30. Obdarzony blaskiem Śiwy, Kumāra ugodził swoją włócznią Tārakę, który dręczył światy.
31. Asura Tāraka, władca zastępów Asurów, choć był bardzo waleczny, natychmiast padł na ziemię ze wszystkimi kończynami roztrzaskanymi.
32. Wielki wojownik Tāraka został zabity przez Kumārę. O mędrcze, na oczach wszystkich, odszedł z tego świata.
33. Widząc potężnego Asurę poległego w bitwie, bohater nie zaatakował go ponownie.
34. Gdy potężny Asura został zabity, inni Asurowie zostali pokonani przez bogów i Gaṇów.
35. Niektórzy Asurowie, pełni strachu, składali dłonie w geście czci. W bitwie wielu Asurom odcięto i rozdzielono kończyny. Tysiące zostało zabitych.
36. Niektórzy z Asurów, krzycząc „Ocalcie nas! Ocalcie nas!” z dłońmi złożonymi w czci, szukali schronienia u Kumāry.
37. Niezliczeni Asurowie zostali zabici. Wielu uciekło. Uciekających Asurów bili i dręczyli bogowie i Gaṇowie.
38. Tysiące z nich uciekło do Pātāli, ratując życie. Ci, którzy próbowali uciekać, zostali powstrzymani i poddani cierpieniu.
39. O wielki mędrcze, w ten sposób cała armia Asurów zniknęła. Nikt nie odważył się pozostać z obawy przed bogami i Gaṇami.
40. Gdy niegodziwy Asura został zabity, cały wszechświat został oczyszczony z cierni, uwolniony od niebezpieczeństwa i dokuczliwości Asurów. Indra i inni bogowie się uradowali.
41. Tak oto, gdy Kumāra odniósł zwycięstwo, bogowie byli szczęśliwi. Trzy światy doznały wielkiej radości.
42. Gdy Śiwa dowiedział się o zwycięstwie Kārttikeji, radośnie przybył tam ze swą umiłowaną i z Gaṇami.
43. Wziął swego syna na kolana i pieszczotliwie go przytulił. Pārwatī w uniesieniu miłości wzięła jaśniejącego jak słońce Kumāra na kolana i z miłością go pieściła.
44. Wówczas przyszedł Himawat wraz ze swymi synami, krewnymi i sługami. Wychwalał Śiwę i Guhę.
45. Zachwyceni bogowie, Gaṇowie i mędrcy, Siddhowie i Ćāraṇowie wychwalali Pārwatī, Śiwę i syna Śiwy.
46. Drugorzędni bogowie zesłali wielki deszcz kwiatów. Przywódcy Gandharwów śpiewali. Niebiańskie tancerki tańczyły.
47. Instrumenty muzyczne grały wtedy słodko. Często rozlegały się głośne okrzyki „Zwycięstwo!” i „Pokłon!”
48. Również Wiszṇu w moim towarzystwie był bardzo szczęśliwy. Z szacunkiem wychwalał Śiwę, Pārwatī i Kumārę.
49. Umieszczając Kumārę na czele, Brahmā, Indra i inni bogowie z miłością przeprowadzili rytuał Nirādźana. Inni mędrcy uczynili podobnie.
50. Wówczas nastała wielka radość przy akompaniamencie śpiewu, gry na instrumentach i recytacji Wed. Śpiewano również hymny.
51. Pan wszechświata został wychwalony, o mędrcze, przez uradowanych bogów i Gaṇów poprzez śpiew i muzykę instrumentalną.
52. Następnie, wychwalany przez wszystkich, pan Śiwa wraz z Pārwatī, matką wszechświata, odszedł na swoją górę otoczony przez Gaṇów.