Rudra Saṃhitā (3) – Rozdział 9 – Śiwa pojawia się przed Pārwatī we śnie

Nārada powiedział:

1. O Brahmā, o drogi, o najznakomitszy spośród wielbicieli Śiwy, o inteligentny, zlitowawszy się nade mną, opowiedziałeś mi cudowną historię i sprawiłeś mi tym wielką radość.
2. O Brahmā, gdy ja, obdarzony boską wizją, udałem się do mej siedziby – co się potem wydarzyło? Opowiedz mi teraz.

Brahmā powiedział:

3. Gdy odszedłeś do nieba, minęło trochę czasu. Pewnego razu Menā podeszła do władcy gór i oddała mu pokłon.
4. Po chwili pokornie oczekując, ukochana góry przemówiła do swego pana; czysta dama, która kochała swą córkę jak własne życie, rzekła do władcy gór:

Menā powiedziała:

5. Jak to bywa u kobiet, słowa mędrca nie zostały przeze mnie dobrze zrozumiane. (Sądzę, że lepiej będzie) jeśli wydasz naszą córkę za przystojnego oblubieńca.
6. Niech oblubieńcem Pārwatī będzie ktoś z dobrego rodu, obdarzony pomyślnymi znakami. Pod każdym względem to małżeństwo przyniesie bezprecedensowe szczęście.
7. Pokłoń się jej. Zrób wszystko, co konieczne, aby nasza córka, tak droga nam jak własne życie, była szczęśliwa i radosna po połączeniu z dobrym mężem.

Brahmā powiedział:

8. Po tych słowach, ze łzami w oczach, Menā upadła do stóp swego męża. Podnosząc ją, władca gór, najznakomitszy spośród mądrych, wypowiedział słowa prawdy.

Himāćala powiedział:

9. O łagodna Menakā, posłuchaj. Powiem ci prawdę. Nie miej fałszywych wyobrażeń. Słowa mędrca nigdy nie będą fałszywe.
10. Jeśli darzysz córkę miłością, z zapałem nauczaj ją. Niech z oddaniem i wytrwale odprawia pokutę ku czci Śiwy.
11. Jeśli Śiwa będzie zadowolony, o Menakā, poślubi ją. Wszystko stanie się pomyślne. Niepomyślne cechy wskazane przez Nāradę znikną.
12. Wszystko, co niepomyślne, w Sadāśiwie staje się pomyślne. Zatem natychmiast naucz córkę, by czym prędzej rozpoczęła pokutę dla osiągnięcia Śiwa.
13. Usłyszawszy te słowa pana gór, Menā ogromnie się ucieszyła. Podeszła do swojej córki, aby poradzić jej, by zainteresowała się ascezą.
14. Widząc delikatne kończyny córki, Menakā była głęboko zaniepokojona. Jej oczy od razu napełniły się łzami.
15. Ukochana pana gór nie potrafiła poradzić córce, żeby odbyła ascezę. Pārwatī szybko zrozumiała ukryte życzenie matki.
16. Wtedy wszechwiedząca najwyższa bogini Pārwatī natychmiast przemówiła do matki, pocieszając ją raz po raz.

Pārwatī powiedziała:

17. O matko, o wielce rozumna, wysłuchaj dziś o świcie. W nocy miałam sen, który ci opowiem. Bądź przychylna.
18. Braminiński mędrzec poradził mi z miłością i współczuciem, abym odbyła pokutę Śiwy, o matko.

Brahmā powiedział:

19. Usłyszawszy to, Menakā zawołała swego męża i opowiedziała mu sen widziany przez córkę.
20. Usłyszawszy od Menakā sen córki, władca gór był zadowolony i tak przemówił do swojej żony.

Władca gór powiedział:

21. O moja droga, pod koniec drugiej połowy nocy również miałem sen. Proszę, wysłuchaj go życzliwie. Gorliwie go wyjaśnię.
22. Wspaniały święty o pięknych kończynach, jak wspomniał Nārada, przybył w pobliże mojego miasta z wielką radością, aby tam praktykować wyrzeczenia.
23. Z ogromną radością zabrałem tam ze sobą córkę. Został on rozpoznany jako pan Śiwa, oblubieniec, jak wspomniał Nārada.
24. Radząc naszej córce, by służyła temu świętemu, poprosiłem go o zgodę, lecz On odmówił.
25. Odbyła się wielka dyskusja (pomiędzy nią a Śiwą oparta na Sāṅkhji i Wedāncie).¹ Potem na Jego rozkaz moja córka tam pozostała.
26. Ukrywszy w sercu swoją miłość, służyła Mu z oddaniem. To jest sen, który miałem, o pani o jasnym obliczu, i wszystko ci opowiedziałem.

Brahmā powiedział:

27. Dlatego, droga Menā, należy przez jakiś czas obserwować rezultat tego. Bądź pewna, że to odpowiedni krok dla mnie.
28. O doskonały mędrcze, gdy pan gór w ten sposób wyjaśnił Menakā, oboje, o czystych umysłach, pozostali, obserwując jego rezultat.
29-30. Gdy minęło kilka dni, pan Śiwa, cel świętych ludzi, przyczyna ochrony i radości, wędrując tam i z powrotem w uniesieniu z powodu rozłąki z Satī, przybył tam z radością w towarzystwie kilku swoich Gaṇów, aby praktykować wyrzeczenia. Pan był całkowicie wzburzony miłością do Satī i tą rozłąką.
31. Odbył tam swoją ascezę. Pārwatī nieustannie służyła Mu wraz z dwiema swoimi służącymi.
32. Chociaż pan Śiwa został trafiony i zraniony strzałami Kāmy, wysłanego tam przez bogów aby go oczarować, pozostał nieporuszony.
33. Spalając Kāma swoim ognistym spojrzeniem, wspominając moje słowa, pan rozgniewał się na mnie i zniknął z miejsca.
34. Po jakimś czasie pan Śiwa ukarał dumę Pārwatī, lecz ponownie został przez nią przebłagany, gdy odbyła ona wielką ascezę.
35. Zgodnie z obyczajami świata pan poślubił Pārwatī, mając za świadka Wiszṇu. Wtedy nastała wszelka pomyślność.
36. O drogi, tak w skrócie opowiedziana została historia pana, boska opowieść o Śiwie. Czego pragniesz wysłuchać ponownie?