Brahmā powiedział:
1. Wtedy siedmiu mędrców rzekło do władcy gór: „O Góro, już dziś przygotuj podróż swojej córki.”
2. O wielki mędrcze, usłyszawszy te słowa i wiedząc o jej bólu rozłąki, władca gór został głęboko poruszony miłością do niej i na chwilę zamilkł.
3. Po pewnym czasie władca gór odzyskał świadomość i powiedział: „Niech tak będzie.” Następnie przekazał wiadomość do Menā.
4. O mędrcze, usłyszawszy wiadomość od góry, Menā była jednocześnie uradowana i zasmucona. Natychmiast przystąpiła do przygotowań do podróży.
5. O mędrcze, Menā, ukochana góry, zorganizowała wszelkie uroczystości zgodnie z tradycją swojej rodziny i zaleceniami Wed.
6. Przyozdobiła Pārwatī dwunastoma rodzajami ozdób i dobrymi jedwabnymi szatami z pięknymi brzegami. Uczyniono wszelkie ozdoby stosowne do jej królewskiego stanu.
7. Rozpoznawszy intencje Menā, cnotliwa bramińska kobieta pouczyła Pārwatī o obowiązkach cnotliwej żony.
Braminka powiedziała:
8. O Pārwatī, słuchaj z miłością moich słów, które wzmacniają dharmę, zwiększają szczęście tu i po śmierci oraz przynoszą radość tym, którzy ich słuchają.
9. Cnotliwa kobieta uświęca światy, niszczy grzechy i jest błogosławiona. Nikt inny nie jest tak godny szacunku jak ona.
10. O Pārwatī, ta, która z miłością służy mężowi i uważa go za jedynego pana, cieszy się wszystkimi rozkoszami tutaj i wraz z nim osiąga wyzwolenie po śmierci.
11-13. Cnotliwe kobiety – Sāwitrī, Lopāmudrā, Arundhatī, Śāṇḍiljā, Śatarūpā, Anasūjā, Lakszmī, Swadhā, Satī, Saṃdźńā, Sumati, Śraddhā, Menā, Swāhā i wiele innych, których imiona nie są tu wymienione aby lista nie była zbyt długa – zostały otoczone czcią przez wszystkich ludzi dzięki swej czystości. Zostały uhonorowane przez Brahmā, Wiszṇu, Śiwa i wielkich mędrców.
14. Panu Śiwa, dobroczyńcy przygnębionych, godnemu czci i celowi ludzi szlachetnych, masz zawsze służyć.
15. Obowiązek cnotliwej kobiety jest bardzo ważny i został wspomniany w Wedach i Smryti. Żaden inny obowiązek nie jest tak godny podziwu jak ten.
16. Cnotliwa kobieta powinna jeść dopiero po tym, jak jej mąż spożyje posiłek. O Śiwā, jeśli on stoi – kobieta również ma stać.
17. Gdy on śpi, ona może również spać. Lecz powinna inteligentnie budzić się wcześniej od niego. Ma robić to, co dla niego korzystne, kochać go bez jakiegokolwiek oszustwa.
18. O Śiwā, nigdy nie powinna pokazywać się mu bez ozdób. Jeśli z ważnych powodów przebywa na wygnaniu – nie powinna się stroić.
19. Cnotliwa kobieta nigdy nie powinna wypowiadać imienia męża. Jeśli mąż ją skarci lub zgani – nie powinna mu odpowiadać obelgami. Nawet gdyby ją uderzył, powinna pozostać radosna i powiedzieć: „Nawet jeśli mam być zabita, o panie, okaż mi łaskę.”
20. Gdy on ją wezwie, ma natychmiast porzucić to, czym się zajmuje i podejść do niego. Z dłońmi złożonymi w geście czci i miłości powinna mu się pokłonić i powiedzieć:
21. „O panie, racz powiedzieć, w jakim celu zostałam wezwana.” Kiedy zostanie przez niego poproszona o wykonanie jakiejś czynności, powinna uczynić to z radością.
22. Nie powinna długo przebywać przy wejściu. Nie powinna chodzić do cudzych domów. Nie wolno jej, nawet w małej ilości, rozdawać pieniędzy męża innym osobom.
23. Bez polecenia powinna przygotować niezbędne przedmioty do jego codziennej praktyki pūdźa. Powinna wypatrywać okazji, by w odpowiednim czasie mu usłużyć.
24. Bez zgody męża nie powinna nawet udawać się na pielgrzymkę. Powinna powstrzymać się od pragnienia uczestniczenia w uroczystościach społecznych.
25. Jeśli kobieta pragnie świętej wody, powinna pić tę, którą obmyto stopy jej męża. Wszystkie święte rzeki obecne są w tej wodzie.
26. Powinna spożywać resztki po posiłku męża lub to, co on sam jej poda, mówiąc: „To twoja wielka łaska.”
27. Nigdy nie powinna jeść, zanim nie złoży należytej ofiary bogom, Pitrom, gościom, sługom, krowom i świętym żebrakom.
28. Łagodna kobieta przestrzegająca czystości powinna być zawsze zaradna i umieć zarządzać domem przy ograniczonych zasobach. Powinna unikać zbędnych wydatków.
29. Bez zgody męża nie powinna pościć ani wykonywać innych rytuałów. Jeśli to uczyni, nie odniesie żadnej korzyści i może po śmierci trafić do piekła.
30. Gdy mąż bawi się lub siedzi wygodnie, nie powinna niepokoić go pod pretekstem prac domowych.
31. Niezależnie od tego, czy jest on bezsilny, chory, stary, szczęśliwy czy nieszczęśliwy – mężowi nigdy nie należy uchybiać.
32. Podczas trzech dni swojej miesięcznej menstruacji nie powinna ona pokazywać mu twarzy ani mówić do niego. Nie powinna mówić w jego obecności, dopóki nie stanie się czysta po kąpieli.
33. Po kąpieli powinna najpierw ujrzeć oblicze męża i nikogo innego. Albo, myśląc o mężu, powinna spojrzeć w słońce.
34-35. Jeśli cnotliwa kobieta pragnie długowieczności męża, nie powinna rezygnować z kurkumy, sindūru, szafranu, kajalu, bluzki, tāmbūli, naszyjnika, ozdób, czesania i zaplatania włosów, bransoletek i kolczyków.
36. Cnotliwa kobieta nigdy nie powinna nawiązywać bliskich relacji z praczką, nierządnicą, ascetką ani kobietą upadłą moralnie.
37. Nie powinna rozmawiać z kobietą, która oczernia lub nienawidzi jej męża. Nie powinna stać sama w żadnym miejscu ani kąpać się nago.
38. Cnotliwa kobieta nigdy nie powinna spać na moździerzu, cepie do młócenia, miotle, kamieniu do mielenia, maszynie ani na progu.
39. Z wyjątkiem momentu współżycia seksualnego, nie powinna okazywać inicjatywy. Powinna lubić to, co podoba się jej mężowi.
40. Cnotliwa kobieta powinna cieszyć się, gdy jej mąż jest szczęśliwy i smucić się, gdy on jest smutny. Zawsze powinna życzyć mu dobra.
41. Powinna być cnotliwa i zrównoważona w dobrobycie i w trudzie. Powinna mieć siłę ducha i nigdy nie zbłądzić.
42. Nawet gdy skończy się ghi, sól, olej lub inne rzeczy, nie powinna mówić o tym mężowi wprost, by go nie obciążać zmartwieniem.
43. O bogini, mąż przewyższa Brahmā, Wiszṇu czy Śiwa – dla cnotliwej kobiety mąż jest równy Śiwa.
44. Kobieta, która nie słucha wioli męża i sama podejmuje posty i rytuały, niszczy jego długowieczność i po śmierci trafia do piekła.
45. Jeśli złości się i odpłaca mężowi gniewem, odradza się jako suka w wiosce albo jako lisica w odludnym miejscu.
46. Cnotliwa kobieta nigdy nie powinna siadać wyżej od męża, nigdy nie powinna zbliżać się do osoby zanieczyszczonej ani mówić do męża w stanie wzburzenia.
47. Powinna unikać obmowy, stronić od kłótni i nie mówić głośno ani śmiać się w obecności starszych.
48-49. Kobieta, która sprawia radość mężowi, raduje wszystkie światy. Gdy widzi, że mąż wraca do domu, powinna pospiesznie podać mu jedzenie i wodę, wręczyć tāmbūlę, czyste ubranie i usłużyć masażem stóp. Słodkimi słowami powinna go urzec i rozproszyć jego smutek.
50. To, co daje ojciec, jest ograniczone. To, co daje brat, jest ograniczone. To, co daje syn, również jest ograniczone. Cnotliwa kobieta powinna czcić męża, który daje to, co nie ma granic.
51. Dla żony mąż jest bogiem, nauczycielem, cnotą, świętym miejscem i rytuałem. Powinna odrzucić wszystko inne i czcić tylko jego.
52. Ta, która porzuca męża i potajemnie łamie wierność, rodzi się jako samica sowy o okrutnej naturze, spędzająca dni w dziupli drzewa.
53. Jeśli pragnie uderzyć męża w odwecie, odradza się jako tygrysica lub dzika kotka. Ta, która rzuca pożądliwe spojrzenia na innego mężczyznę, staje się zezowata.
54. Ta, która spożywa słodycze, odmawiając ich mężowi, odradza się jako świnia w wiosce lub dzika koza jedząca własne odchody.
55. Ta, która zwraca się do męża w formie pojedynczej (bez szacunku), staje się niema. Ta, która zazdrości współmałżonce, wielokrotnie doświadcza nieszczęścia w małżeństwie.
56. Ta, która rzuca spojrzenia na innego mężczyznę ukradkiem, staje się jednooka, zniekształcona lub brzydka.
57. Tak jak ciało pozbawione duszy natychmiast staje się nieczyste, tak kobieta bez męża jest zawsze nieczysta, nawet po dokładnej kąpieli.
58. Matka, ojciec i mąż są błogosławieni, jeśli w domu obecna jest cnotliwa kobieta.
59. Trzy rodziny – ojca, matki i męża – cieszą się radościami nieba dzięki zasługom cnotliwej kobiety.
60. Niewierne kobiety sprowadzają upadek trzech rodzin – ojca, matki i męża – i cierpią zarówno w tym, jak i w przyszłym życiu.
61. Gdziekolwiek cnotliwa kobieta postawi stopę, grzech zostaje stamtąd wyparty, a miejsce się uświęca.
62. Nawet słońce, księżyc i wiatr dotykają cnotliwej kobiety by się uświęcić, a nie z innego powodu.
63. Wody pragną dotyku cnotliwej kobiety, myśląc: „Teraz nasza bezwładność znika. Teraz możemy oczyszczać innych.”
64. Żona jest korzeniem domu i jego szczęścia; jest źródłem owoców cnoty i pomyślności rodziny.
65. W każdym domu są kobiety dumne ze swego piękna i urody. Lecz tylko dzięki oddaniu dla Śiwa można otrzymać cnotliwą kobietę.
66. Dzięki niej można zdobyć zarówno ten, jak i przyszły świat. Mężczyzna bez żony nie jest uprawniony do odprawiania rytuałów dla bogów, Pitrów, gości ani ofiar.
67. Tylko ten jest prawdziwym gospodarzem, w którego domu przebywa cnotliwa kobieta. Innych pożera demonica lub starość.
68. Tak jak ciało oczyszcza się zanurzeniem w Gaṅgā, tak wszystko uświęca się poprzez ujrzenie cnotliwej kobiety.
69. Cnotliwa kobieta nie różni się od Gaṅgā. Ona i jej mąż są jak Pārwatī i Śiwa. Dlatego rozumny człowiek powinien je czcić.
70. Mąż to ton główny, a żona to półtonu. Mąż to asceza, a kobieta to cierpliwość. Mąż to owoc, a żona to rytuał. O Pārwatī, taka para jest błogosławiona.
71. O córko władcy gór, tak opisano ci obowiązek cnotliwej żony. Teraz posłuchaj o ich klasyfikacji z uwagą i miłością.
72. O łagodna pani, cnotliwe kobiety można podzielić na cztery klasy. Już samo wspomnienie o nich niszczy grzechy. Podział obejmuje m.in. najlepsze i inne.
73. Są one: najwyższe, pośrednie, niższe i bardzo niskie. Wyjaśnię ich cechy – słuchaj z uwagą.
74. O łagodna pani, ta, której umysł nie zna nikogo poza mężem i która myśli o nim nawet w snach, jest najdoskonalsza ze wszystkich.
75. O córko góry, ta, która widzi innych mężczyzn jako ojca, brata lub syna z czystym sumieniem, jest pośrednią spośród cnotliwych kobiet.
76. O Pārwatī, ta, która rozważa swój obowiązek w umyśle i powstrzymuje się od zboczenia z drogi, jest niższą spośród cnotliwych kobiet. Oczywiście, jej postępowanie jest czyste.
77. Ta, która pozostaje wierna z obawy przed mężem lub rodziną, jest bardzo niską spośród cnotliwych kobiet – tak mówią starożytni poeci.
78. O Pārwatī, te cztery rodzaje cnotliwych kobiet usuwają grzechy. Uświęcają wszystkie światy. Cieszą się radością tutaj i po śmierci.
79. Bramin, który umarł wskutek klątwy Warāha (Dzika), został na prośbę trzech bóstw wskrzeszony przez żonę Atri (Anasūjā), dzięki mocy czystości.
80. O Śiwā, o córko góry, wiedząc to dobrze, każdego dnia z radością służ swemu mężowi, ponieważ to przynosi spełnienie wszystkich pragnień.
81. Ty jesteś Boginią i matką wszechświata. Sam Śiwa jest twoim mężem. Wspominając ciebie, kobiety stają się cnotliwe.
82. O Pārwatī, o łagodna pani, po cóż mówić ci to wszystko? A jednak wspominam to tylko z powodu zwyczajów świata.
Brahmā powiedział:
83. Powiedziawszy to, braminka zamilkła i oddała jej pokłon. Pārwatī, ukochana Śiwy, doznała wielkiej radości.