Brahmā powiedział:
1. O Nārado, potem, z polecenia Śiwa, za pośrednictwem mędrców radośnie przeprowadziłem końcowe ceremonie ślubu Śiwa i Pārwatī.
2. Z szacunkiem dokonano rytualnego obmycia głów1 nowożeńców. Bramini pokazali gwiazdę polarną Dhruwa2 z należnym szacunkiem.
3. Następnie wykonano rytuał Hrydajālambhana.3 O wielki braminie, potem radośnie przeprowadzono obrzęd Swastipāṭha.4
4. Z polecenia braminów Śiwa nałożył czerwony proszek5 na głowę Pārwatī. Jej blask w tamtym momencie był nie do opisania i cudowny.
5. Następnie, z polecenia braminów, oboje zasiedli na tym samym siedzeniu i zyskali taką świetlistość, że radość zapanowała w sercach wielbicieli.
6. O mędrcze, potem wrócili do swoich komnat i na moje polecenie wykonali rytuał Saṃsrawa Prāśana,6 ukazując swą cudowną, figlarną naturę.
7. Kiedy ofiarne rytuały ceremonii ślubnej zostały w ten sposób właściwie zakończone, Pan Śiwa wręczył mi, stwórcy światów, Pūrṇapātra.7
8. Śiwa przekazał następnie dar złożony z krów głównemu kapłanowi. Złożył też inne pomyślne dary.
9. Dał braminom po sto złotych monet. Rozdano również koṭi klejnotów i innych przedmiotów jako dary.
10. Bogowie, istoty ruchome i nieruchome cieszyły się bardzo. Rozbrzmiały okrzyki zwycięstwa.
11. Zewsząd słychać było pomyślne dźwięki muzyki. Brzmienie instrumentów było przyjemne i potęgowało radość wszystkich.
12. Wiszṇu w towarzystwie moim, wszystkich bogów i mędrców pożegnał górę i powrócił do swojej siedziby.
13. Następnie kobiety z miasta góry zaprowadziły Śiwę i Pārwatī do siedziby Kubery.
14. Tam panie przeprowadziły różne zwyczajowe obrzędy społeczne. Wokół panowała wielka radość.
15. Następnie para, dobroczyńcy ludzkości, została zaprowadzona w pobliże komnaty małżeńskiej, ozdobionej wspaniale według tradycji.
16. Kobiety z miasta Himawata podeszły i przeprowadziły zwyczajowe pomyślne rytuały.
17. Wznosząc okrzyki zwycięstwa rozwiązały węzeł.8 Uśmiechały się, rzucały spojrzenia i miały gęsią skórkę z radości.
18–20. Gdy weszły do komnaty i spojrzały na Śiwę, piękne dziewczęta były zachwycone i wychwalały swoje szczęście. Był wspaniale ubrany w szaty, przyozdobiony klejnotami. Wyglądał jak w pełni młodości. Urzekał kobiety swoim czarem. Uśmiechał się łagodnie i patrzył na wszystkich z miłością.
21–23. Wtedy przybyło szesnaście niebiańskich dam i z wielkim szacunkiem spojrzały na parę. Były to: Saraswatī, Lakszmī, Sāwitri, Dźāhnawī, Aditi, Śaćī, Lopāmudrā, Arundhatī, Ahaljā, Tulasī, Swāhā, Rohiṇī, Wasundharā, Śatarūpā, Saṃdźńā i Rati.
24. Obecne były również liczne dziewice bogów, Nāgów i mędrców. Wszystkie były urocze i pociągające. Kto zdołałby je wszystkie wyliczyć?
25. Oferowano Śiwie tron wysadzany klejnotami, na którym usiadł radośnie. Niebiańskie damy czyniły Mu po kolei słodkie, dowcipne uwagi.
Saraswatī powiedziała:
26. O wielki panie, Satī, która była dla ciebie ważniejsza niż twoje własne życie, teraz z radością do Ciebie powróciła. O kochanku, widząc oblicze ukochanej o księżycowym blasku, odrzuć upał twego niepokoju.
27. Spędzaj czas, o panie czasu, w bliskim objęciu Satī. Dzięki mojemu żarliwemu życzeniu nie będzie między wami żadnego rozstania.
Lakszmī powiedziała:
28. O panie bogów, porzuć wstyd. Przyjmij Satī na swoje łono i stań blisko niej. Czemu się wstydzisz przed nią, bez której twoje witalne prāṇy mogą odejść?
Sāwitrī powiedziała:
29. O Śiwa, podaj słodkości Śatī i skosztuj ich sam. Nie daj się unieść niepokojowi. Wykonaj Āćamana i podaj jej liście Tāmbūla wraz z kamforą.
Dźāhnawī powiedziała:
30. Chwyć dłoń swojej ukochanej żony, lśniącą złotem, i gładź jej włosy. Nie ma większej rozkoszy dla kochającej dziewczyny niż ta, gdy ukochany pieści ją w ten sposób.
Aditi powiedziała:
31. Po zakończeniu posiłku, dla czystości ust, proszę podaj wodę. Miłość tej pary jest niezwykle rzadka do zobaczenia.
Śacī powiedziała:
32. Czemu masz się wstydzić przed swoją ukochaną, za którą wypłakiwałeś się i włóczyłeś tu i tam, zawsze nosząc ją w sercu?
Lopāmudrā powiedziała:
33. O Śiwa, po posiłku kobiety mają obowiązek w komnacie małżeńskiej. Dlatego podaj Śiwā Tāmbūla (liście betel z przyprawami) i idźcie spać.
Arundhatī powiedziała:
34. Ta dama nie była pierwotnie przeznaczona dla ciebie. To dzięki moim staraniom otrzymałeś ją. Zatem oddaj się z nią dobrej zabawie.
Ahaljā powiedziała:
35. Porzuć swą starość. Bądź niezwykle młodzieńczy, aby Menā, której serce skupiło się na córce, mogła cię zaakceptować.
Tulasī powiedziała:
36. Satī była kiedyś porzucona przez ciebie. Kāma również został spalony. Jak więc, o panie, Wasiszṭha jest teraz wysłany jako posłaniec?
Swāhā powiedziała:
37. Teraz, o wielki panie, bądź wierny słowom kobiet. Po małżeństwie obowiązuje kobiety dojrzałość i wyniosłość zachowania.
Rohiṇī powiedziała:
38. O panie, znawco nauk i techniki erotycznej, spełnij pragnienia Pārwatī. Jako że ją kochasz, staraj się pokonać ocean miłości ukochanej.
Wasundharā powiedziała:
39. O panie, znawco najgłębszych myśli, znasz emocje panien ogarniętych miłością. Nie tylko męża nosi ona w sercu, lecz także Najwyższego Pana na zawsze tam zachowuje.
Śatarūpā powiedziała:
40. Głodny nie zaspokoi się, dopóki nie skosztuje słodkiego, pożywnego posiłku. O Śiwa, zrób wszystko, aby kobieta została nasycona.
Saṃdźńā powiedziała:
41. Teraz proszę, pościelcie łoże, podajcie Tāmbūlę i przygotujcie lampę wysadzaną klejnotami, po czym wyślijcie Śiwę wraz z Pārwatī w ustronne miejsce.
Brahmā powiedział:
42. Usłyszawszy te słowa kobiet, pan Śiwa, wolny od omyłek i najwyższy nauczyciel wielkich joginów, przemówił do nich.
Śiwa powiedział:
43. O szacowne damy, nie wypowiadajcie przede mną takich słów. Jesteście cnotliwymi matkami światów, jak możecie mówić tak lekko o swoim synu?
Brahmā powiedział:
44. Usłyszawszy słowa Śiwy, niebiańskie damy poczuły wstyd. W podnieceniu zesztywniały niczym lalki na obrazie.
45. Skosztowawszy słodkości i wykonawszy Āćamana, pan Śiwa był bardzo uradowany. W towarzystwie żony żuł Tāmbūlę z kamforą.
Przypisy:
- Pannie młodej skrapia się głowę. Ceremonia ta uwalnia ją od fizycznych dolegliwości i uświęca do życia małżeńskiego. ↩︎
- W nocy pan młody pokazuje pannie młodej Gwiazdę Polarną – jest to gest symbolizujący stałość w życiu małżeńskim. ↩︎
- Mąż dotyka serca panny młodej, sięgając przez jej prawe ramię. Serce jest ośrodkiem uczuć. Dotykając go, mąż symbolicznie stara się je obudzić i sprawić, by popłynęły ku jego własnemu sercu, jednocząc ich tym samym w świecie miłości. ↩︎
- Wādźasneji-saṃhitā (ze Śuklajajurwedy) 25.19 oraz tamże 25.14. Te wersety są zwykle recytowane przy pomyślnych okazjach. ↩︎
- Nałożenie czerwonej barwy (sindūru) na głowę panny młodej przez pana młodego to najbardziej charakterystyczny element współczesnych ceremonii ślubnych, nie wspomniany jednak w Gryhjasūtrach. Późniejsze Paddhati wspominają jednak o tym zwyczaju. Por. Gadādhara do Pāraskaragryhjasūtra 1.8.9: „atrāćārātstrijaḥ sindūradānādi kurwanti |” ↩︎
- Jest to rytualne zlizywanie pozostałości po ofierze. ↩︎
- Na zakończenie ceremonii zaślubin, naczynie pełne surowego ryżu wręcza się kapłanowi przewodniczącemu obrzędowi. Wraz z tym ofiarowuje się rytualnie krowę oraz pewną kwotę pieniędzy i ubrania. ↩︎
- Związanie szat panny młodej i pana młodego w węzeł na początku ceremonii ślubnej nazywa się granthibandhana, natomiast rozwiązanie tego węzła po ceremonii nazywa się granthinirmoćana. ↩︎