Rudra Saṃhitā (3) – Rozdział 45 – Urocza postać Śiwy i radość obywateli

Brahmā powiedział:

1. Tymczasem, o mędrcze, na polecenie Wiszṇu udałeś się natychmiast do Śiwy, aby go ułagodzić.
2. Gdy tam dotarłeś, pragnąc wypełnić zadanie bogów, błagałeś Śiwa, wychwalając Go różnymi hymnami.
3. Usłyszawszy twoje słowa, Śiwa z radością przyjął cudownie doskonałą i boską postać i okazał swoje miłosierdzie.
4. O mędrcze, ujrzawszy piękną postać Śiwa – ucieleśnienie niezwykłego piękna, przewyższającego nawet Kupidyna – bardzo się uradowałeś.
5. Przepełniony radością wielokrotnie wychwalałeś Go różnymi hymnami, a następnie powróciłeś do miejsca, gdzie Menā siedziała wraz z innymi bogami.
6. Gdy tam dotarłeś, o mędrcze, z wielką miłością i radością przemówiłeś ku wielkiej uciesze Menā, żony Himawata.

Nārada powiedział:

7. O Menā o szerokich oczach, spójrz na doskonałe cechy Śiwy. Miłosierny Śiwa ulitował się nad nami.

Brahmā powiedział:

8. Niezmiernie zdziwiona twoimi słowami, Menā, ukochana żona góry, ujrzała postać Śiwy, która przyniosła wielką błogość.
9-12. Jaśniała jak tysiąc słońc. Każda część Jego ciała była doskonała. Szaty miał wielobarwne. Był przyozdobiony rozmaitymi klejnotami. Uśmiechał się z wielką radością. Jego uroda była niezwykle ujmująca. Miał jasną cerę i lśnił. Półksiężyc dodawał mu wdzięku. Wiszṇu i inni bogowie służyli Mu z miłością. Słońce było Jego królewskim parasolem. Księżyc Go ozdabiał. Pod każdym względem był niezwykle przystojny, przyozdobiony w klejnoty. Opisanie piękna Jego pojazdu przekraczało możliwości słów.
13. Gaṅgā i Jamunā wachlowały go ćamarami. Osiem Siddhi¹ tańczyło przed Nim.
14. Wiszṇu, ja, Indra i inni bogowie, ozdobieni w stroje i klejnoty, towarzyszyliśmy Śiwie.
15. Gaṇowie o różnych kształtach i cechach wołali: „Zwycięstwo! Zwycięstwo!” i szli przed Śiwą.
16. Siddhowie, drugorzędni bogowie, niezwykle uradowani mędrcy, szli w towarzystwie Śiwy. Inni również byli jednakowo rozradowani.
17. Tak oto w pełni przystrojeni bogowie byli bardzo szczęśliwi i wraz ze swymi żonami wychwalali Śiwa, Najwyższego Brahmana.
18. Wiśwāwasu² i inni wraz z niebiańskimi dziewczętami śpiewali pieśni ku chwale Śiwa.
19. O znakomity mędrcze, gdy Śiwa zbliżał się do progu pałacu Himawata, zapanowała tam wielka radość.
20. O znakomity mędrcze, któż może opisać niezwykły blask Najwyższego Pana w tamtym momencie?
21. Gdy Go ujrzała w tej postaci, Menā przez chwilę stała osłupiała, jakby namalowana na obrazie, o mędrcze, i powiedziała te słowa.

Menā powiedziała:

22. O wielki Panie, moja córka jest naprawdę błogosławiona – ta, która podjęła wielką pokutę. To za sprawą tej pokuty przyszedłeś do mojego progu.
23. O Panie Pārwatī, bądź teraz łaskawy. Wybacz mi stek odrażających słów, które wylałam na Śiwę.

Brahmā powiedział:

24. Po tych słowach i wychwaleniu pana z księżycem na głowie, Menā, ukochana góry, pokłoniła Mu się z dłońmi złożonymi w geście czci i stanęła zawstydzona.
25. W tym czasie kobiety miasta porzuciły swoje zajęcia, ogarnięte pragnieniem ujrzenia Śiwa.
26. Pewna kobieta, w trakcie kąpieli i toalety, została owładnięta pragnieniem ujrzenia Śiwa, oblubieńca Pārwatī. Wybiegła, trzymając w dłoniach proszek do masażu.
27. Pewna kobieta wachlowała swojego męża w towarzystwie służącej, lecz porzuciła to zajęcie i wyszła, by zobaczyć Śiwa, wciąż trzymając wachlarz w rękach.
28. Inna kobieta, karmiąca dziecko przy piersi, zostawiła je niezaspokojone i wybiegła z pragnieniem ujrzenia Pana.
29. Jeszcze inna kobieta, zajęta zakładaniem pasa biodrowego, wybiegła z nim. Kolejna wyszła z domu z ubraniem założonym na lewą stronę.
30. Inna kobieta opuściła męża, który właśnie zasiadł do posiłku, i wybiegła z pragnieniem i entuzjazmem, by zobaczyć oblubieńca.
31. Pewna dama, trzymając w ręku sztyft z kajalem, wybiegła, gdy tylko nałożyła go na jedno oko, by zobaczyć oblubieńca córki góry.
32. Inna panna, nakładająca czerwony lak na stopy, usłyszała zgiełk na zewnątrz i natychmiast porzuciła to zajęcie, by wyjść i zobaczyć procesję.
33. Tak kobiety porzuciły swoje zajęcia, opuściły domy i wybiegły. Ujrzawszy piękną postać Śiwy, zostały nią całkowicie oczarowane.
34. Uradowane widokiem Śiwy i ogarnięte uczuciem, przechowywały Jego piękną postać w sercu i mówiły:

Kobiety powiedziały:

35. Oczy mieszkańców tego miasta stały się owocne. Życie tych, którzy ujrzeli tę piękną postać, nabrało sensu.
36. Życie jest owocne i rytuały są owocne jedynie u tego, kto ujrzał Śiwa – niszczyciela wszelkich grzechów.
37. Pārwatī osiągnęła wszystko, ponieważ odbyła pokutę dla Śiwa. Jest błogosławiona i spełniona, pozyskawszy Śiwa za męża.
38. Gdyby Brahmā nie połączył tej pary – Śiwa i Śiwā – jego dzieło stworzenia byłoby całkowicie bezowocne.
39. To zostało dobrze uczynione. Znakomita para została połączona. Wszystkie działania stały się znaczące.
40. Wizja Śiwa jest niedostępna dla ludzi bez pokuty. My wszyscy teraz doznaliśmy spełnienia, widząc Śiwa.
41. Tak jak Lakszmī była błogosławiona, gdy otrzymała Wiszṇu za pana, tak też łagodna Pārwatī została ozdobiona, zdobywając Śiwa.
42. Tak jak Saraswatī była błogosławiona, gdy otrzymała Brahmā za męża, tak i łagodna Pārwatī została ozdobiona, pozyskawszy Śiwa za męża.
43. My wszyscy – mężczyźni i kobiety – jesteśmy błogosławieni, my, którzy widzimy Śiwa, pana wszystkiego, męża Pārwatī.

Brahmā powiedział:

44. Mówiąc to, czciły Śiwa pastą sandałową i ziarnami niełuskanego ryżu. Z szacunkiem obsypały Go prażonym ziarnem.
45. Kobiety stojące w pobliżu Menā z entuzjazmem wychwalały szczęście Menā i góry.
46. Słysząc pomyślne opowieści i anegdoty kobiet, Pan się uradował, o mędrcze, wraz z Wiszṇu i innymi.