Rudra Saṃhitā (3) – Rozdział 34 – Historia Anaraṇja

Wasiszṭha powiedział:

1. Król Anaraṇja pochodził z rodu czternastego Manu, Indrasāwarṇi.
2. Wielki król Anaraṇja, zrodzony z Maṅgalāraṇji,¹ był bardzo potężny. Był szczególnym wielbicielem Śiwy i władał siedmioma kontynentami.²
3. Mając Bhrygu jako kapłana, odprawił sto ofiar. Nie przyjął stanowiska Indry, nawet gdy bogowie mu je ofiarowali.
4. O Himawat, miał on stu synów oraz piękną córkę Padmā, która dorównywała Lakszmī.
5. O doskonała góro, bardziej kochał swoją córkę niż stu synów.
6. Miał pięć królowych obdarzonych wielkimi przymiotami i powodzeniem, które kochał ponad własne życie.
7. Dziewczyna osiągnęła pełnię młodości w pałacu ojca. Król wysłał listy z zaproszeniem dla odpowiednich kandydatów na mężów.
8. W tym czasie mędrzec Pippalāda, śpiesząc się do swej pustelni, zobaczył pewnego gandharwę w odosobnionym miejscu w gaju pokutnym.
9. Gandharwa był biegły w wiedzy o erotyce. Przebywał z kobietą. Był więc całkowicie pogrążony w oceanie przyjemności i miłosnej zabawy, ogarnięty żądzą.
10. Widząc go, wielki mędrzec sam stał się bardzo pożądliwy. Stracił zainteresowanie pokutą i zaczął myśleć o zdobyciu żony.
11. W ten sposób dobry mędrzec przez długi czas żył z umysłem całkowicie poruszonym udręką miłości.
12. Pewnego razu, idąc do rzeki Puszpabhadrā,³ by zażyć kąpieli, dobry mędrzec ujrzał młodą dziewczynę Padmā, równie czarującą jak bogini Lakszmī.
13. Mędrzec zapytał stojących obok ludzi: „Kim jest ta dziewczyna?” Ludzie, obawiając się przekleństwa, skłonili się przed mędrcem i odpowiedzieli.

Ludzie powiedzieli:

14. Ta doskonała dama, skarbnica wszystkich dobrych cech, to córka Anaraṇja, nosi imię Padmā. Jest niczym inna Lakszmī. Ubiega się o nią wielu wielkich królów.

Brahmā powiedział:

15. Usłyszawszy słowa ludzi, którzy mówili prawdę, mędrzec bardzo się poruszył i zapragnął ją posiąść.
16. O góro, mędrzec wykąpał się i odpowiednio uczcił swego ukochanego boga – Śiwa. Pożądliwy mędrzec udał się do sali obrad Anaraṇja, prosząc o jałmużnę.
17. Gdy tylko ujrzał mędrca, król z trwogą złożył mu pokłon. Złożył mu hołd (madhuparka)⁴ i z pobożnością go uczcił.
18. Z miłości mędrzec przyjął wszystko i ostatecznie poprosił o rękę jego córki. Król zamilkł, niezdolny do udzielenia stanowczej odpowiedzi.
19. Mędrzec powtórzył swoją prośbę, mówiąc: „O wielki królu, daj mi swoją córkę. W przeciwnym razie w mgnieniu oka obrócę wszystko w popiół.”
20. Król i jego dworzanie byli przytłoczeni blaskiem mędrca. Wpatrując się w starego, wychudzonego bramina, zaczęli płakać.
21. Królowe, nie wiedząc co czynić, lamentowały. Główna królowa, matka dziewczyny, zemdlała z nadmiaru żalu.
22. Braci dziewczyny ogarnęła rozpacz. O władco gór, wszystko i wszyscy związani z królem pogrążyli się w smutku.
23. W międzyczasie przybył mądry bramin, doskonały nauczyciel króla, a także jego inteligentny kapłan.
24. Król skłonił się przed nimi i oddał im cześć. Zapłakał przed nimi. Opowiedział im wszystko i zapytał jakie kroki należy niezwłocznie podjąć.
25–26. Bramin, nauczyciel króla, oraz uczony kapłan byli biegli w świętych pismach i polityce. Udzielili królowi rady w tej sprawie.

Guru i kapłan powiedzieli:

27. O mądry królu, wysłuchaj naszych pożytecznych słów. Nie lękaj się. W towarzystwie swych krewnych zwróć uwagę na święte pisma.
28. O królu, czy dziś, czy za rok, księżniczka powinna zostać dana godnemu człowiekowi, braminowi lub innemu.
29. W trzech światach nie widzimy człowieka bardziej godnego niż ten bramin. Oddaj swą córkę temu mędrcowi i ocal swe bogactwa.
30. O królu, jeśli całemu majątkowi grozi zniszczenie z powodu jednej rzeczy lub osoby, mędrzec ratuje wszystko, porzucając tę rzecz lub osobę – chyba, że ktoś szukał u niego schronienia.

Wasiszṭha powiedział:

31. Usłyszawszy słowa mędrców, król raz po raz lamentował, lecz ostatecznie oddał swą córkę, w pełni przystrojoną w ozdoby, doskonałemu mędrcowi.
32. O góro, przyjąwszy i poślubiwszy piękną dziewicę Padmā, dorównującą bogini Lakszmī, zgodnie ze świętym prawem, uradowany mędrzec powrócił do swej pustelni.
33. Po oddaniu córki starcowi, król był bardzo przygnębiony na duchu. Porzuciwszy wszystko, udał się do lasu, by podjąć pokutę.
34. O góro, gdy król odszedł do lasu, królowa zmarła z powodu cierpienia po rozłące z mężem i córką.
35. Bez króla, szanowni synowie i urzędnicy królewscy zemdleli. Inni ludzie, sądząc, że król nie żyje, bardzo lamentowali.
36. Anaraṇja udał się do lasu, podjął wielką pokutę i wielbił Śiwa z oddaniem. W końcu osiągnął Śiwaloka, wolny od wszelkich dolegliwości.
37. Najstarszy syn króla, Kīrtimān, cnotliwie panował nad królestwem i opiekował się poddanymi jak własnymi dziećmi.
38. Tak oto, o góro, opowiedziałem ci pomyślną historię Anaraṇja – o tym jak uratował swój ród i majątek oddając córkę mędrcowi.
39. O królu gór, ty również oddaj swą córkę Śiwie, ocal całą rodzinę i zyskaj władzę nawet nad bogami.