Rudra Saṃhitā (3) – Rozdział 30 – Uroczystość powrotu Pārwatī

Nārada powiedział:

1. O Brahmā, o drogi, pełen szczęścia, masz prawdziwą wizję i jesteś błogosławiony. Dzięki twoim błogosławieństwom usłyszałem tę cudowną opowieść.
2. Gdy Śiwa powrócił na swoją górę, o inteligentny, co uczyniła wszechpomyślna Pārwatī i dokąd się udała? Proszę, opowiedz mi.

Brahmā powiedział:

3. O drogi, posłuchaj z radością tego, co wydarzyło się potem, gdy Śiwa powrócił do swej siedziby. Opowiem to, pamiętając o Śiwa.
4. W towarzystwie swych służących, przywdziawszy piękny strój i postać, powróciła do domu ojca, powtarzając imię Pana Śiwa.
5. Usłyszawszy, że Pārwatī powraca, Menā i Himawat, przepełnieni radością, wyruszyli jej na spotkanie, siedząc w boskim powozie.
6-7. Towarzyszyli im główny kapłan, obywatele, służące, krewni oraz inni. Wszyscy bracia z najstarszym Maināką poszli z nimi, bardzo uradowani i wykrzykując okrzyki zwycięstwa.
8-12. Pomyślny dzban wody umieszczono na głównej drodze, udekorowanej pastą sandałową, aguru,¹ piżmem i gałęziami drzew z owocami. Kapłani, bramini i mędrcy recytujący Wedy, tancerki – siedząc na wysokich słoniach wszyscy ruszyli naprzód, aby ją przywitać. Wokół umieszczono pnie drzew bananowca. Kobiety wraz z synami i mężami trzymały w dłoniach lampy. Bramini wykrzykiwali mantry w pomyślnym tonie. Grano na różnych instrumentach. Rozlegały się dźwięki muszli. Tymczasem Pārwatī dotarła do obrzeży miasta. Wchodząc do miasta, znów ujrzała swoich rodziców.
13. Gdy rodzice, przepełnieni radością, rzucili się ku niej, z radością, wraz ze swymi służącymi, oddała im pokłon.
14. Udzielili jej błogosławieństw i objęli ją. Mówiąc „o ukochana”, ze wzruszenia miłością zaczęli ronić łzy.
15. Kobiety bliskie i drogie jej oraz żony jej braci objęły ją serdecznie z wielką radością.
16. „Wielkie zadanie zostało przez ciebie dobrze wykonane. Ocaliłaś całą rodzinę. Wszyscy zostaliśmy uświęceni przez twoje szlachetne postępowanie”.
17. Wychwalając ją takimi i podobnymi słowami, oddali jej pokłon z wielką radością. Czcili ją pastą sandałową i pachnącymi kwiatami z wielką radością.
18. W tym czasie bogowie, siedząc na swych powietrznych rydwanach na niebie, zrzucali pomyślne kwiaty, oddawali jej pokłon i wychwalali ją hymnami.
19. Wówczas bramini i inni z radością towarzyszyli jej siedzącej w promiennym rydwanie w drodze do miasta.
20. Następnie bramini, służące i inne kobiety uroczyście wprowadzili ją do domu z należnymi honorami.
21. O wielki mędrcze, kobiety wykonały dla niej rytualne obmycie; bramini złożyli błogosławieństwa. Himawat i Menakā bardzo się radowali.
22. Himawat uznał swoje życie rodzinne za owocne. Córka jest znacznie lepsza niż niegodny syn. Wychwalał również ciebie, Nārado, mówiąc: „Dobra robota, dobra robota”.
23. Władca gór dał dary pieniężne braminom i możnym. Polecił braminom recytować pomyślne hymny jako część uroczystości.
24. Rodzice cieszyli się swoją córką; bracia i siostry zebrali się radośnie na dziedzińcu, o mędrcze.
25. Szczęśliwy i uradowany Himawat uczcił wszystkich. Następnie udał się nad rzekę Gaṅgā, aby się wykąpać.
26. Tymczasem Śiwa, łaskawy wobec swych uczniów i skory do boskich zabaw, przybrał postać tancerza i zbliżył się do Menakā.
27-28. Trzymał róg w lewej, a bęben w prawej ręce. Nosił czerwoną szatę, a worek zawieszony miał na plecach. W przebraniu tancerza, posiadając umiejętność tańca i śpiewu, tańczył wspaniale i słodkim głosem śpiewał wiele pieśni.
29. Zagrał na rogu i bębnie w bardzo słodkich tonach. Wszystko było bardzo przyjemne.
30. Wszyscy obywatele – mężczyźni, kobiety, dzieci i starcy – zebrali się tam, by obejrzeć występ.
31. O mędrcze, usłyszawszy słodkie pieśni i widząc zachwycający taniec, ludzie wpadli w ekstazę.
32-35. Pārwatī zemdlała. Swym wewnętrznym wzrokiem ujrzała postać pięknego Śiwy z trójzębem i innymi atrybutami. Miał całe ciało pokryte popiołem. Nosił girlandę z kości. Jego twarz promieniała trzema błyszczącymi oczami. Miał świętą nić z węża. Doskonale biały, przystojny Pan Śiwa, przyjaciel cierpiących, ocean łaski, powtarzał słowa: „Wybierz dar (lub małżonka)”. Ujrzawszy Go w ten sposób w umyśle, oddała Mu pokłon. W myśli już wybrała dar, gdy powiedziała: „Bądź moim mężem”.
36. I On z radością udzielił jej pomyślnego daru i zniknął. Żebrak kontynuował taniec.
37. Menā, bardzo uradowana, przyniosła klejnoty i drogocenne kamienie w złotych naczyniach, by Mu je ofiarować.
38. Ale tancerz nie przyjął darów. Poprosił o rękę Pārwatī i znów zaczął tańczyć i śpiewać.
39. Menā zdziwiła się na jego słowa i wpadła w gniew. Zgromiła żebraka i chciała go wygnać.
40. W międzyczasie władca gór powrócił znad rzeki. Zobaczył żebraka w ludzkiej postaci na swym dziedzińcu.
41. Usłyszawszy szczegóły od Menā, bardzo się rozgniewał. Rozkazał swoim sługom wygnać tancerza.
42. Lecz, o znakomity mędrcze, żaden z nich nie zdołał go wypchnąć, gdyż był gorący w dotyku jak płonący ogień i bardzo promienny.
43. O drogi, wtedy żebrak, biegły w różnych boskich grach, ukazał górze swą nieskończoną wielką moc.
44. Góra natychmiast ujrzał go przemienionego w postać Wiszṇu o czterech ramionach, z koroną, kolczykami i żółtą szatą.
45. Kwiaty itd., które zostały ofiarowane Panu dzierżącemu maczugę – Wiszṇu – podczas czci, ujrzał na ciele i nad głową żebraka.
46. Następnie władca gór ujrzał czterotwarzowe bóstwo, stwórcę światów, czerwonego koloru, recytującego hymny wedyjskie.
47. Potem władca gór ujrzał postać słońca, oka wszechświata, ku wielkiemu swemu zdumieniu i entuzjazmowi.
48. Następnie, o drogi, ujrzał go w cudownej postaci Śiwy w towarzystwie Pārwatī. Uśmiechał się i promieniał pięknem.
49. Następnie ujrzał go jako masę blasku bez określonego kształtu. Był nieskalany, wolny od szczególnych cech i pragnień. Był cudownie bezpostaciowy.
50. Tak ujrzał tam wiele postaci i form. Był bardzo zdziwiony i uradowany.
51. Wówczas wódz żebraków poprosił Himawata i Menā o rękę Pārwatī jako jałmużnę. On, źródło wielkiej rozkoszy, nie przyjął niczego innego.
52-54. Władca gór, omamiony przez mājā Śiwy, nie zgodził się na tę prośbę. Żebrak również niczego nie przyjął. Zniknął z miejsca. Wtedy Himawat i Menā zrozumieli, że Śiwa ich oszukał i udał się do swej siedziby. Po pewnym czasie zastanowienia rozwinęli w sobie uczucie oddania wobec Śiwy, który jest przyczyną wyzwolenia i dawcą boskiej błogości.