Rudra Saṃhitā (3) – Rozdział 25 – Siedmiu niebiańskich mędrców wystawia Pārwatī na próbę

Nārada powiedział:

1. Gdy Brahmā, Wiszṇu i inni bogowie odeszli wraz z mędrcami, co wydarzyło się potem?
2. O drogi, co zrobił Śiwa? W jakim czasie przybył, by udzielić daru? Jak? Proszę, opowiedz mi to dla mej radości.

Brahmā powiedział:

3. Gdy Brahmā i inni bogowie powrócili do swych siedzib, Śiwa pogrążył się w duchowej kontemplacji, by poddać jej pokutę próbie.
4. Rozmyślał nad własną Jaźnią wewnątrz siebie, nad Ātmanem, który jest większy niż największy, wolny od złudzeń i przywiązań, spoczywający w sobie samym.
5. Pan Śiwa o sztandarze z bykiem, przedmiot wyrażenia „To”,¹ którego ruchy są nieznane, jest przyczyną szczęścia i ochrony. Śiwa jest najwyższym panem.

Brahmā powiedział:

6. O drogi, wtedy Pārwatī była pogrążona w wielkiej pokucie. Nawet Śiwa się temu zadziwił.
7. Został wybity z duchowej kontemplacji. Bóstwo podporządkowane swym wielbicielom nie może postąpić inaczej. Śiwa, przyczyna wielkiego szczęścia i ochrony, przypomniał sobie o siedmiu niebiańskich mędrcach, Wasiszṭha i innych.
8. Natychmiast po ich przywołaniu pojawiło się tam siedmiu mędrców² z twarzami jaśniejącymi radością, wychwalających swoje szczęście.
9. Skłoniwszy się przed Nim ze złożonymi dłońmi i pochylonymi ramionami, wychwalali Pana Śiwa z wielką radością słowami przepełnionymi oddaniem.

Siedmiu mędrców powiedziało:

10. „O wielki Boże, panie bogów, o panie, o oceanie miłosierdzia, jesteśmy wielce pobłogosławieni, że teraz nas wspomniałeś.
11. Dlaczego zostaliśmy wezwani? Prosimy, wydaj rozkaz. O panie, zlituj się nad nami jak nad swymi niewolnikami. Pokłon Tobie.”

Brahmā powiedział:

12. Usłyszawszy słowa mędrców, pan Śiwa, skarbnica współczucia, przemówił z miłością i śmiechem, z oczami jaśniejącymi jak w pełni rozwinięty lotos.

Pan Śiwa powiedział:

13. O drodzy siedmiu niebiańskich mędrców, wysłuchajcie moich słów. Wszyscy jesteście moimi dobroczyńcami. Jesteście mądrzy i całkowicie roztropni.
14. Wielka Bogini Pārwatī, córka góry, wykonuje teraz pokutę na górze zwanej Gaurīśikhara, ze stałym umysłem.
15. O bramini, pragnie mnie jako męża. Służące oddają jej służbę. Porzuciła wszystkie inne pragnienia. Jest zdecydowana w swym postanowieniu.
16. O doskonali mędrcy, udajcie się tam na moje polecenie. Z miłością w sercu sprawdźcie siłę jej postanowienia.
17. O cnotliwi, o dobrym postępowaniu, na moje polecenie nie wahajcie się użyć nawet podstępnych i krytycznych słów.

Brahmā powiedział:

18. Usłyszawszy ten rozkaz, ci mędrcy szybko udali się tam, gdzie matka wszechświata, jaśniejąca córka góry, lśniła blaskiem.
19. Tam ujrzeli ją jako ucieleśnienie samej pokuty. Jaśniała wspaniałym blaskiem.
20. Skłoniwszy się przed nią w myśli, siedmiu mędrców, o dobrych rytuałach, pokornie przemówiło do niej po serdecznym przyjęciu i uczczeniu przez nią.

Mędrcy powiedzieli:

21. O córko góry, posłuchaj. Dlaczego wykonujesz tę pokutę? Które bóstwo chcesz przebłagać? W jakim celu? Powiedz nam teraz.

Brahmā powiedział:

22. Tak zapytana przez braminów, bogini Śiwā, córka pana gór, odpowiedziała szczerze przed nimi, choć była to wielka tajemnica.

Pārwatī powiedziała:

23. O wielcy mędrcy, wysłuchajcie moich słów z serdecznym uczuciem. Mówię tylko to, co sama rozważyłam.
24. Gdy usłyszycie moje słowa, będziecie się ze mnie śmiać, uznając moją propozycję za niemożliwą. O bramini, waham się, by to wyjawić, ale cóż mogę uczynić?
25. Ten mój umysł jest zdecydowany, bezradnie próbując podjąć się wielkiego zadania. Zaprawdę, próbuje wznieść wysoką ścianę na powierzchni wody.
26. Na polecenie niebiańskiego mędrca wykonuję tę stałą pokutę z pragnieniem by Rudra został moim mężem.
27. Nieopierzone pisklę mojego umysłu uparcie wzbija się w górę. Oby pan Śiwa, skarbnica miłosierdzia, spełnił jego pragnienie.

Brahmā powiedział:

28. Usłyszawszy jej słowa, mędrcy uczcili Pārwatī w myśli z radością, lecz przemówili tymi podstępnymi, fałszywymi słowami ze śmiechem.

Mędrcy powiedzieli:

29. O córko góry, chociaż jesteś mądra i inteligentna, nie potrafisz przejrzeć postępowania tego niebiańskiego mędrca, który mieni się wielkim uczonym, lecz ma okrutne serce.
30. Nārada to sofista. Wprowadza innych w błąd. Jeśli jego słowom da się wiarę, straci się wszystko pod każdym względem.
31. Teraz, z bystrym umysłem, posłuchaj prawdziwej anegdoty, która rzuca na to światło. Oświecamy cię z miłości i przywiązania – zapamiętaj to.
32. Daksza, syn Brahmā, na polecenie swego ojca, zrodził dziesięć tysięcy synów ze swej żony. Bardzo ich kochał i powierzył im wykonanie wielkiej pokuty.
33. Synowie udali się nad święte jezioro Nārājaṇasaras³ na zachodzie, by odbyć pokutę. Wyczuwając to Nārada też się tam udał.
34. Mędrzec Nārada wprowadził ich w błąd swymi zwodniczymi naukami. Za jego sprawą nigdy nie wrócili do ojca.
35. Usłyszawszy to, Daksza się rozgniewał, lecz jego ojciec go pocieszył. Następnie zrodził kolejnych tysiąc synów i również powierzył im pokutę.
36. Synowie ci również udali się do tego samego miejsca na polecenie ojca. Nārada, ich samozwańczy nauczyciel, również tam poszedł.
37. Udzielił im tych samych nauk i poszli śladami braci. Nigdy nie wrócili do domu. Zatracili się w życiu żebraczym.
38. O córko góry, takie jest dobrze znane postępowanie Nārady. Teraz posłuchaj o innym jego działaniu – jak sprawia, że ludzie stają się oderwani od świata.
39. Był pewien Widjādhara imieniem Ćitraketu. Mędrzec pouczył go i uczynił nieprzywiązanym do swego domu.
40. Udzielił nauk Prahlādzie i sprawił, że cierpiał z rąk Hiraṇjakaśipu. Z pewnością jest kimś, kto dzieli cudze umysły.
41. Komukolwiek ten mędrzec głosi swą filozofię – przyjemną dla ucha – ten zwykle porzuca dom i zaczyna żebrać o jałmużnę.
42. Nārada ma duszę nieczystą, choć zawsze ma jasną i lśniącą cerę. Znamy go dobrze, bo jesteśmy jego towarzyszami.
43. Ludzie z daleka mogą uznać bociana za łagodnego ptaka, który nie poluje na ryby. Lecz towarzysz zna prawdziwe postępowanie towarzysza.
44. Ty także, choć szanowana przez mędrców, posłuchałaś jego rady i przez to stałaś się głupia. Dlatego wykonujesz tę surową pokutę.
45. O młoda kobieto, Ten, dla którego wykonujesz tę rozbudowaną pokutę, jest wiecznie obojętny i bez uczuć. Bez wątpienia jest wrogiem Kāmy.
46. Śiwa dzierżący trójząb ma niepomyślną postać, nie zna wstydu, nie ma domu ani rodowodu. Jest nagi i brzydki. Przebywa z duchami, upiorami i tym podobnymi.
47. Ten oszukańczy mędrzec zniszczył twoje rozeznanie swym podstępem. Zwiódł cię pozornie pięknymi argumentami i skłonił do pokuty.
48. O wielka Bogini, córko góry, sama zastanów się, ile przyjemności można by czerpać, mając takiego oblubieńca.
49. Najpierw poślubił Satī, cnotliwą córkę Dakszy, z zapałem, lecz głupiec nie potrafił utrzymać domu nawet przez kilka dni.
50. Oskarżył ją i sam ją porzucił. Pan pogrążył się w kontemplacji własnej formy, wolnej od skaz i smutku, i cieszył się radością.
51. Jest jedyny, bez drugiego i bez przywiązań. Poszukuje wyzwolenia. O łagodna pani, jak kobieta mogłaby z nim wytrzymać?
52. O błogosławiona, jeszcze teraz, na nasze polecenie, wróć do domu. Porzuć to głupie postanowienie. Skorzystasz na tym.
53. Odpowiednim oblubieńcem dla ciebie jest pan Wiszṇu, obdarzony wszystkimi cnotami. Jest mieszkańcem Waikuṇṭhy,⁴ panem bogactwa i mistrzem zabawy.
54. O Pārwatī, z nim ustalimy twoje zaślubiny, które przyniosą ci wszelkie szczęście. Porzuć ten upór. Bądź szczęśliwa.

Brahmā powiedział:

55. Usłyszawszy te słowa, Pārwatī, matka wszechświata, roześmiała się i przemówiła do inteligentnych mędrców.

Pārwatī powiedziała:

56. O doskonali mędrcy, to co powiedzieliście, może być prawdą wedle waszego rozumu i mądrości, lecz o bramini, mojej wytrwałości to nie złamie.
57. Będąc zrodzoną z góry, twardość mam we krwi. Zastanówcie się nad tym swoim krótkim rozumem i zaniechajcie powstrzymywania mnie.
58. Nigdy nie porzucę zdrowej rady niebiańskiego mędrca. Znawcy Wed wiedzą i potwierdzają, że rada nauczyciela jest zbawienna.
59. Ci, którzy mocno wierzą, że rada nauczyciela jest prawdziwa, doświadczą wielkiego szczęścia tu i w zaświatach. Nie zaznają nieszczęścia nigdzie.
60. Ci, którzy w sercu wątpią w maksymę, że rada nauczyciela jest prawdziwa, zaznają tylko cierpienia tu i w zaświatach, nigdzie szczęścia.
61. O bramini, rady nauczycieli nie wolno wcale odrzucać. Niezależnie od tego, czy prowadzą do przywiązania do domu czy nie, moja wytrwałość zawsze będzie mi miła.
62. O doskonali mędrcy, to, co właśnie powiedzieliście, można zinterpretować inaczej. Wyjaśnię to krótko.
63. Gdy wychwalacie Wiszṇu jako siedzibę szlachetnych cech lub jako bóstwo pełne zabawy – nie zaprzeczam. Co do waszego twierdzenia, że Sadāśiwa jest pozbawiony atrybutów, wyjaśnię wam przyczynę.
64. Śiwa jest Brahmanem, niezmiennym i wolnym od skaz. Przybiera kształty i formy dla dobra swych wielbicieli. Nie okazuje zewnętrznego panowania nad światem.
65. Dlatego przybiera postawę i zachowanie wielkich joginów. Śiwa jest ucieleśnieniem najwyższej błogości i posiada postać Awadhūta.
66. Zainteresowanie ozdobami i upiększeniami występuje u tych, którzy są zwiedzeni przez mājā i nie są zjednoczeni z Brahmanem. Pan jest pozbawiony cech, niezrodzony, wolny od złudzenia, o niewidzialnym ruchu i jest Istotą kosmiczną.
67. O bramini, Śiwa nie udziela błogosławieństw na podstawie wiary, kasty itd. Znam Śiwę prawdziwie jedynie dzięki błogosławieństwu nauczyciela.
68. O bramini, jeśli Śiwa mnie nie poślubi, pozostanę na zawsze dziewicą. To prawda – mówię wam prawdę.
69. Nawet gdyby słońce wzeszło na zachodzie, nawet gdyby góra Meru się poruszyła, nawet gdyby ogień stał się chłodny i lotos zakwitł na skale na szczycie góry – mojego uporu nie da się podważyć. Mówię wam prawdę.

Brahmā powiedział:

70. Wypowiedziawszy to i skłoniwszy się przed mędrcami, córka góry zamilkła i wspomniała Śiwę z nieporuszonym umysłem.
71. Gdy mędrcy poznali zdecydowanie Pārwatī, wychwalili ją i obdarzyli doskonałymi błogosławieństwami.
72. O mędrcze, po oddaniu pokłonu bogini, mędrcy, którzy chcieli ją poddać próbie, byli zachwyceni. Natychmiast powrócili do siedziby Śiwy.
73. Gdy dotarli na miejsce, przekazali Śiwie wszystkie szczegóły. Po pożegnaniu się z szacunkiem, udali się do nieba.