Brahmā powiedział:
1. Po twoim odejściu, o niebiański mędrcze, upewniwszy się, że Śiwa można osiągnąć poprzez pokutę, Pārwatī ucieszyła się i postanowiła ją podjąć.
2. Zaufała swoim służącym Dźajā i Widźajā i poprzez nie powiadomiła swoich rodziców.
3. Najpierw pragnęła, aby jej ojciec Himawat, pan gór, usłyszał jej pokorne słowa.
Służące powiedziały:
4–5. O Himawat, pozwól nam przekazać słowa twojej córki. Pragnie ona, aby jej ciało, piękno i ród przyniosły owoc. Można to osiągnąć tylko poprzez pokutę.
6. O znakomita góro, prosimy, byś zechciał wyrazić zgodę: „Niech Pārwatī uda się do lasu i tam odprawia pokutę”.
Brahmā powiedział:
7. O znakomity mędrcze, tak proszony przez Pārwatī za pośrednictwem służących, pan gór uważnie rozważył tę propozycję i rzekł:
Himāćala powiedział:
8. Podoba mi się to. Jeśli spodoba się to także Menā, cóż może być lepszego?
9. Nie ma co do tego wątpliwości, że mój ród będzie szczęśliwy. Jeśli matce też się to spodoba, cóż może być bardziej pomyślne?
Brahmā powiedział:
10. Usłyszawszy słowa wypowiedziane przez ojca i poniekąd przez niego zatwierdzone, służące udały się wraz z nią do jej matki.
11. O Nārado, podszedłszy do matki Pārwatī, złożyły pokłon i z dłońmi złożonymi z szacunkiem przemówiły tymi słowami.
Służące powiedziały:
12. O matko, o łagodna pani, prosimy, posłuchaj słów swojej córki. Pokłon tobie. Posłuchaj ich z radością i postąp zgodnie z nimi.
13. W celu osiągnięcia Śiwa, twoja córka pragnie odbyć surową pokutę. Uzyskała zgodę ojca. Teraz chce poprosić o nią ciebie.
14. O cnotliwa kobieto, pragnie, aby jej piękno przyniosło owoc. Jeśli także ty udzielisz na to zgodę, pokuta może zostać rozpoczęta.
Brahmā powiedział:
15. O znakomity mędrcze, po tych słowach służące zamilkły. Zmartwiona w sercu Menā nie przyjęła tej propozycji.
16. Wtedy Pārwatī sama przemówiła do swej matki, składając dłonie w pokorze i wspominając lotosowe stopy Śiwa.
Pārwatī powiedziała:
17. O matko, jutro rano wyruszam odprawiać pokutę aby osiągnąć Śiwę. Proszę, pozwól, bym w tym celu udała się do gaju pokutnego.
Brahmā powiedział:
18. Usłyszawszy słowa swojej córki, Menā bardzo się zmartwiła. Ta dobra kobieta poprosiła córkę by się do niej zbliżyła i w smutku przemówiła do niej.
Menā powiedziała:
19. O córko Śiwā, jeśli jesteś zasmucona i pragniesz odbyć pokutę, możesz ją odprawiać w domu. O Pārwatī, nie wychodź na zewnątrz.
20. Gdzie chcesz się udać, aby odbywać pokutę? W moim domu są wszyscy bogowie. Wszystkie święte miejsca i różne świątynie również są tutaj.
21. Nie bądź uparta, droga córko. Nie powinnaś wychodzić z domu. Co osiągnęłaś, gdy wyszłaś wcześniej? Co zamierzasz osiągnąć teraz?
22. Droga dziecino, twoje ciało jest delikatne, a pokuta ciężka. Dlatego powinnaś odprawiać pokutę tutaj. Nie wychodź na zewnątrz.
23. Aby kobieta miała się udawać do gaju pokutnego by spełnić swoje pragnienie – o czymś takim nigdy wcześniej nie słyszeliśmy. Dlatego, droga córko, nie idź odbywać pokutę.
Brahmā powiedział:
24. Tak oto na różne sposoby matka odwodziła córkę, lecz Pārwatī nie znalazła przyjemności w niczym innym poza przebłaganiem Śiwy.
25. Pārwatī otrzymała imię Umā, ponieważ Menā powstrzymała ją od pójścia do lasu i zabroniła odbycia pokuty.
26. O mędrcze, gdy Menā, umiłowana góry, zrozumiała, że Pārwatī jest bardzo przygnębiona, pozwoliła jej podjąć pokutę.
27. O znakomity mędrcze, otrzymawszy zgodę matki, Pārwatī wspomniała Śiwę i ucieszyła się.
28. Z radością oddawszy pokłon swym rodzicom, Pārwatī wspomniała o Śiwa i wyruszyła wraz ze swymi służącymi by odbywać praktyki.
29. Porzuciła wszelkie piękne szaty, które lubiła i przywdziała korę drzewną oraz delikatny pas z trawy Muńdźa.
30. Odrzuciła naszyjnik i założyła czystą skórę jelenia. Udała się do Gaṅgāwataraṇa1 by odprawiać ascezę.
31. Gaṅgāwataraṇa znajdowała się na grzbiecie Himalajów, gdzie Śiwa spalił Kāma podczas swej medytacji.
32. O drogi, ten grzbiet Himalajów, pozbawiony obecności Śiwa, był dla Pārwatī, matki wszechświata, córki góry, bolesnym widokiem.
33. Stanęła na chwilę w miejscu, gdzie niegdyś Śiwa odprawiał pokutę i uległa smutkowi z powodu rozłąki.
34. Wołając głośno „Biada, o Śiwa!”, córka góry lamentowała z żalem i niepokojem.
35. Tłumiąc złudzenie za pomocą odwagi, po dłuższym czasie Pārwatī, córka Himawata, przystąpiła do praktyki rytualnej.
36. Odprawiała pokutę w znakomitym świętym miejscu Śryṅgitīrtha, które później nazwano „Gaurī-Śikhara”2 z powodu odprawianej tam jej pokuty.
37. O mędrcze, Pārwatī posadziła tam wiele pięknych świętych roślin, aby sprawdzić owocność swej pokuty.
38. Dokładnie oczyszczając ziemię, piękna dziewczyna zbudowała ołtarz. Następnie rozpoczęła praktykę trudną nawet dla mędrców.
39. Tłumiąc zmysły za pomocą umysłu, rozpoczęła w pobliżu wielką pokutę.
40. Latem utrzymywała stale płonący ogień dookoła siebie i przebywała w jego wnętrzu, nieustannie powtarzając mantrę.
41. W porze deszczowej nieustannie siedziała na nagiej ziemi na skale i mokła od ulewnego deszczu.
42. Zimą z wielkim oddaniem przebywała w wodzie przez cały czas. Podczas opadów śniegu i również nocami odprawiała swą pokutę, zachowując post.
43. Odprawiając taką ascezę i pogrążona w powtarzaniu pięciosylabowej mantry, Pārwatī medytowała nad Śiwa, dawcą owoców upragnionych pragnień.
44. Codziennie, w czasie wolnym, wraz z służącymi podlewała posadzone przez siebie drzewa i wykonywała akty gościnności.
45. Zimne podmuchy wiatru, chłodne deszcze i nieznośny upał znosiła z równowagą.
46. W ogóle nie brała do siebie różnorodnych trosk. O mędrcze, skupiając umysł wyłącznie na Śiwa, trwała niewzruszenie.
47. Pierwszy rok pokuty spędziła spożywając owoce, a drugi – jedząc liście. Spędziła tak wiele lat.
48. Potem Śiwā, córka Himawata, zrezygnowała nawet z liści. Nie przyjmowała żadnego pokarmu. Była pogrążona w praktyce pokuty.
49. Ponieważ ona, córka Himawata, wyrzekła się liści w swej diecie, bogowie nazwali ją Aparṇā.
50. Następnie Pārwatī odprawiała wielką pokutę, stojąc na jednej nodze i wspominając Śiwa, nieustannie powtarzając pięciosylabową mantrę.
51. Odziana w korę drzew, ze splątanymi włosami i gorliwa w medytacji nad Śiwą, przewyższyła swoją pokutą nawet mędrców.
52. Pārwatī spędziła trzy tysiące lat w gaju pokutnym, odprawiając pokutę i medytując nad panem Śiwa.
53. Pozostawszy przez chwilę w miejscu, gdzie Śiwa odprawiał pokutę przez sześćdziesiąt tysięcy lat, Pārwatī pomyślała tak:
54. Czy Najwyższy Pan nie dostrzega mnie, skoro odprawiam te rytualne praktyki? Dlaczego więc go nie ma, choć jestem zaangażowana w pokutę?
55. W Śāstrach i Wedach pan Śiwa jest zawsze wychwalany przez mędrców jako dawca pomyślności, wszechwiedzący, wszechprzenikający i wszechwidzący.
56. Pan jest dawcą wszelkiego bogactwa, kształtującym subtelne uczucia, spełniającym pragnienia wielbicieli i usuwającym ich cierpienie.
57. Jeśli jestem oddana Panu z bykiem na sztandarze, porzuciwszy wszystkie pragnienia, niechaj będzie ze mnie zadowolony.
58. Jeśli mantra z Tantry Nārady, złożona z pięciu sylab, była przeze mnie nieustannie powtarzana z wielkim oddaniem, niechaj będzie ze mnie zadowolony.
59. Jeśli jestem bezbłędną wielbicielką Śiwa, Pana wszystkiego, niech będzie ze mnie całkowicie zadowolony.
60. Rozważając to często i nieprzerwanie, odprawiała pokutę przez długi czas, z głową pochyloną ku ziemi, odziana w korę, z umysłem bez skazy.
61. Odprawiała pokutę tak trudną, że nawet dla mędrców była nieosiągalna – ludzie byli nią zdumieni.
62. Wszyscy przybywali, by ujrzeć jej pokutę. Uznając się za błogosławionych, mówili z aprobatą:
63. „Naśladowanie wzorca cnotliwych istot prowadzi do wielkości. W pokucie nie ma granic. Cnota powinna być zawsze czczona przez mędrców.”
64. „Po zobaczeniu lub usłyszeniu o pokucie tej kobiety, jaką pokutę podejmie mężczyzna? Nigdy nie była i nigdy nie będzie pokuty większej od tej.”
65. Tak mówiąc, wychwalali pokutę Pārwatī i radośnie wracali do swoich domów. Nawet osoby o twardym sercu chwaliły jej pokutę.
66. O mędrcze, posłuchaj o jeszcze jednym cudownym wpływie pokuty Pārwatī, matki wszechświata.
67. Nawet naturalni wrogowie w jej pustelni i wokół niej stali się wolni od wrogości dzięki jej mocy.
68. Lwy i krowy, podatne na namiętności miłości i nienawiści, przestały się nawzajem niepokoić dzięki jej wielkości.
69. O znakomity mędrcze, stworzenia takie jak koty, myszy itp., z natury wrogie sobie, nie przejawiały tam żadnych złych cech.
70. O znakomity mędrcze, drzewa rodziły owoce, trawa rosła obficie i kwitły tam kwiaty o różnorodnych kształtach i barwach.
71. Cały las stał się podobny do Kailāsa – jakby był owocem jej pokuty.