Nārada powiedział:
1. O Brahmā, najszczęśliwszy spośród istot, co wydarzyło się potem? Proszę, opowiedz mi tę historię, która całkowicie niszczy nasze grzechy.
Brahmā powiedział:
2. O drogi, posłuchaj opowieści o tym, co wydarzyło się potem. Przez twą miłość do mnie opowiem ci o boskiej zabawie Śiwa, która przynosi radość.
3. Widząc osłabienie Swej odwagi, pan Śiwa, wielki Jogin, bardzo się zadumał i rozmyślał w sobie.
Śiwa powiedział:
4. Jak to możliwe, że pojawiły się przeszkody, gdy wykonuję wielką pokutę? Kto może być tym nikczemnikiem, który tak bardzo poruszył mój umysł?
5. W złym smaku opisałem z miłością kobietę należącą do innego. Naruszyłem zasady cnoty i przekroczyłem granice Wed.
Brahmā powiedział:
6. Myśląc w ten sposób, wielki Jogin, cel ludzi prawych, rozejrzał się wokół, gdy pojawiły się podejrzenia.
7. Zobaczył Kāma stojącego po swojej lewej stronie, z łukiem napiętym i gotowym do wypuszczenia strzały. Kāma był wyniosły i przez to całkowicie nierozsądny.
8. O Nārado, gdy Śiwa ujrzał Kāma w tej postawie, natychmiast w jego sercu zrodził się gniew. Pan Śiwa, najwyższa dusza, rozgniewał się.
9. O mędrcze, stojąc wysoko w powietrzu, trzymając strzałę i łuk, Kāma wypuścił swoją strzałę, zazwyczaj nie chybiającą celu, w stronę Śiwa.
10. Nieomylna broń okazała się bezskuteczna wobec wielkiego Pana. Wściekła broń uspokoiła się w obecności wielkiej duszy, Śiwa.
11. Kāma przestraszył się, gdy jego broń zawiodła. Stojąc tam i patrząc na pana Śiwa, pogromcę śmierci, drżał.
12. O wielki mędrcze, gdy jego wysiłek okazał się daremny, Kāma, który bardzo się przestraszył, wspomniał Indrę i wszystkich innych bogów.
13. O wielki mędrcze, wspomniani przez Kāmę, Indra i inni bogowie przybyli tam, oddali pokłon i zaczęli wychwalać Śiwa.
14. Gdy bogowie tak wychwalali, z trzeciego oka rozwścieczonego Śiwy wystrzelił wielki płomień ognia.
15. Ogień ten, który powstał natychmiast z oka pośrodku jego czoła, zapłonął płomieniami przypominającymi blask ognia u końca świata.
16. Wzbiwszy się w niebo, spadł na ziemię i potoczył się po całym świecie.
17. Nawet zanim bogowie zdążyli powiedzieć „Niech będzie mu wybaczone, niech zostanie uniewinniony”, ogień ten spalił Kāma na popiół.
18. Gdy bohaterski Kāma został w ten sposób zabity, bogowie stali się nieszczęśliwi. W przerażeniu bardzo lamentowali i wołając „Och, co się stało?”, krzyczeli głośno.
19. Z bladą twarzą i częściami ciała, skrajnie poruszona córka króla gór powróciła do swego pałacu, zabierając ze sobą służące.
20. Z powodu cierpienia po śmierci męża, Ratī upadła nieprzytomna, jakby martwa.
21. Gdy po chwili odzyskała przytomność, Ratī, w ogromnym wzburzeniu, zaczęła głośno lamentować i powiedziała:
Ratī powiedziała:
22. „Co mam robić? Dokąd mam pójść? Cóż takiego uczynili bogowie, że w ten sposób poświęcili mojego męża? Wezwali go tutaj i go zniszczyli.
23. Och! Och! O panie Kāma, droższy mi niż własne życie, o dawco szczęścia, co tu się stało? Ha, ha, mój drogi, mój drogi!”
Brahmā powiedział:
24. Lamentując w ten sposób i wołając rozdzierające słowa, biła się dłońmi, kopała nogami i wyrywała sobie włosy.
25. O Nārado, słysząc jej lament nawet dzikie zwierzęta i mieszkańcy lasu, a nawet wszystkie nieruchome drzewa i krzewy stały się nieszczęśliwe.
26. Tymczasem Indra i inni bogowie wspomnieli pana Śiwę i pocieszali Ratī, mówiąc do niej w ten sposób:
Bogowie powiedzieli:
27. Weź trochę popiołu i zachowaj go. Wysiłkiem opanuj swój strach. Pan wskrzesi twojego ukochanego. Odzyskasz go na nowo.
28. Nikt nie daje nam szczęścia ani cierpienia. Wszyscy cieszą się i doświadczają owocu własnych czynów. Na próżno przeklinasz bogów.
Brahmā powiedział:
29. Po pocieszeniu Ratī w ten sposób, wszyscy bogowie podeszli do Śiwa i przebłagiwali Go. Z wielkim oddaniem przemówili do Niego tymi słowami.
Bogowie powiedzieli:
30. O Panie, o wielki Boże, przychylny tym, którzy szukają w Tobie schronienia, zechciej wysłuchać tych naszych dobrze wyważonych słów.
31. O Śiwa, zechciej rozważyć czyn Kāma. O Panie Śiwa, nie było w tym, co uczynił Kāma, nawet śladu egoizmu.
32. O Panie, został do tego nakłoniony przez wszystkich bogów dręczonych przez nikczemnego Tāraka. O Śiwa, wiedz, że było tak, a nie inaczej.
33. O Panie, cnotliwa Ratī jest teraz samotna i nieszczęśliwa. O Panie Śiwa, ona bardzo rozpacza. O dawco wszystkiego, pociesz ją, prosimy.
34. Jeśli rzeczywiście zgładziłeś Kāma, o Śiwa, oznacza to, że przez swój gniew pragniesz unicestwić wszystkich bogów.
35. Widząc cierpienie Ratī, bogowie są niemal zgubieni. Dlatego musisz usunąć cierpienie Ratī.
Brahmā powiedział:
36. Usłyszawszy ich słowa, pan Śiwa się ucieszył. Powiedział te słowa do wszystkich bogów.
Śiwa powiedział:
37. O bogowie, o mędrcy, wszyscy uważnie wysłuchajcie moich słów. To, co się wydarzyło z powodu mojego gniewu, nie może zostać cofnięte.
38. Pan Kāma, mąż Ratī, pozostanie bezcielesny, do czasu aż Wiszṇu wcieli się jako Kryszṇa na ziemi i poślubi Rukmiṇī.
39. Kryszṇa zrodzi Kāma z Rukmiṇī, gdy uda się do Dwāraki i zacznie płodzić dzieci.
40. Jego imię będzie z pewnością Pradjumna. Demon Śambara porwie chłopca w chwili jego narodzin.
41. Po porwaniu chłopca, wielki demon Śambara wrzuci go do morza. Głupi demon uzna go za martwego i powróci do swego miasta.
42. O Ratī, będziesz przebywać w jego mieście do tego czasu. Tam właśnie odzyskasz swojego męża Pradjumna.
43. Kāma pod imieniem Pradjumna odzyska swoją żonę po zabiciu Śambara w walce. O bogowie, odtąd będzie szczęśliwy.
44. Po zabraniu wszystkich kosztowności Śambara, o bogowie, powróci wraz z nią do miasta. Te moje słowa są prawdą.
Brahmā powiedział:
45. Usłyszawszy te słowa Śiwa, bogowie odetchnęli z ulgą. Złożywszy dłonie i kłaniając się Jemu, powiedzieli:
Bogowie powiedzieli:
46. „O wielki Boże, panie bogów, o Panie, oceanie miłosierdzia, szybko wskrześ Kāma. O Śiwa, ocal życie Ratī.”
Brahmā powiedział:
47. Usłyszawszy te słowa bogów, wielki Bóg się uradował. Pan wszystkich, ocean miłosierdzia, przemówił ponownie.
Śiwa powiedział:
48. O bogowie, jestem szczęśliwy. Wskrzeszę w sobie Kāma. Będzie jednym z moich Gaṇów i będzie się zawsze bawił.
49. O bogowie, tej historii nie należy opowiadać w obecności kogokolwiek. Wszyscy powróćcie do swych siedzib. Zniszczę wszelkie cierpienie.
Brahmā powiedział:
50. Po tych słowach Rudra zniknął jeszcze gdy bogowie nadal Go wychwalali. Bogowie się ucieszyli i zostali uwolnieni od niepewności w sercach.
51. O mędrcze, stosując się do wskazówek Śiwa i pocieszając Ratī kojącymi słowami Śiwa, bogowie powrócili do swoich miejsc.
52. O znakomity mędrcze, wtedy Ratī, żona Kāma, udała się do miasta i czekała na czas wskazany przez Śiwa.