Nārada powiedział:
1. O Brahmā, szczęśliwy uczniu Wiszṇu, o największy spośród wielbicieli Śiwa, proszę, opowiedz mi szczegółowo boską grę Śiwa.
2. Co uczynił Śiwa po rozłące z Satī? Kiedy udał się na wspaniały grzbiet Himawatu, by odbyć ascezę?
3. Jak przebiegała rozmowa między Śiwā a Śiwa? Jak Pārwatī zdobyła serce Śiwę poprzez ascezę?
4. O Brahmā, opowiedz łaskawie o tym i innych wydarzeniach związanych z boskim życiem Śiwa, pełnym pomyślności i radości.
Sūta powiedział:
5. Usłyszawszy to pytanie Nārady, Brahmā, doskonały pan światów, wspomniał lotosowe stopy Śiwa i przemówił.
Brahmā powiedział:
6. O niebiański mędrcze, najwspanialszy spośród wielbicieli Śiwa, posłuchaj o Jego chwale, która oczyszcza, przynosi pomyślność i wzmacnia oddanie.
7. Powróciwszy na swą górę, Śiwa w uniesieniu spowodowanym rozłąką z ukochaną, wspominał Satī, droższą Mu niż własne życie.
8. Zwracając się do swych Gaṇów, opłakiwał ją i opowiadał o jej zaletach, pogłębiając miłość. W ten sposób ukazywał ludziom drogę świata.
9. Porzuciwszy ogładę gospodarza, odrzucił szaty i wędrował po wszystkich światach będąc biegłym w boskich grach.
10-11. Nie widząc jej nigdzie i z narastającym bóle rozłąki z Satī, Śiwa, dobroczyńca swych wielbicieli, powrócił na swą górę i pogrążył się w medytacji, by zniszczyć cierpienie. Wówczas ujrzał swoją niezniszczalną, prawdziwą formę.
12. Tak oto Śiwa przez długi czas przebywał poza trzema guṇami, niewzruszony przez złudzenia. Sam Pan, kontroler iluzji, pozostawał w stanie Najwyższego Brahmana.
13. Następnie wyszedł z medytacji. Minęło wiele lat. Teraz opowiem ci, co wydarzyło się później.
14. Krople potu spowodowane zmęczeniem spadły z czoła Pana na Ziemię i natychmiast przybrały postać dziecka.
15. O mędrcze, dziecko miało żółtą karnację i cztery ramiona. Było urodziwe. Jego blask był nadziemski i trudny do zniesienia dla innych.
16. Jak zwykłe dziecko płakało przed Wielkim Panem, który zajęty był sprawami świata.
17. Wystraszona przez Śiwa, Ziemia głęboko się nad tym zastanowiła i ukazała się przed Nim w postaci dobrej kobiety.
18. Natychmiast podniosła dziecko i przytuliła je do piersi. Z miłością karmiła je swym wspaniałym mlekiem, które spływało po jej ciele.
19. Całowała twarz dziecka z czułością i głaskała je z uśmiechem. Pod nieobecność Satī sama stała się jego matką w służbie Śiwa.
20. Śiwa wiedział, że to Ziemia. Śiwa, źródło ochrony i radości, wewnętrzna Jaźń, widząc jej działania, był usatysfakcjonowany i radośnie powiedział do niej:
21. „O Ziemio, jesteś błogosławiona. Wychowuj to moje dziecko z miłością, zrodzone z moich świecących kropel potu na tobie.
22. Choć dziecko zrodzone jest z potu mojego ciała, o Ziemio, będzie znane na świecie pod twoim imieniem. Będzie dawcą przyjemności i wolnym od trzech cierpień na zawsze.
23. Twój syn będzie dawcą ziemi i obdarzony dobrymi cechami. Mnie również uszczęśliwi. Przyjmij go z radością.”
Brahmā powiedział:
24. Po tych słowach zamilkł. Jego ból rozłąki trochę zelżał. Śiwa, wolny od złudzeń, miłujący ludzi szlachetnych, działał tak, przestrzegając konwencji świata.
25. Ziemia także, jak rozkazał Śiwa, powróciła do swego miejsca wraz z dzieckiem. Była niezwykle szczęśliwa.
26. Dziecko otrzymało imię Bhauma (syn Ziemi). Natychmiast osiągnęło młodość. Przez długi czas czciło Pana Śiwę w Kāśī.
27. Dzięki łasce Pana Śiwy, syn Ziemi otrzymał status planety. Udał się do sfery niebiańskiej, ponad region Wenus. 28. O mędrcze, tak oto opowiedziałem ci historię Śiwy i Jego rozłąki z Satī. Teraz posłuchaj o Jego ascezie.