Rudra Saṃhitā (2) – Rozdział 7 – Sandhjā otrzymuje imię Arundhatī i poślubia Wasiszṭha

Brahmā powiedział:

1. O mędrcze, kiedy Śiwa zniknął po udzieleniu jej błogosławieństw, Sandhjā udała się również w miejsce, gdzie Medhātithi wykonywał ofiarę.
2. Weszła do sali ofiarnej, nie zostając zauważoną przez nikogo, dzięki łasce Śiwa. Przypomniała sobie chłopca brahmina, który pouczył ją w procedurze pokuty.
3. O wielki mędrcze, na polecenie Brahmā, Wasiszṭha przyjął postać chłopca brahmina i pouczył ją w rytuałach pokuty.
4-5. Medytując nad tym Brahmaćārinem, swoim nauczycielem w ascezie, Sandhjā pomyślała o nim jako o swoim przyszłym mężu i weszła do płonącego ognia ofiarnego, nie zostając zauważoną przez mędrców. Cieszyła się, że to dzięki łasce Śiwa mogła wejść do ognia ofiarnego.
6. Jej ciało stało się ofiarą w tej ofierze. Kiedy zostało spalone, nie można było go odróżnić od zwykłej Puroḍāśa, ponieważ miało ten sam zapach.
7. Na polecenie Śiwa, bóg ognia wysłał jej ciało do czystej strefy słońca.
8. Słońce przecięło jej ciało na dwie połowy i umieściło je na swoim rydwanie dla zadowolenia Pitrów i Dewów.
9-10. O wielki mędrcze, górna połowa jej ciała stała się Prātaḥ Sandhjā (świtem), która jest na początku lub w środku dnia i nocy. Dolna połowa jej ciała stała się Sājaṃ Sandhjā (zmierzch), która jest w środku dnia i nocy. Okres ten jest zawsze miły dla przodków.
11. Gdy dzień się zaczyna przed wschodem słońca, ten okres jest nazywany Prātaḥ Sandhjā. Cieszy on Bogów.
12. Kiedy słońce zachodzi i przyjmuje kolor czerwonego lotosu, rozpoczyna się okres Sājaṃ Sandhjā. Jest on miły dla przodków.
13. Śiwa, miłosierny, stworzył istoty wcielone przy użyciu jej sił życiowych, umysłu i boskiego ciała.
14. Na końcu ofiary mędrzec znalazł swoją córkę w ofiarnej jamie, lśniącą jak rozgrzane złoto.
15. Z wielką radością mędrzec wziął córkę, o mędrcze, jakby była artykułem ofiarnym. Umył ją i trzymał na swoich kolanach.
16. Wielki mędrzec dał jej na imię Arundhatī.¹ Otoczony swoimi uczniami, radośnie obchodził to wydarzenie.
17. Słowo Arundhatī oznacza „tę, która nie przeszkadza nigdy w świętych rytuałach”. Otrzymała to imię, które później stało się znane w trzech światach.
18. O niebiański mędrcze, ten mędrzec zakończył ofiarę z wielką satysfakcją i radował się z pozyskania córki. Spędzał dni w tym samym odosobnieniu razem z uczniami, opiekując się córką z miłością.
19. Boska dama dorastała w odosobnieniu Tāpasāraṇja, nad brzegiem rzeki Ćandrabhāgā.
20. Gdy osiągnęła piąty rok życia, cnotliwa dama uświęciła okolice Tāpasāraṇja i rzekę Ćandrabhāgā, dzięki swoim dobrym cechom.
21. Brahmā, Wiszṇu i Śiwa uczcili jej małżeństwo z Wasiszṭhą, synem Brahmā.
22. O mędrcze, wielkie uroczystości w ceremonii małżeńskiej zwiększyły radość. Mędrcy i Bogowie byli bardzo szczęśliwi z tego powodu.
23. Z wody wypływającej z rąk Brahmā, Wiszṇu i Śiwa powstało siedem świętych rzek Śiprā² i innych, które wypłynęły.
24. O mędrcze, Arundhatī, córka Medhātithi, największa z cnotliwych kobiet, lśniła jeszcze bardziej zdobywając Wasiszṭhę.
25. O doskonały mędrcze, zdobyła Wasiszṭhę i urodziła pomyślnych synów, takich jak Śakti³ i innych.
26-27. O doskonały mędrcze, opowiedziałem ci historię Sandhjā. Jest ona święta, uświęcająca, boska i przynosząca wszystkie błogosławieństwa. Ten, kto słucha tej historii w towarzystwie pomyślnych rytuałów, osiąga wszystkie upragnione pragnienia. Nie ma co do tego wątpliwości.