Rudra Saṃhitā (2) – Rozdział 43 – Ustalenia w Ofierze Dakszy

Brahmā powiedział:

1. Tak wychwalany przez Wiszṇu, przeze mnie, przez bogów, mędrców i innych, wielki Pan stał się zadowolony.
2. Pocieszając Brahmā, Wiszṇu, mędrców i bogów Swoim łaskawym spojrzeniem, Śiwa przemówił do Dakszy.

Śiwa powiedział:

3. O Daksza, słuchaj. Wyjaśnię. O patriarcho, jestem uradowany. Chociaż jestem niezależnym władcą wszystkiego, zawsze jestem sługą moich wielbicieli.
4. Czczą mnie zawsze cztery rodzaje zasłużonych osób. O patriarcho Daksza, kolejni są więksi od poprzednich.
5. Są to – ci, którzy są w cierpieniu, ci, którzy poszukują wiedzy, ci, którzy szukają szczęścia oraz mędrcy. Pierwsze trzy typy są zwykłymi osobami, a czwarty typ jest osobą nadzwyczajną.
6. Mędrzec spośród tych czterech jest moim wielkim ulubieńcem. Jest moją własną formą. Nikt nie jest mi droższy od mędrca. To prawda. Mówię ci prawdę.
7. Jestem znawcą Jaźni. Mogę być poznany przez wiedzę przez tych, którzy opanowali Wedāntę i Wedy.
8. Osoby zdezorientowane, zanurzone tylko w rytuałach, nie mogą mnie osiągnąć przez Wedy, ofiary, dary czy ascezę.
9. Chciałeś przekroczyć ocean świata przez samo przestrzeganie rytuałów. Dlatego się rozgniewałem i spowodowałem zniszczenie ofiary.
10. Od teraz, o Daksza, myśląc o mnie jako o wielkim Panu i nadając większe znaczenie wiedzy, będziesz kontynuował rytuały z troską i uwagą.
11. O patriarcho, słuchaj mojego kolejnego oświadczenia z czystym sumieniem. Chociaż opiera się na jakościowym aspekcie, jest ezoteryczne. Wyjawię ci je dla dobra cnoty.
12. Brahmā, Wiszṇu i ja stanowimy główną przyczynę wszechświata. Ale ja jestem Jaźnią, świadkiem, widzącym jaźń i bez atrybutów.
13. O mędrcze, wchodząc w moją własną iluzję składającą się z trzech cech, tworzę, utrzymuję i niszczę wszechświat i przyjmuję określenia zgodne z tymi działaniami.
14. W tym najwyższym, jedynym, uniwersalnym Bogu, który jest czystą Jaźnią, ignorant dostrzega różne istoty żywe, Brahman, Īśwara itd.
15. Tak jak zwykły człowiek nie uważa swojej głowy, rąk i innych członków za oddzielne od swojej własnej jaźni, tak samo mój wielbiciel nie czuje oddzielenia od istot żywych.
16. Spokój osiąga ten, kto nie dostrzega żadnej różnicy pomiędzy trzema bóstwami, które stanowią jaźń wszystkich istot żywych i które mają tę samą wrodzoną właściwość, o Daksza.
17. Podły człowiek, który rozróżnia bóstwa Trójcy,¹ na pewno przebywa w piekle tak długo, jak długo świecą księżyc i gwiazdy.
18. Mój wielbiciel może czcić bogów. Zajmując się tym, osiągnie wiedzę prowadzącą do wiecznego zbawienia.
19. Bez oddania Brahmā nie ma oddania Wiszṇu; bez oddania Wiszṇu nikt nie będzie miał oddania wobec mnie.
20. Po wypowiedzeniu tego, Śiwa, wielki Pan, łaskawy bóg, przemówił tymi słowami w obecności wszystkich.
21. „Jeśli wielbiciel Wiszṇu nienawidzi mnie lub jeśli wielbiciel Śiwa nienawidzi Wiszṇu, obaj zostaną przeklęci i nigdy nie zrealizują rzeczywistości”.

Brahmā powiedział:

22. Po usłyszeniu tych przyjemnych słów pana Śiwa, o mędrcze, bogowie, mędrcy i inni byli bardzo radzi.
23-24. Z wielką radością Daksza, jego rodzina i bogowie uznali Śiwa za pana wszystkiego i pochłonęli się w uwielbianiu Śiwa. Pan Śiwa, zachwycony w sercu, udzielił błogosławieństw wszystkim, gdyż otrzymał szacunek dla Swojej wielkiej jaźni.
25. Za pozwoleniem Śiwa i z jego błogosławieństwem, o mędrcze, Daksza, wielbiciel Śiwa, z radosnym sercem zakończył swoją ofiarę.
26. Przeznaczył pełną część dla Śiwa i dał bogom ich odpowiednie udziały. Udzielił darów charytatywnych brahminom i zapewnił dobre błogosławieństwa Śiwa.
27. Tak oto patriarcha Daksza, we współpracy z Rytwikami, ukończył ten wielki rytuał bogów zgodnie ze świętym nakazem.
28. O doskonały mędrcze, w ten sposób ofiara Dakszy została zakończona, dzięki łasce Śiwa, który jest tożsamy z najwyższym Brahmanem.
29. Wtedy niebiańscy mędrcy śpiewali chwałę Śiwa i odeszli do swoich siedzib z radosnymi sercami. Inni również byli zadowoleni i odeszli do swoich domów.
30. Wiszṇu i ja udaliśmy się do naszych regionów, radośnie śpiewając wieczną i pomyślną chwałę Śiwa.
31. Kochany przez Dakszę, wielki pan Śiwa, cel dobra, powrócił na Kailāsa razem ze swoimi Gaṇami. Był bardzo zachwycony.
32. Po powrocie na swoją górę, Śiwa wspomniał o swojej ukochanej Satī i opowiedział jej historię najważniejszym ze swoich Gaṇów.
33. Opowiadając jej historię, pan Śiwa spędził wiele dni. Następnie ukazał humor zakochanego zgodnie z konwencjami świata.
34. O mędrcze, Pan nigdy nie jest niesprawiedliwy. Najwyższy Brahman jest celem dobrych. Jak mógłby On zostać oszukany? Jakie smutki mógłby mieć? Jakie inne skazy mógłby mieć?
35. Nawet Wiszṇu i ja nie znamy Jego prawdziwego sekretu. Co dopiero inni, mędrcy, bogowie, ludzie, a nawet Jogini.
36. Wielkość Śiwa jest nieskończona i nieprzenikniona nawet dla uczonych mędrców. Jest znana dla wielbicieli bez trudności, dzięki dobremu oddaniu i Jego łasce.
37. W Śiwa, najwyższej Jaźni, nie ma żadnych emocji ani skaz. On wskazuje ludziom świata ich odpowiednie cele poprzez różne działania.
38. O mędrcze, czytając lub słuchając o tym, inteligentni ludzie na świecie osiągną dobry cel w przyszłości i doskonałe szczęście na tym świecie.
39. Po porzuceniu swego ciała w ten sposób, Satī, córka Dakszy, urodziła się jako córka Menā, żony Himawata. To jest dobrze znane.
40. Po ponownym wykonaniu pokuty, uwiodła Śiwa jako swojego męża. Osiągnęła biały kolor skóry, wykonywała wiele cudownych, boskich zabaw i zdobyła połowę ciała Śiwa.²
41. W ten sposób opisałem Ci fascynującą historię Satī, która przynosi światowe przyjemności i zbawienie, która jest boska i spełnia wszystkie życzenia.
42. Ta opowieść jest bezbłędna, czysta, święta, przynosząca niebiańskie przyjemności, chwałę, długowieczność i przyjemność z synów i wnuków.
43. Ktokolwiek słucha tego lub recytuje to z oddaniem, o drogi, osiągnie najwyższy cel w każdym rytuale.
44. Kto czyta lub naucza tej pomyślnej opowieści, osiągnie zbawienie po śmierci, po cieszeniu się wszystkimi światowymi przyjemnościami.