Rudra Saṃhitā (2) – Rozdział 37 – Zniszczenie ofiary Dakszy

Brahmā powiedział:

1-2. Medytując mentalnie nad Śiwą, usuwającym wszelkie trudności i siedząc w swoim boskim rydwanie, potężny Wīrabhadra wziął wszystkie wielkie cudowne bronie do walki z Wiszṇu i ryknął jak lew.
3. Wiszṇu, potężny, głośno zagrał na swojej muszli „Pāńćadźanja”, radując swoich ludzi.
4. Po usłyszeniu dźwięku muszli, Dewowie, którzy wcześniej uciekli z pola bitwy, szybko powrócili.
5. Strażnicy części świata, w tym Indra, ryknęli jak lwy i walczyli z Gaṇami Wīrabhadry.
6. Rozpoczęła się hałaśliwa, przerażająca walka między Gaṇami a strażnikami ćwiartek świata, którzy również ryczeli jak lwy.
7. Indra walczył z Nandinem; bóg ognia z Aśmanem, a potężny Kubera walczył z Kūszmāṇḍapati.
8-9. Nandin został mocno uderzony przez Indrę błyskawicą, która miała sto szpiców. Indra został zraniony w środek swojej piersi przez Nandina trójzębem.
10. Nandin i Indra, obaj równie potężni, walczyli z radością, uderzając się nawzajem w różne sposoby, pragnąc nawzajem się przewyższyć.
11. Rozwścieczony bóg ognia uderzył Aśmana swoją (włócznią). On również odpowiedział, uderzając boga ognia swoim trójzębem o bardzo ostrym końcu.
12. Mahāloka, bohater, przywódca Gaṇów, przypomniał sobie Pana Śiwa z radością i walczył z Jamą.
13. Ćaṇḍa, mocny, zmierzył się z Nairryṭi i pokonał go wieloma wielkimi cudownymi broniami.
14. Potężny bohater Muṇḍa walczył z Waruṇą, zadziwiając trzy światy swoją wielką włócznią.
15. Bhryṅgī został uderzony przez boga wiatru swoją bronią wielkiej mocy. Z kolei Bhryṅgī uderzył w Wāju potężnym trójzębem.
16. Medytując w swoim sercu nad Panem Śiwą, silny i bohaterski Kūszmāṇḍapati zmierzył się z Kuberą i walczył okropnie.
17. Rozdzielając wszystkich Dewów, wielka przywódczyni Bhairawī w towarzystwie kręgu Joginī wypiła dużą ilość ich krwi.
18. Pragnąc pożreć wiodących dewów, Kālī rozdzieliła ich i wypiła ich krew. Kszetrapāla również uczynił to samo.
19. Wtedy Wiszṇu, zabójca wrogów i nadzwyczajnie błyszczący, rzucił swój dysk i walczył z nimi. Dysk wydawał się palić dziesięć kierunków swiata.
20. Kszetrapāla zobaczył nadlatujący dysk. Pobiegł na miejsce i odważnie go złapał.
21. Widząc dysk trzymany w jego ustach, Wiszṇu, zdobywca miast wrogów, złapał go za gardło i zmusił go, aby wypluł dysk.
22. Po odzyskaniu swojego dysku, Wiszṇu, jedyny podtrzymujący świat, o wielkiej godności, bardzo się zdenerwował. W tym rozwścieczonym stanie wziął różne bronie i walczył z odważnymi wojownikami.
23. Wiszṇu stoczył z nimi wielką bitwę, rzucając wieloma broniami i dając hałaśliwy pokaz swoich straszliwych wyczynów.
24. Bhairawa i inni zaciekle pokazali swoją siłę, rzucając wieloma broniami i walcząc z nim.
25. Wīrabhadra widział ich bitwę z Wiszṇu o niezrównanym blasku, wrócił i zderzył się z nim w wielkiej walce.
26. Wtedy Wiszṇu o wielkim blasku podniósł swój dysk i walczył z Wīrabhadrą.
27. O mędrcze, miała miejsce straszna walka wywołująca gęsią skórkę przy użyciu różnych broni między Mahābalim a Waruną.
28. Dzięki jogicznej mocy Wiszṇu z jego ciała wyłoniły się niezliczone rzesze żołnierzy, przerażających i dzierżących w rękach muszle, dyski i młoty.
29. Oni również walczyli z Wīrabhadrą, który nadal krzyczał. Te mocarne grupy wojowników były tak silne jak Wiszṇu i miały różne bronie.
30. Pamiętając o Śiwa, swoim panu i uderzając ich, którzy byli tak lśniący jak Nārājaṇa trójzębem, zamienił ich w popiół.
31. Najpotężniejszy Wīrabhadra uderzył Wiszṇu jakby w zabawie w pierś trójzębem w trakcie bitwy.
32. O mędrcze, uderzony nagle tym ciosem, Wiszṇu Puruszottama, upadł nieprzytomny na ziemię.
33. Wtedy powstał cudowny blask, przerażający jak ogień w czasie zniszczenia. Wydawało się, że spala wszystkie trzy światy. Było to ciężkie i przerażające nawet dla wielkich bohaterów.
34. Ten chwalebny pan, z oczami czerwonymi od gniewu, wstał znowu. Najlepszy ze wszystkich istot podniósł swój dysk i stanął gotowy do ciosu.
35. Wīrabhadra, o potężnej duszy, a wręcz tożsamy z panem Śiwą, trzymał swój przerażający dysk, lśniący jak czarne słońce zawieszone i nieruchome.
36. O mędrcze, dzięki mocy Śiwa, wielkiego pana kontrolującego Mājā, Ćakra znajdujący się w ręce Wiszṇu stał się oszołomiony i nieruchomy.
37. Wiszṇu, który został oszołomiony przez Wīrabhadrę, mistrza słów, pana Gaṇów, pozostał nieruchomy jak góra.
38. O Nārada, kiedy stał się oszołomiony i nieprzytomny, Wiszṇu powtarzał formuły na uwolnienie od odrętwienia.
39. O mędrcze, uwolniony ze stanu oszołomienia, Wiszṇu wpadł w furię i wziął swój łuk i strzały.
40. O drogi mędrcze, łuk Wiszṇu został zaatakowany trzema strzałami przez Wīrabhadrę, po czym w okamgnieniu rozpadł się na trzy części.
41. Wtedy Wiszṇu został oświecony przez wielki głos, że wielcy Gaṇowie są niezwyciężeni. Zatem pomyślał o zniknięciu z pola walki.
42. Dowiedziawszy się, że wszystko to miało się wydarzyć za sprawą Satī, tak nieznośne dla wszystkich innych, wszyscy z nas poszli do swoich światów, po odpowiednim przypomnieniu sobie Śiwa, niezależnego pana wszystkich.
43. Kiedy wróciłem do Satjaloki, smutek mojego syna dotknął mnie mocno. W mojej nieszczęsnej sytuacji zastanawiałem się, co mam teraz zrobić.
44. Kiedy Wiszṇu i ja odeszliśmy, w towarzystwie Dewów i mędrców, wszyscy ci, którzy pozostali tam, ci, którzy utrzymywali się przez ofiary, zostali całkowicie pokonani przez Gaṇów.
45. Widząc nieporządek i całkowite zniszczenie wielkiej ofiary, sama ofiara, przestraszona, przyjęła postać jelenia i uciekła.
46. Wīrabhadra złapał ją, gdy uciekała w postaci jelenia ku niebu i ściął jej głowę.
47-48. Następnie bohater, Mahāgaṇa Wīrabhadra, złapał Pradźāpati, Dharmę, Kaśjapę, mędrca Ariszṭanemin z wieloma synami, mędrców Aṅgirasa i Kryśāśwa oraz wielkiego mędrca Datta i kopnął ich wszystkich w głowy.
49. Końcem palca odciął koniuszek nosa Saraswatī i Aditi, matki Dewów. Wīrabhadra pokazał swoje wyczyny w ten sposób.
50. Podobnie rozwścieczony Wīrabhadra z płonącymi oczami, ściął innych Dewów i rzucił ich na ziemię.
51. Choć okaleczył głównych Dewów i mędrców, nie mógł się uspokoić, jak król węży, którego gniew został rozbudzony.
52. Po wycięciu swoich wrogów, jak lew wkorzenia słonie lasu, Wīrabhadra często przeglądał wszystkie części świata, aby dowiedzieć się „kto jest gdzie”.
53. Uderzył i rozbił Bhrygu, podczas gdy dzielny Maṇibhadra¹ kopnął go w pierś i wyrwał mu wąsy.
54. Ćaṇḍa siłą wyrwał zęby Pūszanowi,² który wcześniej śmiał się i pokazał zęby, gdy Śiwa był przeklinany.
55. Nandin wyłupił oczy Bhagi, który został powalony na ziemię z gniewu, ponieważ to on mrugnął do Dakszy podczas przeklinania.
56. Swadhā, Swāhā, Daksziṇā, Mantry i Tantry, wszyscy ci, którzy tam byli, zostali zamęczeni i upokorzeni przez przywódców Gaṇów.
57. Gaṇowie wściekle rzucili brud i śmieci na ogień ofiarny. Bohaterscy Gaṇowie uczynili ofiarę niewypowiedzianie nieczystą.
58. Po dowiedzeniu się, że Daksza ukrył się za ołtarzem z powodu strachu, Wīrabhadra wyciągnął go siłą.
59. Został złapany za policzki, za głowę i uderzony mieczem. Dzięki jogicznej mocy Dakszy nie udało się go przeciąć.
60. Myśląc, że jego głowa nie może zostać przebita ani przecięta bronią, kopnął go w pierś stopą i wykręcił głowę ręką.
61. Wīrabhadra, przywódca Gaṇów, rzucił głowę złego Dakszy, wroga Śiwa, do ognia.
62. Wīrabhadra, kręcąc trójzębem w ręce, wyglądał wspaniale. Wściekli Raṇāksza i Saṃwarta wyglądali jak płonące góry.
63. Po zabiciu ich bez trudu, Wīrabhadra w swojej furii spalił ich w ogniu, jak płonąca pożoga pochłaniająca ćmy.
64. Widząc, że Daksza i inni zostali całkowicie spali, roześmiał się głośno, wypełniając trzy światy dźwiękiem.
65. Otoczony był bohaterstwem. Wówczas z niebiańskiego ogrodu spadł na Wīrabhadrę i towarzyszące mu Gaṇy boski deszcz kwiatów.
66. Chłodne wiatry delikatnie wiały, pachnące i przyjemne. Boskie bębny brzmiały jednocześnie.
67. Bohater, który wypełnił swoje zadanie, poszedł szybko do Kailāsa, jak słońce, które rozprasza ciemności.
68. Widząc Wīrabhadrę, który wypełnił swoje zadanie, pan Śiwa był zadowolony i uczynił go przewodniczącym swoich Gaṇów.