Rudra Saṃhitā (2) – Rozdział 30 – Porzucenie ciała przez Satī i późniejszy nieporządek

Nārada powiedział:

1. Kiedy Satī, ukochana Śiwa zamilkła, co się wtedy wydarzyło? O Brahmā, proszę, opowiedz mi.

Brahmā powiedział:

2. Zachowując milczenie i z wielkim szacunkiem pamiętając o swoim panu, Satī, Bogini, uspokoiła się i usiadła na ziemi w północnym skrzydle.
3. Po wypiciu wody zgodnie z rytuałem, całkowicie okrywając swoje ciało ubraniem, zamknęła oczy i wspomniała o swoim panu. Następnie weszła w stan jogicznej medytacji.
4-5. Utrzymując twarz nieruchomą, zrównoważyła wiatry Prāṇa i Apāna.¹ Następnie podniosła wiatr Udāna z okolicy pępka, ustabilizowała go w okolicy serca, poprowadziła przez gardło i w końcu ustaliła go w środku brwi.
6-7. Postanowiła porzucić swoje ciało z powodu gniewu na Dakszę. Pragnęła spalić ciało i zachować czysty wiatr za pomocą jogicznych środków. W tej postawie wspomniała o stopach swojego pana i niczym więcej.
8. Jej ciało, pozbawione grzechów, spadło w jogiczny ogień i zostało przemienione w popiół, o doskonały mędrcze, zgodnie z jej własnym życzeniem.
9. Głośne krzyki i wołania „Hā. Hā” tych, którzy byli świadkami tego zdarzenia, rozprzestrzeniły się wszędzie po ziemi i wzniosły się w niebo. Wszystko to było zaskakująco cudowne i przerażające dla Dewów i innych.
10. „Biada, ukochana Bogini Śiwa, a raczej jego bóstwo, Satī porzuciła swoje życie. Kim jest ten zły człowiek, który ją rozgniewał?
11. Ujrzyjcie bezbożny, przeklęty występek Dakszy, patriarchy, syna Brahmā, którego poddani to ruchome i nieruchome istoty świata.
12. Biada, Satī, szlachetna ukochana boga ze sztandarem byka, stała się przygnębiona. Powinna była zostać należycie uhonorowana.
13. Ten patriarcha o twardym sercu, wrogi Brahmanowi, na pewno stanie się niesławny na całym świecie.
14. Ponieważ odmówił spełnienia prośby własnej córki, po śmierci, z powodu własnej winy, spadnie do straszliwego piekła.
15. Kiedy ludzie mówili tak, widząc samospalenie Satī, jej słudzy powstali w gniewie z bronią w rękach.
16. Czekali przy drzwiach w liczbie sześćdziesięciu tysięcy. Ci potężni słudzy pana Śiwa stali się wściekli.
17. Słudzy Śiwa krzyczeli okrzyki – „Hā Hā, hańba, hańba, nie, nie”, głośno i często.
18. Wszystkie strony świata były wypełnione okrzykami Hā, Hā. Dewy i mędrcy, którzy się tam zgromadzili, zostali sparaliżowani strachem.
19. Konsultując się nawzajem, słudzy podnieśli swoją broń w furii, a powietrze było wypełnione dźwiękiem ich broni.
20. O niebiański mędrcze, niektórzy z nich, silnie dotknięci smutkiem, swoimi broniami odcinali sobie kończyny, niektórzy głowy, niektórzy twarze, używając ostrych śmiercionośnych broni, które mieli.
21. Tak około dwudziestu tysięcy z tych sług umarło razem z Satī. Było to bardzo zaskakujące.
22. Ci z sług szlachetnego Śiwa, którzy przeżyli, skoczyli ze swoimi broniami, by zabić wściekłego Dakszę.
23. Widząc siłę ich ataku, o mędrcy, święty mędrzec Bhrygu złożył ofiarę w ogniu Daksziṇa przy użyciu mantry Jadźur, aby stłumić przeszkody w ofierze.
24. Podczas gdy mędrzec Bhrygu² składał ofiarę, powstało tysiące potężnych demonów – Rybhu.³
25. O doskonały mędrcze, rozpoczęła się straszna walka między sługami Śiwa a demonami, którzy używali ognistych pochodni jako broni. Włosy ludzi stanęły dęba, gdy usłyszeli oni ten hałas.
26. Słudzy zostali zabici przez Rybhu o wielkiej odwadze, obdarzonych blaskiem brahminów. Bez trudu zostali zmuszeni do ucieczki.
27. Życzeniem Śiwa wielkiej Śakti było, aby słudzy zostali szybko zabici i pokonani. To była wspaniała scena.
28. Widząc to, mędrcy, Indra i inni Dewowie, Marutowie, Wiśwedewowie, Aświni i strażnicy stron świata milczeli.
29. Niektórzy z nich udali się z częstymi prośbami i konsultacjami do Wiszṇu, aby zapobiec przeszkodom. Byli bardzo poruszeni.
30. Rozsądni Dewowie, Wiszṇu i inni, byli zaniepokojeni, rozważając skutki zniszczenia i pokonania Pramathów.
31. Taka była przeszkoda w ofierze Dakszy, który rywalizował z Śiwą, który był zły i który twierdził, że jest krewnym Brahmā, o mędrcze.