Nārada powiedział:
1. O drogi, twoje słowa są doskonałe, ponieważ jesteś wszechwiedzący, bezgrzeszny. Usłyszeliśmy cudowną, pomyślną historię o Śiwā i Śiwa.
2. Usłyszeliśmy szczegółowe opowiadanie o ich małżeństwie, które niszczy złudzenia, czyni człowieka obdarzonym prawdziwą wiedzą i które jest doskonale pomyślne.
3. Chciałbym wiedzieć więcej o pomyślnej historii Śiwā i Śiwa. Dlatego mając dla mnie wyjątkowe względy, o inteligentny, proszę opowiedz tę historię.
Brahmā powiedział:
4. Twoje zapytania o historię miłosiernego pana są bardzo zasadne, ponieważ skłoniłeś mnie do opowiedzenia o boskich zabawach Śiwa.
5. Dowiedz się ode mnie co Śiwa zrobił z radością po dotarciu do swojej rezydencji po swoim małżeństwie z boginią Satī, córką Dakszy i matką trzech światów.
6. O niebiański mędrcze, po dotarciu do swojej szczęśliwej rezydencji wraz ze swoimi Gaṇami, Śiwa zszedł ze swojego byka z wielką radością.
7. O niebiański mędrcze, wchodząc do swojej siedziby w odpowiedni sposób wraz z Satī, Śiwa, przyjmując konwencje świata, bardzo się radował.
8. Następnie, podchodząc do Satī, Śiwa wysłał swoich sług – Nandina i innych, z jaskini w górach.
9. Zgodnie z obyczajami ludzi tego świata, miłosierny pan powiedział te uprzejme i grzeczne słowa do Nandina i innych.
Pan Śiwa powiedział:
10. O moi słudzy, z umysłami skupionymi na myśleniu o mnie, będziecie przychodzić do mnie tylko wtedy, gdy będę o was pamiętał.
11. Kiedy Śiwa tak powiedział, Nandin i inni, którzy stanowili potężną grupę szybkich sług, udali się w różne miejsca.
12. Kiedy odeszli i został sam z Satī, Śiwa bardzo się radował i bawił się z nią.
13. Czasami zbierał jakieś leśne kwiaty i tworzył z nich piękną girlandę, którą wkładał jej na szyję w miejsce naszyjnika.
14. Gdy Satī podziwiała swoje odbicie w lustrze, Śiwa podszedł z tyłu i zajrzał w odbicie własnej twarzy.
15. Czasami bawił się jej kolczykami, zakładają i ściągając je, pucując je samodzielnie.
16. Czasami, nakładając czerwony barwnik, Śiwa sprawiał, że jej stopy stawały się całkowicie czerwone.
17. Wiele rzeczy, które można by głośno powiedzieć nawet w obecności wielu, Śiwa szeptał jej do ucha, aby zobaczyć jej twarz.
18. Nie odchodził od niej daleko, (a jeśli już poszedł) wracał nagle i zasłaniał jej oczy od tyłu, a podczas gdy myślała o czymś innym, pytał ją o swoje imię.
19. Czasami Śiwa stawał się niewidzialny przez swoją Mājā i nagle obejmował ją, gdy ona stawała się przerażona i wzburzona.
20. Czasami, używając piżma, robił na jej piersiach znaki przypominające pszczoły, które wyglądały jak pąki złotego lotosu.
21. Czasami zdejmował naszyjnik z jej piersi i uciskał je swoimi rękami.
22. Czasami zdejmował bransoletki, pierścionki, kolczyki z ich miejsc i zakładał je ponownie, jedne po drugich.
23. Kiedy patrzyła, czasami podchodził do jej wysokich piersi, mówiąc z uśmiechem: „Ta ciemna plama „Kālikā” na twoich piersiach jest twoim towarzyszem tej samej barwy, ponieważ zawiera te same litery, które znajdują się w twoim imieniu „Kālikā”.1
24. Czasami, gdy był bardzo podekscytowany miłością, wymieniał uprzejmości ze swoją ukochaną.
25. Czasami zbierał lotosy i inne piękne kwiaty, aby ozdobić ją nimi, jakby ozdobami.
26. W towarzystwie swojej ukochanej Śiwā, Śiwa, który jest przychylny swoim oddanym, bawił się wśród górskich zarośli.
27. Bez niej nie ruszał się nigdzie, nie zostawał nigdzie, nie podejmował żadnej aktywności bez jej towarzystwa. Bez niej Śiwa nie był szczęśliwy ani przez chwilę.
28. Po długim błądzeniu wśród zarośli i grot w górach Kailāsa udał się na grzbiety Himalajów, gdzie sam z własnej woli przypomniał sobie Kāma.
29. Kiedy Kāma dotarł w pobliże Śiwa, Wiosna rozprzestrzeniła wszystkie swoje blaski, zgodnie z pragnieniem pana.
30. Drzewa i pnącza zakwitły. Wody były pokryte w pełni rozwiniętymi lotosami. Pszczoły krążyły wokół lotosów.
31. Kiedy nastała ta doskonała pora, delikatny wiatr Malaja, pachnący i przyjemny dzięki słodko pachnącym kwiatom, zaczął wiać wokół.
32. Kwiaty Palāśa, przypominające barwą zmierzch i kształtem półksiężyc, świeciły jak strzały z kwiatów Kāmy u stóp drzew.
33. Lotosy świeciły na jeziorach. Bogini wiatr starała się oczarować ludzi swoim słodkim obliczem.
34. Z kwiatami w kolorze złota, drzewa Nāgakesara świeciły pięknie niczym sztandary Kāmy.
35. Zmieniając zapach wiatru na pachnący, pnącze goździków oczarowało umysły zakochanych swoją słodyczą.
36. Drzewa mango i rośliny Śāli świeciły niczym łagodny ogień, jakby były otwartymi łożami dla kwiecistych strzał Kāmy.
37. W pełni rozwinięte lotosy, czysta woda w jeziorach świeciły jak umysły mędrców, w których najwyższy blask – Ātman jest wyraźnie odbity.
38. Krople rosy, wchodząc w kontakt z promieniami słońca, zamieniały się w parę, podobnie jak serca ludzi stawały się czyste w towarzystwie tych, którzy są dobrzy.2
39. Noce stawały się jasne, z księżycem bez mgły. Piękne kobiety świeciły pięknie w towarzystwie swoich kochanków.
40. W tej atmosferze, na tej doskonałej górze, pan Śiwa bawił się przez długi czas wśród gajów, zarośli i strumieni w towarzystwie Satī.
41. O mędrcze, wtedy Satī wywarła tak wielki wpływ na Śiwa, że nie miał on spokoju umysłu bez niej nawet na moment.
42. Bogini w pełni zaspokoiła jego umysł w sprawach związanych ze zbliżeniem. Wydawało się, że wchodziła w jego ciało. Kazał jej pić ten sok.
43. Z naszyjnikami z kwiatów, które sam uplótł, ozdobił jej ciało i poczuł nowe przyjemności.
44. Różnorodne rozmowy, spojrzenia, żartobliwe uwagi i wymiany uprzejmości nauczyły Śiwa wiedzy o Jaźni.
45. Pijąc nektar z jej księżycowej twarzy, Śiwa ustabilizował swoje ciało. Czasami doświadczał pobudzającego i szczególnie przyjemnego stanu.
46. Tak jak wielki słoń związany linami nie może wykonywać żadnej innej aktywności, tak również był związany przez słodki zapach jej twarzy przypominającej lotos, jej piękno i żartobliwe uprzejmości.
47. Tak oto wśród grzbietów i grot Himalajów, pan bawił się każdego dnia w towarzystwie Satī. Według obliczeń Dewów minęło dwadzieścia pięć lat, o niebiański mędrcze, podczas których tak się bawił.