Rudra Saṃhitā (2) – Rozdział 14 – Narodziny Satī i jej dziecięce zabawy

Brahmā powiedział:

1. W międzyczasie, o niebiański mędrcze, ja, dziadek światów, przyszedłem tam, słysząc o tym zdarzeniu.
2. Pocieszyłem Dakszę jak wcześniej. Będąc sprytnym sprawiłem, że stał się twoim przyjacielem.
3. O najlepszy z mędrców, pocieszyłem ciebie – swojego własnego syna, ukochanego przez Dewów i z miłością dokonałem pojednania.
4. Następnie Daksza, pocieszony przeze mnie, spłodził ze swoją żoną sześćdziesiąt pięknych córek.
5. Bez żadnego znużenia ożenił je z Dharmą i innymi. O doskonały mędrcze, posłuchaj tego z radością.
6. Daksza oddał dziesięć ze swoich córek Dharmie, trzynaście Kaśjapie, mędrcowi, a dwadzieścia siedem księżycowi.
7-8. Dał po dwie córki Bhrygu, Aṅgirasowi i Kryśāświe. Pozostałe córki dał Tārkszji. Ich synowie, wnukowie i potomkowie wypełnili trzy światy. Szczegółowa opowieść nie jest tutaj podjęta.
9. Niektórzy mówią, że Śiwā była najstarszą z jego córek, inni mówią, że była środkową, a jeszcze inni, że najmłodszą. Wszystkie trzy opinie są prawdziwe w różnych Kalpach.
10. Po narodzinach swojej córki Daksza Pradźāpati i jego żona z radością medytowali nad matką wszechświata.
11. Następnie z miłością wysławiał on ją słowami, które krztusiły się w gardle, i wielokrotnie oddawał jej szacunek, łącząc dłonie w oddaniu.
12. Bogini, która była bardzo uradowana, pomyślała w sobie: „Wcielę się w Wīriṇī, aby dotrzymać obietnicy”.
13. O doskonały mędrcze, wtedy matka wszechświata przemówiła do Dakszy w myślach. Po tym Daksza zajaśniał wspaniale.
14. W sprzyjającym momencie złożył swoje nasienie w swojej żonie. Tak pełna współczucia, Śiwā zaczęła mieszkać w łonie żony Dakszy.
15. Pojawiły się u niej wszystkie charakterystyczne oznaki ciąży.
16. O mój drogi, dzięki mocy obecności Śiwān, Wīriṇī miała pomyślny wygląd i lśniła jeszcze bardziej z mentalną radością.
17. Zgodnie z godnością jego umysłu, zwyczajami i manierami panującymi w jego rodzinie oraz nakazami Wed, Daksza z oddaniem odprawił rytuały Puṃsawana¹ itd.
18. Wielkie uroczystości towarzyszyły tym rytuałom. Daksza hojnie ofiarował brāhminom pieniężną jałmużnę.
19. Dowiedziawszy się, że Bogini weszła do łona Wīriṇī, Wiszṇu i inni Dewowie stali się bardzo radośni.
20. Wszyscy podeszli do niej i wielokrotnie oddali jej szacunek, wysławiając matkę wszechświata.
21. Rozweseleni w sercach chwalili Dakszę i Wīriṇī na różne sposoby i udali się do swoich rezydencji.
22-23. O Nārado, minęło dziewięć miesięcy, zgodnie z konwencjami świata. W dziesiątym miesiącu, w sprzyjającym szczęśliwym czasie, kiedy księżyc, gwiazdy i planety były korzystnie ustawione, Śiwā nagle pojawiła się, o mędrcze, przed swoją matką.
24. Gdy tylko się urodziła, Daksza był bardzo zadowolony. Widząc ją niezwykle promienną, był przekonany, że to sama Bogini Śiwā.
25. O doskonały mędrcze, gdy się urodziła, delikatny deszcz z chmur spadł w towarzystwie deszczu kwiatów. Cztery strony świata natychmiast stały się spokojne.
26. Dewowie zgromadzili się na niebie i grali na instrumentach muzycznych; ogniska ofiarne spokojnie zapłonęły; wszystko wskazywało na pomyślność.
27. Widząc matkę wszechświata narodzoną z Wīriṇī, Daksza złożył dłonie w oddaniu, oddał jej szacunek i wysławiał ją.

Daksza powiedział:

28. O Bogini, wieczna matko wszechświata, pokłon Tobie. O wielka Bogini, prawdziwa i o cechach prawdy, bądź łaskawa.
29. Pokłon Tobie, dawczyni błogosławieństw, Tobie, która jesteś pomyślna, spokojna, która jesteś wielką iluzją, mistycznym snem i identyczna z wszechświatem.
30. Pokłon Tobie, wielka matko wszechświata, wielka Bogini, przez którą wcześniej Brahmā został skierowany do tworzenia światów, które stworzył.
31. Pokłon Tobie, wielkie oparcie wszechświata, wielka Bogini, przez którą wcześniej Wiszṇu został skierowany do podtrzymywania wszechświata, co on zawsze czyni.
32. Pokłon Tobie, wielka matko wszechświata, wielka Bogini, przez którą wcześniej Rudra został skierowany do unicestwienia wszechświata, co on zawsze czyni.
33. Pokłon Tobie o Śiwā, która masz formy Rādźasika, Sāttwika i Tāmasika, która wszystko zawsze wykonujesz i która jesteś matką trzech bóstw.
34. O Bogini, rozkoszowanie się przyjemnościami świata i zbawienie zawsze są w zasięgu osoby, która medytuje nad Tobą w formie Wiedzy i Niewiedzy, każdego dnia.
35. O Bogini, ten, kto bezpośrednio postrzega ciebie, uświęcające bóstwo, z pewnością osiągnie zbawienie dzięki rozróżnieniu Wiedzy i Niewiedzy.
36. O matko wszechświata, ci, którzy wysławiają cię imionami Bhawānī,² Ambikā, Dźaganmājā i Durgā, otrzymają wszystko.

Brahmā powiedział:

37. Śiwā, matka wszechświata, wysławiana przez inteligentnego Dakszę, przemówiła do Dakszy sprawiając, że jej słowa nie zostały usłyszane przez jej matkę.
38. Śiwā, wielka Bogini i źródło przyszłego stworzenia, zwiodła wszystkich i powiedziała w taki sposób, że Daksza usłyszał prawdę, a nikt inny jej nie słyszał.

Bogini powiedziała:

39. O Pradźāpati, wcześniej byłam czczona, aby stać się twoją córką. Twoje pragnienie zostało teraz spełnione. Możesz kontynuować swoje akty pokutne.
40. Po tych słowach skierowanych do Dakszy, Bogini przyjęła formę niemowlęcia dzięki swojej iluzorycznej mocy i zaczęła płakać obok swojej matki.
41. Słysząc płacz, kobieta przemówiła w niepokoju. Służebnice również stały się przyjemnie zaniepokojone.
42. Widząc piękną formę córki Asiknī, kobiety się uradowały. Obywatele podnieśli okrzyki Zwycięstwa.
43. Wszędzie odbywały się wielkie uroczystości z pieśniami i instrumentami muzycznymi. Widząc nadziemską twarz swojej córki, radość Dakszy i Asiknī nie miała granic.
44. Daksza odpowiednio odprawił wszystkie konwencjonalne ceremonie i rytuały Wed. Ofiarował różne dary brahminom i pieniądze innym.
45. Wszędzie odprawiano pieśni i tańce w odpowiedni sposób. Instrumenty muzyczne po wielokroć grały pomyślne pieśni.
46. Hari i inni Bogowie przyszli ze swoimi sługami, wspólnie mędrcami dołączyli do uroczystości.
47. Widząc córkę Dakszy, Boginię matkę wszechświata, pokłonili się jej i wysławiali ją pomyślnymi hymnami.
48. Z wielką radością krzyczeli okrzyki zwycięstwa. Chwalili Dakszę i Wīriṇī w szczególności.
49. Następnie na ich polecenie, zadowolony Daksza nadał jej imię Umā,³ ponieważ odziedziczyła dobre cechy i była bardzo podziwiana.
50. Jej inne imiona w świecie zostały nadane później. Są pomyślne i szczególnie usuwają cierpienia.
51. Z dłońmi złożonymi w oddaniu, Daksza pokłonił się przed Hari, przede mną, dewami i mędrcami. Wysławiał i czcił wszystkich.
52. Następnie Wiszṇu i inni chwalili Dakszę i w radosnym nastroju powrócili do swoich rezydencji, pamiętając o Śiwa i towarzyszącej mu Śiwā.
53. Poświęcając córkę w odpowiedni sposób, matka nakarmiła ją świeżym mlekiem w zwykły sposób karmienia niemowląt.
54. Odpowiednio wychowana przez Wīriṇī i szlachetnego Dakszę, rosła każdego dnia jak zwiększająca się tarcza księżyca w jasnej połowie miesiąca.
55. O doskonały brahminie, już we wczesnym dzieciństwie, dobre cechy weszły w nią jak wszystkie piękne wzrastające jaśnienie fazy wchodzące w księżyc.
56. Kiedy bawiła się wśród swoich dziewczęcych przyjaciółek, codziennie rysowała obrazy Śiwa.
57. Kiedy śpiewała słodkie piosenki, jak to zwykle bywa w dzieciństwie, pamiętała o Sthāṇu, Rudrze, pogromcy Kāmy.
58. Para (Daksza i jego żona) dostrzegła, jak jej niezrównane miłosierdzie rosło, ponieważ była wielką czcicielką już w dzieciństwie.
59. Obdarzona cechami dzieciństwa i sprawiając, że jej miejsce zamieszkania kwitło, zawsze radowała swoich rodziców.