Rudra Saṃhitā (1) – Rozdział 3 – Nārada uczestniczy w Swajaṃwarze dziewicy i jest zaniepokojony

Mędrcy powiedzieli:

1-2. Sūto, o błogosławiony Sūto, uczniu Wjāsy, składamy ci hołd. Dzięki twojej łasce ta wspaniała opowieść została nam opowiedziana, o drogi.
Teraz opowiedz nam szczegółowo, co uczynił Wiszṇu po odejściu Nārady? I dokąd udał się Nārada?

Wjāsa powiedział:

3. Usłyszawszy te słowa mędrców, Sūta,¹ mądry i znakomity znawca Purāṇ, wspomniał Śiwę, przyczynę różnych rodzajów stworzenia i odpowiedział.

Sūta powiedział:

4. Gdy Nārada swobodnie się oddalił, Wiszṇu, biegły w posługiwaniu się swoją Māją, rozprzestrzenił swą Māję, tak jak chciał tego Śiwa.
5. Na ścieżce którą podążał mędrzec stworzył wielkie, cudowne miasto. Miało ono sto jodźana rozciągłości i było zdumiewająco piękne.
6. Było o wiele piękniejsze niż niebo. Znajdowało się tam wiele przedmiotów. Przebywali tam mężczyźni i kobiety ze wszystkich czterech kast.
7. Bogaty i dostatni król tego miasta o imieniu Śīlanidhi, przygotowywał się do wspaniałych uroczystości Swajaṃwara² swojej córki.
8. Ze wszystkich czterech stron przybyli znakomici książęta, gorliwie starając się o rękę księżniczki, ubrani w różnorodne szaty.
9. Widząc tak wspaniałe miasto, Nārada³ został oczarowany. Rozpalony miłością, z zapałem udał się ku progowi pałacu.
10. Gdy mędrzec dotarł do pałacu, król Śīlanidhi oddał mu cześć, oferując mu miejsce na wspaniałym tronie wysadzanym drogocennymi klejnotami.
11. Przywołał swoją córkę Śrīmatī i kazał jej uklęknąć u stóp Nārady.
12. Zdumiony widokiem dziewczyny, Nārada powiedział: „O królu, kim jest ta urocza dziewczyna, porównywalna do niebiańskich nimf?”
13. Usłyszawszy słowa mędrca, król odpowiedział ze złożonymi dłońmi w geście czci: „O mędrcze, to jest moja córka Śrīmatī.
14. Osiągnęła już wiek odpowiedni do zamążpójścia. Poszukuje godnego małżonka. Ma wszelkie wdzięki i przymioty, a wkrótce odbędzie się jej Swajaṃwara.
15. O mędrcze, łaskawie przepowiedz jej los, wszystko, co zapisane jest w jej horoskopie. Powiedz mi, jakiego rodzaju męża otrzyma.”
16. Nim skończył wypowiadać te słowa, Nārada stał się niespokojną ofiarą miłości i zapragnął księżniczki. Zwracając się do króla, powiedział:
17. „O wielki królu, twoja córka obdarzona jest wszystkimi dobrymi cechami: jest wysoce pomyślna i błogosławiona jak Lakszmī. Jest uosobieniem wszelkich cnót.
18. Jej przyszły mąż z pewnością będzie wspaniałym bogiem, panem wszystkiego, niezwyciężonym, bohaterskim, równym Śiwie i rywalizującym z Kāmadewą.”
19. Po tych słowach, przelotny gość Nārada pożegnał się z królem. Zwiedziony przez Māję Śiwy był niezwykle dręczony miłością.
20. Mędrzec zaczął rozmyślać: „Jak mam ją zdobyć? Jak sprawić, by wybrała mnie spośród książąt w hali Swajaṃwary?
21. Piękny wygląd przemawia do wszystkich kobiet pod każdym względem. Tylko widząc czarującą postać, może się nią zachwycić.”
22. Rozważając w ten sposób, Nārada, dręczony miłością, udał się jakoś do Wiszṇuloki, aby zdobyć postać Wiszṇu i oczarować ją.
23. Oddawszy cześć Wiszṇu, powiedział: „Opowiem ci w sekrecie o wszystkich moich sprawach.”
24. Gdy Wiszṇu, który czynił wszystko zgodnie z wolą Śiwy zgodził się i poprosił go, by opowiedział, mędrzec powiedział:

Nārada powiedział:

25. „Król Śīlanidhi jest jednym z twoich wielbicieli. Jest prawym królem. Jego córka Śrīmatī jest panną o bardzo jasnej cerze i szerokich oczach.
26. Ma blask Dźaganmohinī (czarującej wszechświat – manifestacji Wiszṇu) i jest najpiękniejszą kobietą we wszystkich trzech światach. O Wiszṇu, pragnę poślubić ją bez zwłoki.
27. Król, na prośbę księżniczki, zorganizował Swajaṃwara. Tysiące książąt przybyło ze wszystkich czterech stron świata.
28. Jeśli obdarzysz mnie wspaniałą postacią, z pewnością ją zdobędę. Nie założy mi na szyję wieńca ślubnego bez twojej wspaniałej formy.
29. O Panie! Daj mi swoją postać. Jestem twoim sługą i ulubieńcem. Obdarz mnie swoją piękną postacią, aby księżniczka Śrīmatī mnie wybrała.”

Sūta powiedział:

30. Słysząc te słowa mędrca, Wiszṇu, pogromca demona Madhu, roześmiał się i współczująco odpowiedział, mając na uwadze przytłaczającą moc Śiwa.

Wiszṇu powiedział:

31. „O mędrcze, możesz udać się tam, gdzie zechcesz. Uczynię dla ciebie to, co korzystne, na sposób lekarza czyniącego dobro dla pacjenta, ponieważ jesteś mi bardzo drogi.”
32. Po tych słowach Wiszṇu pobłogosławił mędrca formą podobną do swojej, lecz z twarzą Hari (tj. małpy, gdyż słowo Hari oznacza również małpę). Następnie Pan zniknął.
33. Uspokojony w ten sposób mędrzec bardzo się uradował, otrzymawszy formę Hari. Był zadowolony, lecz nie znał ukrytego planu.
34. Wielki mędrzec Nārada pospieszył na miejsce, gdzie miała odbyć się Swajaṃwara i gdzie zgromadzili się książęta.
35. O wielcy bramini, sala Swajaṃwary, wspaniale udekorowana i wypełniona tak wieloma książętami, jaśniała niczym kolejna sala zgromadzeń Indry.
36. Nārada również wszedł i usiadł w królewskiej hali. Z umysłem pełnym miłości zaczął rozmyślać w ten sposób.
37. Ona wybierze tylko mnie, ponieważ mam postać Wiszṇu. Biedny mędrzec nie znał jednak szpetnego wyglądu swej twarzy.
38. Ludzie zgromadzeni tam widzieli jedynie mędrca w jego dawnej postaci. O bramini, książęta i inni nie zauważyli dokonanej zmiany.
39. Dwóch ze sług Rudry wiedziało o tej różnicy. Przybyli tam w przebraniu braminów, aby go chronić.
40. Uznawszy mędrca za głupca, dwaj słudzy Śiwy usiedli blisko niego i zaczęli szydzić, pozornie rozmawiając między sobą.
41. „Spójrzcie na rysy Nārady, tak wspaniałe jak Wiszṇu, lecz twarz niczym małpa – zdeformowana i odrażająca.
42. Zwiedziony przez Kāmę pragnie poślubić księżniczkę.” Tymi i innymi zawoalowanymi uwagami wyśmiewali go.
43. Pochłonięty miłością mędrzec nie zwrócił uwagi na ich szepty. Nieustannie wpatrywał się w księżniczkę Śrīmatī i pragnął ją zdobyć.
44. W międzyczasie księżniczka wyszła z haremu otoczona przez damy dworu. Piękna dziewczyna weszła do hali.
45. Z pięknym złotym wieńcem w dłoniach, księżniczka o pomyślnych cechach jaśniała w środku hali Swajaṃwary niczym bogini Lakszmī.
46. Poszukując odpowiedniego narzeczonego, księżniczka przemierzała halę z wieńcem w rękach.
47. Widząc mędrca z twarzą małpy i ciałem Wiszṇu, księżniczka wpadła we wściekłość. Odwracając wzrok odeszła gdzie indziej, czując niepokój w sercu.
48. Nie znajdując oblubieńca według swego wyboru, ogarnął ją strach. Pozostała w środku sali i nie założyła wieńca na szyję żadnego z obecnych.
49. Tymczasem Wiszṇu pojawił się tam w przebraniu króla. Nikt go nie widział. Dostrzegła go jedynie księżniczka.
50. Wtedy, ujrzawszy Wiszṇu, jej lotosowa twarz rozpromieniła się. Urocza dama założyła wieniec na jego szyję.
51. Pan Wiszṇu w przebraniu króla zabrał ją ze sobą i natychmiast zniknął, powracając do swej siedziby.
52. Zgromadzeni książęta stracili nadzieję na zdobycie Śrīmatī. Mędrzec, dręczony miłością, stał się niezwykle niespokojny.
53. Wtedy dwaj słudzy Rudry obdarzeni doskonałą mądrością i przebrani za braminów przemówili do Nārady.

Słudzy powiedzieli:

54. O mędrcze Nārado, zwiedziony przez miłość, pragniesz ją zdobyć. Twój wysiłek jest daremny. Spójrz, twoja twarz jest równie godna pogardy jak twarz małpy.

Sūta powiedział:

55. Usłyszawszy ich słowa, Nārada był zdumiony. Zwiedziony przez Māję Śiwy spojrzał w lustro.
56. Widząc swą twarz przypominającą małpę, wpadł we wściekłość. Zwiedziony mędrzec przeklął dwoje sługów.
57. Skoro szydziliście ze mnie, staniecie się demonami narodzonymi z nasienia bramińskiego i o takiej właśnie postaci.
58-59. Usłyszawszy przekleństwo, dwaj słudzy obdarzeni doskonałą mądrością milczeli, ponieważ wiedzieli, że mędrzec był zwiedziony przez iluzję. O bramini, powrócili do swej siedziby i siedząc tam w spokoju wielbili Śiwę. Uznali wszystko za wolę Śiwy.