Rudra Saṃhitā (1) – Rozdział 12 – Rozważanie tego co istotne i co nieistotne w wielbieniu

Nārada powiedział:

1. O drogi ojcze Brahmā, z umysłem skupionym na Śiwa, jesteś rzeczywiście błogosławiony. Proszę, wyjaśnij to ponownie, jeszcze dokładniej.

Brahmā powiedział:

2. Ja, narodzony z lotosu, raz zebrałem wszystkich mędrców i wszystkich bogów i zwróciłem się do nich z miłością tymi pięknymi słowami.
3. Jeśli wierzycie w trwałe szczęście, jeśli pragniecie jego osiągnięcia, wszyscy pójdźcie ze mną na brzegi oceanu mleka.¹
4. Po usłyszeniu tych słów towarzyszyli mi do miejsca, gdzie przebywał pan Wiszṇu, dobroczyńca wszystkich.
5. O mędrcze, gdy tam dotarliśmy, bogowie skłonili się z dłońmi złożonymi w geście szacunku i modlili się do pana wszechświata, Dźanārdana, pana bogów.
6. Widząc Brahmā i innych bogów stojących tam, Wiszṇu przypomniał sobie lotosowe stopy Śiwa i wypowiedział te szlachetne słowa.

Wiszṇu powiedział:

7. „Dlaczego wszyscy przybyliście, Brahmā i inni oraz niebiańscy mędrcy? Co się stało teraz? Proszę, powiedzcie mi z miłością.”

Brahmā powiedział:

8. Gdy Wiszṇu oraz ja zadaliśmy to pytanie, bogowie skłonili się przed nim z oddaniem i powiedzieli.

Bogowie powiedzieli:

9. „Kogo powinniśmy regularnie wielbić, aby usunąć cierpienie?”
10. Po usłyszeniu tych słów pan, przychylnie nastawiony do wielbicieli, przemówił następująco, faworyzując mnie i dewów.

Pan powiedział:

11. „O Brahmā, słuchaj. Ty i ci dewowie już to słyszeliście. Mimo to powtórzę to tobie i dewom.
12-13. Zostało to ujrzane. Jest to widziane. Skąd więc teraz pytanie o to? O Brahmā, pan Śiwa, niszczyciel wszelkich nieszczęść, powinien być zawsze czczony przez wszystkich, którzy pragną osiągnąć cele. On sam powiedział o tym do mnie, jak również do Brahmā.
14. Jego kult nigdy nie powinien być porzucany przez tych, którzy pragną osiągnąć szczęście. Wspaniały przykład został wam opowiedziany i zobaczony przez was wszystkich.
15. Gdy porzucili oddawanie czci panu dewów – Maheśwara w formie Liṅga, synowie Tāra² wraz ze swoimi krewnymi zginęli.
16. Zostali oczarowani przeze mnie. Poprzez moją iluzję zostali przeze mnie daleko odepchnięci. Gdy byli pozbawieni Śiwa, wszyscy zostali zniszczeni i unicestwieni.
17. Dlatego Śiwa w formie wizerunku liṅga powinien być zawsze czczony. Jemu, najważniejszemu spośród bóstw, należy służyć ze szczególną wiarą.
18. To poprzez kult Śiwaliṅga wszyscy dobrzy ludzie, dewowie, daitjowie, ja i ty, o Brahmā, jesteśmy utrzymywani. Jak to możliwe, że o tym zapomniałeś?
19. Dlatego, o Brahmā, Jego liṅga powinna być regularnie czczona, niezależnie od celu. Śiwa powinien być czczony, niezależnie od pragnienia.
20. Jeśli godzina lub nawet chwila minie bez oddawania czci Śiwa, jest to strata. Jest to niedoskonałość, wielki błąd, ślepota, głupota i nierozsądek.
21. Ci, którzy są oddani Śiwa, ci, których umysły są zwrócone ku Śiwa, i ci, którzy nieustannie pamiętają o Śiwa, nigdy nie staną się ofiarami cierpienia.
22-24. Ci, którzy pragną wspaniałych budowli, pięknych ozdób, pięknych kobiet, bogactwa aż do sytości, synów i wnuków, zdrowia, wspaniałego ciała, niezwykłego statusu, niebiańskiego szczęścia i ostatecznego wyzwolenia lub głębokiego oddania wielkiemu panu, powinni należycie czcić Śiwa na mocy zasługi zgromadzonej przez nich.
25. Pewne powodzenie osiągnie ten, kto regularnie wielbi Śiwaliṅga z wielkim oddaniem. Nigdy nie zostanie dotknięty grzechami.

Brahmā powiedział:

26. Tak pouczeni, dewowie uklękli przed Wiszṇu i poprosili o liṅgamy dla spełnienia pragnień wszystkich ludzi.
27. O najznamienitszy spośród mędrców, wtedy, po usłyszeniu tej prośby, Wiszṇu, pragnąc dobra wszystkich istot, powiedział do Wiśwakarmana. Ja również zwróciłem się do niego.
28. „O Wiśwakarman, na moje polecenie mają zostać wykonane i przekazane wszystkim dewom pomyślne liṅgi Śiwa.”
29. Na nasze polecenie Wiśwakarman wykonał liṅgi i przekazał je dewom zgodnie z ich statusem.
30. O najznamienitszy spośród mędrców, opowiem ci o tym, proszę, słuchaj. Indra wziął liṅga wykonane z rubinu. Syn Wiśrawasa (Naiśrawaṇa lub Kubera) wziął liṅga ze złota.
31. Dharma wziął liṅga z żółtego kamienia, Waruṇa wziął liṅga o ciemnoniebieskim odcieniu. Wiszṇu wziął liṅga z szafiru. Ja, Brahmā, wziąłem liṅga ze złota.
32. Wiśwedewowie i Wasu wzięli liṅgi ze srebra. O mędrcze, Aświni wzięli liṅgi z brązu i gliny.
33. Bogini Lakszmī wzięła liṅga z kryształu. Āditjowie (dwanaście słońc) wzięli liṅgi wykonane z miedzi. Księżyc wziął liṅga wykonane z pereł, a bóg ognia wziął liṅga z diamentu.
34. Wielcy brāhmini i ich żony wybrali liṅgi z gliny. Maja wziął liṅga z drzewa sandałowego, a Śesza-nāga wziął liṅga wykonane z koralu.
35. Boginie wzięły liṅgi z masła; jogini wzięli liṅgi z popiołu; Jakszowie wzięli liṅgi z maślanki, a bogini Czāyā wzięła liṅga z mąki.
36. Bogini Brahmāṇī czci liṅga z ratna (drogocennego klejnotu). Bāṇa i inni czcili liṅga z rtęci.
37. W ten sposób różne rodzaje liṅga zostały im przekazane przez Wiśwakarmana, a dewowie i niebiańscy mędrcy regularnie je czczą.
38. Po przekazaniu dewom różnych liṅga z pragnieniem ich dobra, Wiszṇu wyjaśnił mi, Brahmā, sposób wielbienia Śiwa.
39. Po wysłuchaniu tego, ja, Brahmā, najznamienitszy spośród dewów, powróciłem do mojej siedziby, bardzo uradowany w sercu.
40. O mędrcze, po dotarciu na miejsce wyjaśniłem dewom i mędrcom sposób czczenia Śiwa, który spełnia pragnienia.
41. „O mędrcy i dewowie, proszę, wysłuchajcie mnie z miłością i radością. Zamierzam z miłością wyjaśnić sposób wielbienia Śiwa, który przynosi zarówno przyjemności doczesne, jak i wyzwolenie.
42-43. Życie jako człowiek jest bardzo trudne do osiągnięcia wśród wszystkich istot. O dewowie, o mędrcy, życie w dobrej rodzinie jest jeszcze trudniejsze. Po uzyskaniu jeszcze trudniejszego narodzenia w rodzinie brāhmińskiej o dobrym postępowaniu, dzięki wielkim zasługom, należy odprawiać rytuały poświęcone Śiwa.
44. Nikt nie powinien przekraczać obowiązków przypisanych jego kaście. Dary charytatywne i święte rytuały powinny być wykonywane w miarę możliwości i zamożności.
45. Tapojadźńa (ofiara w formie pokuty) jest znacznie lepsza od tysięcy karmajadźńa (rytualnych ofiar). Dźapajadźńa (ofiara w formie recytacji mantr) jest znacznie lepsza od tysięcy tapojadźńa (ofiar w formie pokuty).
46. Nie ma nic wyższego od Dhjānajadźńa (medytacyjnej ofiary), która jest przyczyną prawdziwej wiedzy, ponieważ jogin jest w stanie dostrzec swego ukochanego (bóstwo) w stanie równowagi poprzez medytację.
47. Śiwa zawsze jest obecny blisko osoby pogrążonej w medytacji. Nie ma potrzeby odpokutowania ani zadośćuczynienia dla osoby posiadającej prawdziwą wiedzę.
48-49. O bogowie, osoby, które poznały Brahmana poprzez czystą naukę, nie muszą wykonywać żadnych rytuałów. Są uwolnione od szczęścia i cierpienia, cnoty i zła, ofiary i dźapy, medytacji i jej zasad. Dzięki swojej wiedzy są wolne od niskich namiętności oraz od zmian i rozkładu ciała.
50. Liṅga obecne w sercach joginów jest najczystsze, błogosławione, pomyślne, nieśmiertelne, wszechprzenikające i nieskalane.
51. O brāhmini, liṅga jest dwojakiego rodzaju: zewnętrzne i wewnętrzne. Zewnętrzne jest materialne, a wewnętrzne subtelne.
52. Ci, którzy są zaangażowani w rytualne ofiary i regularnie czczą materialne liṅga, nie są w stanie uspokoić umysłu poprzez medytację nad subtelnym i dlatego używają materialne liṅga.
53. Ten, kto nie opanował liṅga umysłu, subtelnego, musi czcić materialne liṅga, a nie odwrotnie.
54. Czyste, nieśmiertelne, subtelne liṅga jest zawsze dostrzegane przez mistrzów prawdziwej wiedzy, podobnie jak materialne liṅga jest uważana za wyjątkowe przez tych, którzy nie są joginami.
55. Jeśli dokładnie się zastanowimy, nie ma niczego poza Śiwa. Cokolwiek jest Niszkala (bez cech) lub Sakala (z cechami), stanowi formę Śiwa w całym wszechświecie. To należy nieustannie rozważać w umyśle.
56. Nawet jeśli nie osiągnęli ostatecznej doskonałej wiedzy, nie można im przypisać żadnej wady ani braku. Zasady dotyczące tego, co należy, a czego nie należy robić, nie są dla nich wiążące.
57. Znawca, oczywiście, w ogóle nie jest związany przez działania, nawet jeśli kontynuuje życie gospodarza domowego, tak jak lotos stojący w wodzie nie jest zmoczony przez wodę.
58. Aż do osiągnięcia doskonałej wiedzy człowiek powinien kontynuować rytualne wielbienie Śiwa.
59-60. Aby przekonać świat, rytuały muszą być kontynuowane. Tak jak słońce odbija się w wielu naczyniach z wodą, w ten sam sposób, o dewowie, wiedzcie, że najwyższy Brahman, Śiwa, przyjmuje formy wszystkiego, co jest widziane lub słyszane w świecie, rzeczywistym lub nierzeczywistym.
61. Istnieje różnica między naczyniami, ale nie między wodą, którą zawierają. Tak mówią ci, którzy znają prawdziwe znaczenie Wed.
62. „Pan Śiwa jest w sercu istot w tym świecie.” Jaki pożytek z posągów dla tych, którzy posiadają tę prawdziwą wiedzę?
63. Posiadanie posągu jest bardzo pomyślne dla osoby, która nie ma takiej wiedzy. Jest to drabina, która umożliwia mu wspięcie się na wyższą pozycję.
64. Bardzo trudno jest wspiąć się na pozycję bez wsparcia. Posąg jest jedynie środkiem do osiągnięcia Nirguṇa Śiwa.
65. Osiągnięcie Nirguṇa poprzez Saguṇa jest z pewnością możliwe. W ten sposób symbole wszystkich panów sprzyjają stałej wierze i przekonaniu.
66. Ten pan jest bardzo wielki i to jest sposób wielbienia tego pana. Jeśli nie ma posągu, jaki pożytek z wonności, pasty sandałowej, kwiatów itp.?
67. Aż do osiągnięcia prawdziwej wiedzy posąg koniecznie należy czcić. Jeśli ktoś nie czci posągu, zanim osiągnie doskonałą wiedzę, jego upadek jest pewny.
68. O brāhmini, słuchajcie prawdziwego stwierdzenia faktów. Z tego samego powodu, który został wspomniany wcześniej, obowiązki waszej własnej kasty powinny być pilnie wykonywane.
69. Wielbienie powinno być wykonywane tam, gdzie skierowane jest oddanie. Bez wielbienia i darów charytatywnych grzechu nie może trzymać na dystans.
70. Tak długo, jak w ciele pozostaje ślad grzechu, osiągnięcie nie należy oczekiwać. Gdy grzech zostanie starty, wszystkie rytuały przyniosą owoce.
71. Jeśli na tkaninie jest brud, proces farbowania nie może być skutecznie przeprowadzony. Po wybieleniu tkaniny każda farba może być na nią skutecznie nałożona.
72. Podobnie, gdy ciało zostanie uwolnione od swojej nieczystości poprzez właściwe wielbienie bóstw, barwa wiedzy może do niego przylgnąć, skąd wyłoni się prawdziwa wiedza.
73. Korzeniem prawdziwej wiedzy jest niezachwiane oddanie. Korzeniem wiedzy również jest oddanie.
74. Korzeniem oddania jest dobre działanie i wielbienie własnego ulubionego bóstwa. Korzeniem tego jest dobry nauczyciel. Dobry nauczyciel jest zdobywany jedynie poprzez kontakt z dobrymi ludźmi.
75. Jeśli ktoś przebywa w towarzystwie dobrych ludzi, natrafi na nauczyciela. Od nauczyciela można nauczyć się mantr i sposobów wielbienia. Bhakti (oddanie) jest generowane przez wielbienie i rodzi wiedzę.
76. Wiedza prowadzi do doskonałej wiedzy i urzeczywistnienia najwyższego Brahmana. Gdy istnieje doskonała wiedza, różnice całkowicie zanikają.
77. Gdy różnice zanikają, znika także cierpienie wynikające ze wzajemnie ścierających się przeciwieństw. Ten, kto jest wolny od splotu przeciwieństw i towarzyszących im cierpień, przyjmuje formę Śiwa.
78. O niebiańscy mędrcy, gdy wzajemnie ścierające się przeciwieństwa nie dręczą, osoba obdarzona prawdziwą wiedzą nie doświadcza ani szczęścia, ani cierpienia. Nie wiążą jej zasady nakazów i zakazów.
79. Taka osoba, która nie wkroczyła w życie gospodarza domowego, jest rzadko spotykana. Jeśli ktoś taki istnieje, samo jego spojrzenie unicestwia wszelkie grzechy.
80. Nawet święte ośrodki wychwalają taką osobę wiedzy. Dewowie i wszyscy mędrcy uważają go za najwyższego Brahmana, samego Śiwa.
81. Święte ośrodki ani bóstwa w formie glinianych czy kamiennych posągów nie są mu równe. One potrzebują czasu, aby uświęcić ludzi. Natomiast człowiek prawdziwej wiedzy oczyszcza samym swoim spojrzeniem.
82. Tak długo, jak osoba kontynuuje życie rodzinne, powinna ona z radością czcić posągi najznamienitszych z pięciu bóstw.
83. Albo wystarczy, jeśli wielbiony jest jedynie Śiwa. Korzeń jest najważniejszy. Gdy korzeń jest podlewany, o bogowie, gałęzie są dobrze zadbane.
84. O wspaniali mędrcy, jeśli dba się o gałęzie, nie oznacza to koniecznie, że dba się o korzeń. Gdy bóstwa są czczone, ta sama zasada znajduje zastosowanie.
85-86. Jeśli jesteśmy rozsądni, to naszym celem powinno być przebłaganie Śiwa. O bogowie, jeśli Śiwa jest wielbiony, wszyscy bogowie są wielbieni. Dlatego osoba, która pragnie uczynić dobro wszystkim istotom, powinna wielbić Śiwa, dobroczyńcę świata, aby osiągnąć wszystkie pragnienia.