Widjeśwara Saṃhitā – Rozdział 24 – Wielkość świętych popiołów (bhasma)

Sūta powiedział:

1. Popiół (bhasma) o pomyślnym charakterze jest dwojakiego rodzaju. Wyjaśnię jego cechy. Proszę, słuchajcie uważnie.
2. Jeden jest znany jako Mahābhasma (Wielki popiół), a drugi jako Swalpa (mały). Mahābhasma występuje w różnych rodzajach.
3. Dzieli się na trzy typy: Śrauta (Wedyjski), Smārta (pochodzący z obrzędów Smryti) oraz Laukika (przygotowywany ze zwykłego ognia). Swalpa to zwykły popiół, który występuje w różnych formach.
4. Popiół Śrauta i Smārta powinien być używany tylko przez dwukrotnie narodzonych. Popiół Laukika może być stosowany przez każdego.
5. Mędrcy powiedzieli, że dwukrotnie narodzeni powinni nakładać święty popiół, recytując mantry. Inni mogą go nakładać bez mantry, z szacunkiem.
6. Kiedy suche krowie łajno zostaje spalone na popiół, nazywa się on Agneja (ognisty). O wielki mędrcze, ten popiół może być używany do Tripuṇḍra.
7. Popiół powstały w wyniku Agnihotry i innych rytuałów ofiarnych powinien być używany do Tripuṇḍra przez ludzi poszukujących mądrości.
8. Podczas nakładania popiołu na czoło lub smarowania go wodą należy recytować siedem mantr „Agni”¹ itd., wspomnianych w Dźābālopaniszad.
9. Ludzie wszystkich warṇa i āśrama powinni nosić Tripuṇḍra na czole lub posypywać swoje ciała popiołem, recytując mantry z Dźābāla-Upaniszady. Jeśli nie używają mantr, powinni to czynić z oddaniem.
10. Posypywanie się świętym popiołem i nakładanie Tripuṇḍra w poziome, równoległe linie nie powinno być porzucane przez tych, którzy pragną wyzwolenia. Śruti stwierdza, że nie powinni zaniedbywać tego obowiązku.
11-12. Śiwa, Wiszṇu, Umā, Lakszmi, bogini mowy oraz inni bogowie i boginie, brāhmini, kszatrijowie, waiśjowie oraz osoby o mieszanym pochodzeniu i plemiona górskie zawsze stosowały Tripuṇḍra i Uddhūlana.
13. Ci, którzy nie stosują Tripuṇḍra i Uddhūlana z wiarą, nie są w stanie właściwie praktykować różnych obrzędów odpowiednich dla różnych warna i āśramów.
14. Ci, którzy nie przestrzegają Tripuṇḍry i Uddhūlany z wiarą, nie mogą osiągnąć wyzwolenia, nawet jeśli narodzą się dziesięć milionów razy.
15. Nawet po setkach miliardów Kalp wiedza o Śiwa nie objawi się tym, którzy nie stosują Tripuṇḍra i Uddhūlana z wiarą.
16. Ostateczny wniosek wszystkich świętych tekstów jest taki, że ci, którzy nie stosują Tripuṇḍra i Uddhūlana z wiarą, są skalani wielkimi grzechami.
17. Każde działanie wykonane przez tych, którzy nie stosują Tripuṇḍra i Uddhūlana z wiarą, przyniesie przeciwne rezultaty.
18. O mędrcze, nienawiść do Tripuṇḍra i Uddhūlana pojawia się tylko w sercach tych wielkich grzeszników, którzy nienawidzą wszystkich.
19. Po odprawieniu świętych rytuałów Śiwa w ogniu, wielbiciel, który poznał Jaźń, powinien nałożyć popiół na czoło, recytując mantrę zaczynającą się od „Trjājuszā”.² W momencie, gdy popiół (bhasma) dotknie jego ciała, zostanie uwolniony od grzechów swoich niegodziwych czynów.
20. Ten, kto nosi Tripuṇḍra z białych popiołów podczas trzech Sandhjā każdego dnia, zostaje uwolniony od wszystkich grzechów i raduje się z Śiwa.
21. Ten, kto rysuje Tripuṇḍra na czole białymi popiołami, po śmierci osiągnie pierwotne światy.
22. Nikt nie powinien recytować sześciosylabowej mantry bez uprzedniego nałożenia popiołów na ciało. Po nałożeniu Tripuṇḍra z popiołów powinien wykonać Dźapa.
23-24. Wszystkie święte miejsca i wszystkie ofiary będą zawsze obecne w miejscu, gdzie człowiek po nałożeniu popiołów na swoje ciało przebywa na stałe, niezależnie od tego, czy jest okrutny, podły, grzeszny, czy popełnia grzechy o świcie, czy jest głupcem, czy człowiekiem upadłym.
25. Nawet człowiek grzeszny jest godzien szacunku ze strony dewów i asurów, jeśli ma Tripuṇḍra na czole. Cóż więc mówić o człowieku wiernym i obdarzonym czystą duszą?
26. Wszystkie święte miejsca i rzeki zawsze podążają do miejsca, które odwiedza osoba obdarzona Śiwa Dźńānā (wiedzą o Śiwa) i nosząca popioły.
27. Po cóż mówić więcej? Człowiek rozumny powinien zawsze nakładać popiół, zawsze czcić wizerunek Liṅga i zawsze recytować sześciosylabową mantrę Śiwa.
28. Ani Brahmā, ani Wiszṇu, ani Rudra, ani ryszi, ani dewowie nie są w stanie dostatecznie wyjaśnić wielkości nakładania popiołów.
29. Nawet jeśli człowiek zaniechał obowiązków przypisanych różnym warnom i aśramom, nawet jeśli zaniedbał święte obrzędy, zostanie uwolniony od grzechu, jeśli choć raz założy Tripuṇḍra.
30. Ci ludzie, którzy wykluczają człowieka noszącego Tripuṇḍra i odprawiają święte obrzędy, nie zostaną uwolnieni od więzów świata nawet po milionach narodzin.
31. Jeśli brāhmin nosi Tripuṇḍra z popiołem na czole, należy go uważać za tego, który nauczył się wszystkiego od nauczyciela i wykonał wszystkie święte obrzędy.
32. Ci, którzy zaczynają atakować na widok osoby, która nałożyła popiół, odradzają się jako synowie Ćāṇḍālów. O święty, mędrcy mogą to odgadnąć.
33. Z wielką oddaniem brāhmini i kszatrijowie powinni nakładać święte popioły na takie części ciała, jakie są przepisane w zasadach, recytując mantrę „Mā nastoke”³ itd.
34. Waiśjowie powinni nakładać popioły, recytując mantrę Trjambaka,⁴ a śudrowie – pięciosylabową mantrę.⁵ Wdowy i inne kobiety powinny postępować jak śudrowie.
35. Gospodarz powinien recytować mantrę Pańćabrahma⁶ itd., a Brahmaćārin powinien recytować mantrę Trjambaka⁷ w odpowiednim czasie.
36. Wānaprastha powinien recytować mantrę Aghora,⁸ a asceta powinien stosować jedynie Praṇawa.
37. Śiwajogin, będąc poza obrębem obrzędów warna i aśramów z powodu swojej koncepcji „Ja jestem Śiwą”, powinien nosić popioły wraz z mantrą Īśāna.
38. Śiwa ustanowił, że rytuał nakładania popiołów nie powinien być zaniechany przez ludzi żadnej kasty ani przez istoty spoza kast.
39. Osoba, która nałożyła popioły na swoje ciało, faktycznie nosi tyle liṅgamów, ile cząstek popiołu pozostaje na jej ciele.
40-41. Brāhmini, kszatrijowie, waiśjowie, śudrowie, ludzie mieszanych kast, kobiety, wdowy, dziewczęta, heretycy, brahmaćārini, gospodarze, mieszkańcy lasu, asceci, wykonawcy świętych obrzędów i kobiety, które mają znaki Tripuṇḍra, są niewątpliwie wyzwolonymi duszami.
42. Tak jak ogień, dotknięty świadomie lub nieświadomie, pali ciało, tak też popiół, noszony świadomie lub nieświadomie, uświęca człowieka.
43. Żaden człowiek nie powinien pić ani jeść choćby odrobiny, nie nałożywszy Bhasma ani nie nosząc Rudrāksza. Jeśli spożywa lub pije, niezależnie od tego, czy jest gospodarzem, wānaprasthą czy ascetą, człowiekiem z czterech warṇa czy mieszanej kasty, staje się grzesznikiem i trafia do piekła. Jeśli człowiek z czterech warṇa recytuje Gājatrī⁹ lub jeśli asceta recytuje Praṇawa, zostaje wyzwolony.
44. Ci, którzy oczerniają Tripuṇḍra, w rzeczywistości oczerniają Śiwa. Ci, którzy ją noszą z oddaniem, w rzeczywistości noszą Śiwa.
45. Hańba czołu, które jest pozbawione popiołu. Hańba wiosce, która nie ma świątyni Śiwa. Hańba życiu, które nie czci Śiwa. Hańba wiedzy, która nie odnosi się do Śiwa.
46. Wielki jest grzech wynikający nawet z samego widoku tych, którzy oczerniają Śiwa, który jest podporą trzech światów, oraz tych, którzy oczerniają człowieka noszącego Tripuṇḍra na czole. Są oni na równi z wieprzami żyjącymi na śmietniku, demonami, osłami, psami, szakalami i robakami. Tacy grzesznicy są piekielnymi potworami od samego swojego narodzenia.
47.¹⁰ Niech nie widzą słońca za dnia ani księżyca w nocy. Niech nie widzą ich nawet we śnie. Mogą zostać uwolnieni poprzez recytację Wedyjskiego Rudra Sūkta. Ci, którzy oczerniają osobę noszącą Tripuṇḍra, są głupcami. Samo rozmawianie z nimi może spowodować upadek do piekła. Nie ma dla nich ratunku.
48. O mędrcze, tāntrika nie jest uprawniony do udziału w Śiwajadźńa, ani też osoba nosząca Ūrdhwapuṇḍra (pionowy znak na czole noszony przez Waiszṇawów). Osoba oznaczona rozżarzonym kołem (znakiem Waiszṇawów) jest wykluczona z Śiwajadźńa.
49. Istnieje wiele światów do osiągnięcia, jak wyjaśniono w Bryhaddźābāla Upaniszad; biorąc to pod uwagę, człowiek powinien oddać się popiołowi (bhasma).
50. Tak jak pasta sandałowa może być nakładana tylko na pastę sandałową, tak też tylko popiół powinien być nakładany na święty znak na czole. Człowiek rozsądny nie nałoży niczego na czoło, które nosi ozdobny znak popiołu.
51. Tripuṇḍra powinno być nakładane do linii włosów przez kobiety. Brāhmini i wdowy również powinni nakładać popiół. Podobnie powinny to czynić osoby z wszystkich aśramów. Przez to  zapewnia ono wyzwolenie i niszczy wszystkie grzechy.
52. Ten, kto właściwie nakłada Tripuṇḍra z popiołu, zostaje uwolniony zarówno od wielkich, jak i małych grzechów.
53-54. Brahmaćārin, gospodarz, mieszkaniec lasu czy asceta, brāhmini, kszatrijowie, waiśjowie, śudrowie, ludzie niskiego i podłego stanu stają się czyści poprzez Tripuṇḍra i Uddhūlana nakładane zgodnie z przepisanym rytuałem i niszczą swoje nagromadzone grzechy.
55. Osoba regularnie nakładająca popiół (bhasma) zostaje uwolniona od grzechów zabójstwa kobiet, krów, bohaterów i koni. Nie ma co do tego wątpliwości.
56-60. Dzięki Tripuṇḍra natychmiast zostają zniszczone następujące grzechy i inne im podobne w niezliczonych odmianach: kradzież cudzej własności, gwałt na żonach innych mężczyzn, oczernianie innych, przywłaszczanie i przemocą zajmowanie cudzych pól, nękanie innych, kradzież roślin, parków itp., podpalenia, przyjmowanie od ludzi podłych darów takich jak krowy, złoto, bawoły, nasiona sezamu, koce, ubrania, gotowany ryż, ziarna zbóż, woda itp.; stosunki seksualne z prostytutkami, kobietami z plemion, rybaczkami, niewolnicami, aktorkami, wdowami, dziewicami i kobietami w okresie menstruacji; handel mięsem, skórami, sosami itp. oraz solą; oszczerstwa, krzywoprzysięstwo, oszukańcze spory i kłamstwo.
61. Kradzież własności Śiwa, oczernianie Śiwa w pewnych miejscach oraz oczernianie wielbicieli Śiwa mogą zostać odpokutowane poprzez odpowiednie rytuały pokutne.
62. Nawet Ćāṇḍāla, który nosi Rudrāksza na swoim ciele i Tripuṇḍra na czole, jest godzien szacunku. Jest on najwspanialszy spośród wszystkich kast.
63. Ten, kto nosi Tripuṇḍra na czole, zyskuje ten sam zaszczyt, co ten, kto kąpie się w świętych rzekach, takich jak Gaṅgā, oraz w jakichkolwiek innych świętych stawach, jeziorach i ośrodkach pielgrzymkowych na świecie.
64. Pięciosylabowa mantra, która zapewnia Śiwa-Kaiwalja, jest równa siedmiu koṭi wielkich i wielu koṭi innych mantr.
65. O mędrcze, mantry innych bóstw, które przynoszą wszelką pomyślność, są łatwo dostępne dla wielbiciela noszącego Tripuṇḍra.
66. Ten, kto nosi Tripuṇḍra, podnosi tysiąc swoich przodków i tysiąc potomków w swojej rodzinie.
67. W tym życiu będzie cieszył się wszystkimi ziemskimi przyjemnościami i będzie żył długo, wolny od chorób. Po zakończeniu swojego życia umrze spokojnie.
68-70. Następnie przyjmie boskie, pomyślne ciało obdarzone ośmioma doskonałościami. Będzie podróżował boskim powietrznym rydwanem w otoczeniu niebiańskich bogów. Będzie cieszył się przyjemnościami Widjādharów, potężnych Gandharwów, w światach Indra i innych strażników kierunków oraz w światach Pradźāpati. Ostatecznie dotrze do sfery Brahmā, gdzie będzie zabawiał się ze stu dziewicami.
71. Będzie tam cieszył się różnymi przyjemnościami przez cały okres życia Brahmā. Następnie będzie cieszył się przyjemnościami w Wiszṇuloka do czasu, aż umrze sto Brahmā.
72. Następnie osiągnie Śiwaloka i będzie tam doświadczał wiecznej błogości. Ostatecznie osiągnie Śiwasajudźja. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości.
73. Po wielokrotnym analizowaniu istoty wszystkich Upaniszad doszliśmy do wniosku, że Tripuṇḍra prowadzi do najwyższej doskonałości.
74. Brāhmin, który oczernia popiół, przestaje być brāhminem i staje się człowiekiem niskiej kasty. Będzie poddawany torturom w straszliwym piekle przez cały okres życia czterogłowego Brahmā.
75. Człowiek, który nosi Tripuṇḍra podczas wykonywania Śrāddha, Jadźńa, Dźapa, Homa, Waiśwadewy i podczas wielbienia bóstw, jest duszą oczyszczoną i zwycięża nawet śmierć.
76. Kiedy ciało zostaje zanieczyszczone wydzielinami, należy wykąpać się w wodzie; kąpiel z popiołem (bhasma) zawsze oczyszcza; kąpiel z użyciem mantr usuwa grzechy, a kąpiel z wiedzą prowadzi do najwyższego celu.
77. Człowiek, który dokonuje kąpieli z popiołem, uzyskuje ten sam pożytek, co ten, który kąpie się we wszystkich świętych miejscach. Zyskuje ich zasługi.
78. Kąpiel z popiołem jest jak święte miejsce, gdzie kąpiel w Gaṅgā jest możliwa każdego dnia. Śiwa jest obecny w popiele, który bezpośrednio uświęca trzy światy.
79. Bezowocna jest wiedza, medytacja, dāna i dźapa, jeśli są wykonywane przez brāhmina, który nie nosi Tripuṇḍra.
80. Pustelnik, dziewice i osoby bez inicjacji powinny nakładać popiół zmieszany z wodą do południa, a potem bez wody.
81. Ten, kto regularnie nosi Tripuṇḍra w ten sposób, z czystym i opanowanym umysłem, musi być uważany za prawdziwego wielbiciela Śiwa. Osiąga ziemskie przyjemności i wyzwolenie.
82. Jeśli ktoś nie nosi koralika Rudrāksza, który daje wiele zasług, i nie nosi Tripuṇḍra, jego życie staje się bezwartościowe.
83. Tak oto krótko opowiedziałem o wielkości Tripuṇḍra. Jest to sekret, który należy strzec przed wszystkimi istotami.
84. O najwięksi mędrcy, na różnych częściach ciała, takich jak czoło, trzy linie tworzą Tripuṇḍra.
85. Tripuṇḍra na czole rozciąga się od środka brwi do końców brwi po obu stronach.
86. Linia narysowana w przeciwnym kierunku środkowym i serdecznym palcem nazywana jest Tripuṇḍra.
87. Trzema środkowymi palcami należy wziąć popiół i nałożyć Tripuṇḍra na czoło. Przyniesie to ziemskie przyjemności i wyzwolenie.
88. Dla każdej z trzech linii są wszędzie w ciele przypisane dziewięć bóstw. Wymienię je teraz. Słuchajcie uważnie.
89-90. Dziewięć bóstw pierwszej linii to: sylaba „A”, ogień Gārhapatja (ogień ofiarny), Ziemia, Dharma, guṇa Radźas, Rygweda, Krijāśakti (moc działania), Prātaḥsawana (rytuały poranne) i Mahādewa. O najwięksi spośród mędrców, to powinno być starannie zrozumiane przez tych, którzy zostali inicjowani w kult Śiwa.
91-92. Dziewięć bóstw drugiej linii to: sylaba „U”, ogień Daksziṇā (ogień ofiarny), zasada Eteru, guṇa Sattwa, Jadźurweda, Mādhjandina Sawana (rytuały południowe), Ićczāśakti (moc woli), Antarātman (dusza wewnętrzna) i Maheśwara. O najwięksi spośród mędrców, to musi być starannie zrozumiane przez tych, którzy zostali inicjowani w kult Śiwa.
93-94. Dziewięć bóstw trzeciej linii to: sylaba „M”, ogień Āhawanīja (ogień ofiarny), najwyższa dusza, guṇa Tamas, niebo, Dźńānaśakti, Sāmaweda, trzecia Sawana (rytuały wieczorne) i Śiwa. O najwięksi spośród mędrców, to musi być starannie zrozumiane przez tych, którzy zostali inicjowani w kult Śiwa.
95. W ten sposób, oddając cześć bóstwom różnych części ciała z oddaniem, należy nałożyć Tripuṇḍra. Dzięki temu człowiek stanie się czysty i osiągnie zarówno ziemskie przyjemności, jak i wyzwolenie.
96. O władcy mędrców, opisałem bóstwa różnych części ciała. Teraz posłuchajcie o różnych miejscach, na które się je nakłada.
97. Linie te można nakładać na trzydzieści dwa miejsca, na połowę z nich – szesnaście miejsc, na osiem miejsc lub na pięć miejsc.
98-102. Trzydzieści dwa miejsca to: głowa, czoło, dwoje uszu, dwoje oczu, dwa nozdrza, usta, szyja, dwie ręce, dwa łokcie, dwa nadgarstki, klatka piersiowa, dwa boki, pępek, dwa jądra, dwa uda, dwa kolana, dwie łydki, dwie pięty i dwie stopy. Podczas nakładania Tripuṇḍra należy wypowiadać imiona: Ogień, Woda, Ziemia, Wiatr, kierunków, strażników kierunków i ośmiu Wasu.¹¹ Ośmiu Wasu to: Dharā, Dhruwa, Soma, Āpa, Anila, Anala, Pratjūsza i Prabhāsa. Alternatywnie, wielbiciel może nałożyć Tripuṇḍra na szesnaście części ciała.
103-109. Szesnaście wcześniej wspomnianych części to: głowa, czoło, szyja, dwa ramiona, dwie ręce, dwa łokcie, dwa nadgarstki, klatka piersiowa, pępek, dwa boki i plecy. Imiona bóstw rządzących tymi częściami, które należy czcić, to: dwóch Aświnów, Dasra i Nāsatja, Śiwa, Śakti, Rudra, Īśa, Nārada i dziewięć Śakti – Wāmā i inne. Alternatywnie, szesnaście części to: głowa, włosy, dwoje oczu, usta, dwie ręce, klatka piersiowa, pępek, dwa uda, kolana, dwie stopy i plecy. Bóstwa to: Śiwa, Ćandra, Rudra, Ka (Brahmā), Wighneśwara, Wiszṇu, Śrī w sercu, Śambhu, Pradźāpati w pępku, Nāga, Nāgakanjā, Ryszikanjā w stopach i ocean o rozległej powierzchni na plecach. Teraz zostaną wymienione osiem części.
110. Organ rozrodczy, czoło, doskonała para uszu, dwa ramiona, klatka piersiowa i pępek – to osiem części ciała.
111. Bóstwami opiekuńczymi są Brahmā i siedmiu mędrców.¹² O najwięksi spośród mędrców, tak zostało powiedziane przez tych, którzy znają skuteczność popiołów (bhasma).
112. Alternatywnie, te pięć części ciała należy używać do nakładania popiołu, jak podają ci, którzy znają jego skuteczność. Są to: czoło, dwa ramiona, klatka piersiowa i pępek.
113-114. Biorąc pod uwagę miejsce i czas, wielbiciel powinien zrobić to, co jest możliwe. Jeśli nie jest w stanie nałożyć popiołu na całe ciało, powinien nałożyć Tripuṇḍra tylko na czoło, pamiętając o Panu Śiwa, trójokim, podporze trzech guṇa i protoplaście trzech dewów, powtarzając „Namaḥ Śiwāja” (pokłon Śiwa).
115. Powinien nałożyć Tripuṇḍra po bokach, mówiąc „Īśābhjāṃ Namaḥ” (pokłon Śiwa i bogini) oraz na przedramionach, mówiąc „Bīdźabhjām Namaḥ” (pokłon nasionom stwórczym).
116. Powinien nałożyć popiół poniżej, mówiąc „Namaḥ Pitrybhjām” (pokłon przodkom), oraz powyżej, mówiąc „Namaḥ Umeśābhjām” (pokłon Umā i Īśa), a na plecach i tyle głowy, mówiąc „Namaḥ Bhīmāja” (pokłon Bhīma).