Mędrcy powiedzieli:
1. O najznamienitszy spośród tych, którzy znają wszystko, prosimy, wyjaśnij nam naturę zniewolenia i wyzwolenia.
Sūta powiedział:
Wyjaśnię zniewolenie, wyzwolenie i środki prowadzące do wyzwolenia. Proszę, słuchajcie uważnie.
2. Dźīwa jest uznawany za zniewolonego, jeśli jest spętany przez pętlę ośmiu pierwotnych esencji, takich jak Prakryti i inne. Gdy zostanie od nich uwolniony, jest nazywany wyzwolonym.
3. Doskonała kontrola i podporządkowanie Prakryti i jej odgałęzień oznacza Wyzwolenie. Dźīwa w zniewoleniu, gdy zostaje od niego uwolniony, staje się wyzwoloną duszą.
4. Zestaw ośmiu elementów, które wiążą, to: Prakryti, Buddhi (kosmiczny intelekt), Ahaṃkāra (kosmiczne ego) o naturze atrybutów oraz pięć Tanmātrā (kosmiczne zasady takie jak Dźwięk – Ākāśa (Eter), Dotyk – Wāju (Wiatr) etc.)
5. Ciało powstaje z tych ośmiu elementów. Ciało podejmuje działania. Działania generują ciało. Tak oto kolejno trwają narodziny i działania.
6-7. Ciało dzieli się na trzy rodzaje: materialne, subtelne i przyczynowe. Ciało materialne odpowiada za wszystkie działania; ciało subtelne pozwala na doświadczanie przyjemności poprzez zmysły. Ciało przyczynowe istnieje, by doświadczać dobrych i złych rezultatów działań Dźīwa. Dźīwa doświadcza szczęścia w wyniku cnoty i cierpienia w wyniku grzechu.
8. Dźīwa, związany pętlą działań, obraca się w nieskończoność jak koło za sprawą trzech rodzajów ciała i ich działań.
9. Twórca tego koła musi być czczony, aby zatrzymać jego obrót. Prakryti i inne elementy tworzą wielkie koło, a Śiwa jest poza Prakryti.
10-11. Twórcą tego koła jest Pan Śiwa. Jest on poza Prakryti. Tak jak chłopiec może pić lub wypluwać wodę wedle swojej woli, tak samo Śiwa podtrzymuje Prakryti i inne elementy według własnej woli. Jest nazywany Śiwa, ponieważ je podporządkował (Waīśkryta). Śiwa jest jedynym wszechwiedzącym, doskonałym i wolnym od pragnień.
12. Moc umysłu Maheśwara, którą jedynie Wedy mogą pojąć, obejmuje wszechwiedzę, spełnienie, bezczasowe zrozumienie, niezależność, niezawodność i nieskończoną moc.
13. Dlatego Prakryti i inne elementy poddają się jego woli dzięki łasce Śiwa. Człowiek powinien czcić wyłącznie Śiwa, aby uzyskać jego łaskę.
14. Jeśli ktoś zapyta: „Jak możliwe jest bezinteresowne czczenie istoty doskonałej?”, odpowiedź brzmi: „Działanie wykonane z oddaniem dla Śiwa sprawia mu przyjemność.”
15. Mając Śiwa na względzie, wielbiciel powinien czcić symbol Liṅga lub ucieleśniony wizerunek Śiwa, albo jego wielbiciela. Powinien czcić jego wielbiciela poprzez ciało, umysł, mowę i wydawane pieniądze.
16. Wielki Pan Śiwa, który jest poza Prakryti, cieszy się czcią i udziela specjalnych błogosławieństw wielbicielowi.
17-19. Karma i inne elementy stopniowo poddają się kontroli dzięki łasce Śiwa. Gdy wszystko, począwszy od Karmy aż po Prakryti, zostanie podporządkowane, Dźīwa nazywany jest wyzwolonym i jaśnieje jako osoba o urzeczywistnionej Jaźni. Dzięki łasce Śiwa, gdy ciało wynikające z działań (Karmadeha) zostaje podporządkowane, wielbiciel osiąga pobyt w Śiwaloka. To nazywa się Sālokja, formą wyzwolenia. Gdy subtelne elementy zostaną podporządkowane, wielbiciel osiąga bliskość Śiwa.
20. Następnie osiąga podobieństwo do Śiwa poprzez broń i działania. To nazywa się Sārūpja. Gdy wielbiciel uzyskuje wielką łaskę, również kosmiczny intelekt poddaje się jego woli.
21. Kosmiczny intelekt jest jedynie skutkiem Prakryti. Kontrola intelektu nazywana jest Sārszṭī – formą wyzwolenia, w której wielbiciel posiada taki sam status i moc jak Śiwa. Następnie, dzięki dalszej wielkiej łasce Śiwa, podporządkowana zostaje Prakryti.
22-23. Moc umysłu Śiwa staje się jego własnością bez żadnych trudności. Po osiągnięciu wszechwiedzy i bogactwa Śiwa, wielbiciel jaśnieje w swej duszy. To nazywane jest Sājudźja (całkowita tożsamość) przez osoby biegłe w Wedach i Āgamach (Tradycyjnych Świętych Tekstach). W ten sposób osiąga się zbawienie poprzez czczenie Śiwaliṅga.
24. Dlatego wielbiciel powinien czcić Śiwa, wykonując święte rytuały itp., aby uzyskać łaskę Śiwa. Święte rytuały Śiwa, pokuta Śiwa oraz Dźapa mantr Śiwa powinny być praktykowane nieustannie.
25. Wiedza o Śiwa i medytacja nad Nim powinny być praktykowane coraz bardziej. Czas aż do odpoczynku przed snem, czas aż do śmierci powinien być poświęcony na rozmyślanie o Śiwa.
26-27. Powinien on czcić Śiwa za pomocą mantr „Sadjo” i kwiatów. Osiągnie wtedy pomyślność.
Mędrcy powiedzieli:
O ty, który doskonale znasz święte rytuały, prosimy, wyjaśnij zasady dotyczące czczenia Śiwy w formie Liṅga i w innych formach.
Sūta powiedział:
Wyjaśnię, o brāhmini, procedurę czczenia formy Liṅga, proszę, słuchajcie. Pierwsza forma Liṅga to Praṇawa, która spełnia wszystkie pragnienia.
28. Nazywana jest Sūkszma Praṇawa (subtelną), jeśli jest Niszkala (niepodzielna). Forma Sthūla (zgrubna) to Sakala i składa się z pięciu sylab.
29. Czczenie tych dwóch form nazywane jest pokutą. Obydwie prowadzą do wyzwolenia. Istnieje wiele symboli Liṅga Paurusza Prakryti.
30. Tylko Śiwa może je szczegółowo wyjaśnić. Nikt inny. Te, które powstały z ziemskich materiałów, są mi znane i je wam wyjaśnię.
31. Istnieje pięć typów: (1) Swajambhū, (2) Bindu, (3) Pratiszṭhita, (4) Ćara, (5) Guru Liṅga.
32-33. Gdy Śiwa zostaje uradowany ascezą dewów i mędrców, jako Nāda przyjmuje formę nasienia pod ziemią i nagle przebija się przez grunt jak kiełkujący pęd, objawiając się na zewnątrz i czyniąc swoją obecność odczuwalną. Ponieważ ten symbol powstał samoistnie, nazywany jest Swajhambhū.
34-35. Poprzez jego czczenie wielbiciel automatycznie zyskuje coraz większą wiedzę. Na złotej lub srebrnej płycie, na ziemi lub na ołtarzu wielbiciel rysuje obraz symbolu Liṅga, czystą mantrę Praṇawa i wzywa go poprzez rytuały Pratiszṭhā i Āwāhana.
36. Formy Bindu i Nāda, nieruchome lub ruchome, są abstrakcyjne, ale bez wątpienia należą do Śiwy.
37-38. Gdziekolwiek szczerze uważa się, że Śiwa jest obecny, tam Pan obdarza wielbiciela błogosławieństwem poprzez ten obiekt. Wielbiciel może przywoływać Pana w naturalnym nieruchomym przedmiocie – skale, pniu drzewa – lub w wygrawerowanym obrazie i czcić Śiwę poprzez szesnaście Upaćāra (usług i hołdów). Osiągnie on najwyższą moc Pana i poprzez praktykę zdobędzie wiedzę.
39-40. Jeśli obraz zostanie zainstalowany w czystym umyśle na czystym ołtarzu, czy to przez bogów, czy przez mędrców dla realizacji duszy, nazywa się Paurusza i zalicza się do kategorii zainstalowanego symbolu Śiwaliṅga.
41-42. Poprzez regularne czczenie tego symbolu Liṅga wielbiciel osiągnie wszystkie Paurusza Aiśwarja (ludzkie bogactwa). Jeśli wielcy brāhmini lub bogaci królowie zainstalują liṅgę wykonaną przez rzemieślników, nazywa się to Pratiszṭhita i Prākryta. Zapewnia ona czcicielowi Prākryta Aiśwarja (naturalne bogactwa).
43. To, co jest potężne i trwałe, nazywane jest Paurusza. To, co jest słabe i tymczasowe, nazywane jest Prākryta.
44. Forma duchowa i ruchoma jest reprezentowana przez elementy ciała, takie jak penis, pępek, język, czubek nosa, biodra itp.
45. Góra zaliczana jest do klasy Paurusza, a powierzchnia ziemi do klasy Prākryta. Drzewa itp. są Paurusza, a pnącza itp. są Prākryta.
46. Ryż Szāszṭika jest Prākryta, ale ryż Śālī i pszenica są Paurusza. Aiśwarja jest Paurusza. Zapewnia osiem siddhi, tj. Aṇimā itd.
47. Prākryta liṅga zapewnia dobre kobiety, bogactwa itp. zgodnie z wierzeniami. Teraz, po pierwsze, wspomnę o Rasaliṅga spośród Ćaraliṅga. (Rasaliṅga jest wymieniany jako najważniejszy spośród ruchomych symboli liṅga).
48. Rasaliṅga spełnia wszystkie życzenia brāhminów. Pomyślny Bāṇaliṅga zapewnia ogromne królestwa Kszatrijom.
49. Złoty liṅga zapewnia posiadanie ogromnego majątku Waiśjom. Śilāliṅga (liṅga wykonany z kamienia) zapewnia wielką czystość Śūdrom.
50. Kryształowy liṅga i Bāṇaliṅga spełniają wszystkie życzenia dla wszystkich. Jeśli wielbiciel nie posiada własnego liṅga, nie ma przeszkód, aby użył liṅga należący do kogoś innego do celów kultu.
51. Ziemny liṅga powinien być używany przez kobiety, zwłaszcza przez te, których mężowie jeszcze żyją. W przypadku wdów zaangażowanych w świeckie i święte rytuały zalecany jest kryształowy liṅga.
52. O mędrcy prawych rytuałów, w przypadku wdów, niezależnie od tego, czy są w wieku dziecięcym, młodzieńczym czy podeszłym, Rasaliṅga jest szczególnie zalecany, jeśli nadal wykonują rytuały.
53. Liṅga z czystego kryształu zapewnia kobietom wszelkie rodzaje światowych przyjemności. Kult podstawki zapewnia wielbicielowi spełnienie wszystkich jego pragnień w tym świecie.
54. Rytualista powinien wykonywać cały kult w naczyniu. Po zakończeniu Abhiszeka (ceremonialnej kąpieli) powinno się złożyć Naiwedja składające się z gotowanego ryżu odmiany Śālī.
55. Po zakończeniu rytuału, liṅga powinno umieścić się w skrzyni i przechowywać oddzielnie w domu. Osoby, które czczą swoje własne liṅga, po zakończeniu kultu powinny ofiarować jako pokarm te produkty, do których są przyzwyczajone.
56. Wszyscy nie-rytualiści powinni oddawać cześć do subtelnego liṅga. Zamiast kwiatów powinni używać świętych popiołów do adoracji i pokarm.
57. Powinni zawsze nosić liṅga na głowie po zakończeniu kultu. Popiół dzieli się na trzy rodzaje: pochodzący z ognia zwykłego, ognia wedyjskiego i ognia Śiwa.
58. Popiół pochodzący z ognia zwykłego powinien być używany do oczyszczania przedmiotów z gliny, drewna, metali, a nawet zbóż.
59. Przedmioty używane w kulcie, takie jak nasiona sezamu, tkaniny i stare zapasy, powinny być oczyszczane popiołem.
60. Podobnie oczyszczane powinny być przedmioty zanieczyszczone przez psy itp. Popiół powinien być używany z wodą lub bez niej, w zależności od potrzeby.
61. Popiół powstały w wyniku wedyjskich rytuałów ognia powinien być nakładany na czoło po zakończeniu rytuałów. Ponieważ popiół jest oczyszczany przez mantry, sam rytuał przybiera formę popiołu.
62-65. Stąd nakładanie popiołu jest równoznaczne z asymilacją świętego rytuału we własnym Ātmanie. Gałązki Bilwa powinny być spalane przy powtarzaniu Ātma mantry Aghora. Ten ogień nazywa się Śiwāgni. Popiół powstały w ten sposób nazywa się Śiwāgnidźa. Należy najpierw spalić gnój krowi, najlepiej od krowy Kapilā, a następnie gałązki Śamī, Aśwattha, Palāsa, Waṭa, Āragwādha lub Bilwa. Popiół powstały w ten sposób również nazywa się Śiwāgnidźa. Alternatywnie, gałązki można spalić w ogniu Darbha, powtarzając mantrę Śiwa. Po przesianiu popiołu przez tkaninę (proszek ogniowy) powinien on zostać umieszczony w nowym naczyniu.
66. Należy przyjmować popiół dla blasku. Słowo Bhasma (popiół) oznacza coś, co jest szanowane i czczone. Śiwa niegdyś tak uczynił.
67. Król pobiera esencję bogactwa w formie podatku w swoim królestwie. Ludzie spalają rośliny i czerpią z nich esencję.
68. Ogień trawienny spala różne rodzaje pożywienia i poprzez ich esencję odżywia ciało.
69. Podobnie wielki Pan Śiwa, stwórca wszechświata, spala wszechświat, nad którym sprawuje władzę, i pobiera z niego esencję.
70. Po spaleniu wszechświata nakłada popiół na swoje ciało. Pod pretekstem unicestwienia przyjął jego esencję.
71. Przypisał tę esencję swojemu ciału. Esencja Ākāśa (Eteru) stanowi jego włosy. Esencja zasady wiatru tworzy jego twarz.
72. Esencja zasady ognia stanowi jego serce, esencja zasady wody – biodra, a esencja zasady ziemi – kolana. Podobnie inne części jego ciała.
73. Tripuṇḍraka (trzy równoległe linie popiołu na czole) jest esencją Trójcy: Brahmā, Wiszṇu i Rudra. Podobnie Maheśwara zachował esencję wszystkiego w formie Tilaka (małego okrągłego znaku) na czole.
74. Słowo Bhasma oznacza to, co kontroluje esencję całego wszechświata. (Bha – Wryddhi – rozkwitająca esencja. Sma – Swajam. Manjate – rozważa własną).
75-77. Słowo Śiwa oznacza tego, który kontroluje wszystko i którego nikt nie może kontrolować (Śiwa Waśī), podobnie jak Siṃha oznacza stworzenie, które atakuje inne zwierzęta i którego inne zwierzęta nie mogą zaatakować (Siṃha = Hiṃsa). Słowo Śiwa ma również inną interpretację. Sylaba Ś oznacza trwałą błogość. Litera „i” oznacza Puruszę (pierwotną męską energię), sylaba „Wa” oznacza Śakti (pierwotną żeńską energię). Harmonijne połączenie tych sylab to Śiwa. Wielbiciel powinien w ten sam sposób uczynić swoją duszę harmonijną całością i czcić Śiwa.
78. Popiół należy najpierw nałożyć w postaci pyłu, a następnie w formie Tripuṇḍraka. Podczas oddawania czci do popiołu dodaje się wodę. Do samego oczyszczenia popiół stosuje się bez wody.
79. Wielbiciel, niezależnie od pory dnia czy nocy, czy jest mężczyzną, czy kobietą, powinien używać wody z popiołem i nosić Tripuṇḍra podczas adoracji.
80. Ten, kto nosi Tripuṇḍra wykonaną z popiołu z wodą i wykonuje kult, czerpie z niego całą korzyść – nikt inny.
81. Nosząc popiół z mantrą Śiwa, wykracza poza ograniczenia Āśramów. Nazywany jest Śiwāśramī, gdyż jest całkowicie oddany Śiwa.
82-83. Będąc wielbicielem Śiwa i oddanym jego świętym rytuałom, nie musi przestrzegać nieczystości wynikającej ze śmierci lub narodzin w rodzinie. Charakterystycznym znakiem wielbiciela Śiwa jest okrągły znak z białego popiołu lub gliny, nałożony przez niego samego lub przez jego guru na szczycie czoła. Słowo Guru (Preceptor) oznacza osobę, która usuwa złe cechy.
84-85. Guru usuwa wszystkie negatywne skutki cech radźasowych. Jest najwyższym Śiwa. Znajduje się poza trzema Guṇami, a przyjmując formę guru, usuwa skutki trzech Guṇa i sprawia, że uczeń rozumie Śiwa. Dlatego jest przewodnikiem uczniów, którzy mają wiarę.
86. Dlatego inteligentny wielbiciel powinien wiedzieć, że fizyczne ciało guru nazywane jest Guruliṅga, a jego kult jest równoznaczny ze służbą guru.
87-88. Słowo „służba” oznacza posłuszeństwo wobec rozkazów poprzez ciało, umysł i mowę. Uczeń o czystej duszy powinien koniecznie wykonywać polecenia guru, ryzykując własnym życiem i majątkiem, nawet jeśli zadanie jest poza jego możliwościami. Słowo Śiszja (uczeń) oznacza osobę, która jest godna otrzymywania poleceń.
89. Poświęcając wszystko, co posiada, nawet swoje ciało dla guru, uczeń powinien najpierw ofiarować jedzenie guru, a następnie spożywać je za jego zgodą.
90-92. W rzeczy samej, uczeń jest synem guru, ponieważ poddaje się jego dyscyplinie. Ponadto, poprzez język (jak fallus), przekazuje nasienie w formie mantry do pochwy uszu, rodząc mantraputra w postaci ucznia. Syn powinien zatem czcić swojego guru jako swojego ojca. Prawdziwy ojciec, który fizycznie go zrodził, zanurza syna w oceanie egzystencji. Natomiast guru, dawca wiedzy, ojciec nauki, pomaga mu przekroczyć ten ocean. Uczeń powinien rozpoznać różnicę między nimi i szczerze czcić guru.
93-94. Istnieje wiele sposobów czczenia guru. Można mu ofiarować pieniądze, można mu służyć fizycznie, ale pieniądze muszą pochodzić z pracy ucznia. Ponieważ każda część ciała guru jest liṅgą, od stóp po głowę, należy masować jego stopy, ofiarować sandały, kąpać go, ofiarować mu jedzenie, pieniądze i wykonywać podobne rytuały dla jego zadowolenia.
95-96. W rzeczywistości kult guru jest równoznaczny z kultem Śiwa, najwyższej duszy. To, co pozostanie po tym, jak guru spożyje posiłek, powinno być użyte przez ucznia. To go oczyści. Tak jak resztki jedzenia Śiwa mogą być spożywane przez jego wielbiciela, tak samo uczeń może spożywać to, co pozostawił guru. Nawet jedzenie i wodę, o brāhmini.
97. Bez zgody guru, spożywanie czegokolwiek jest kradzieżą. Należy przyjąć na guru osobę, która posiada wiedzę na temat rzeczy specjalnych.
98-99. Celem jest wyzwolenie się z ignorancji. Tylko specjalista może to osiągnąć. Aby wypełnić zadanie lub wykonać święty rytuał, należy usunąć przeszkody. Rytuał wykonany bez przeszkód może przynieść owoc. Należy także wykonać rytuały uzupełniające. Dlatego na początku świętych rytuałów inteligentny człowiek powinien czcić Gaṇeśa.
100. Inteligentny człowiek powinien oddawać cześć wszystkim bóstwom, aby usunąć wszelkie przeszkody. (Istnieją trzy rodzaje przeszkód. Pierwszą z nich jest Ādhjātmika, czyli dolegliwości ciała, takie jak gorączka, drżenie lub innego rodzaju choroby).
101-106. Drugim rodzajem przeszkód są Ādhibhautika (zewnętrzne, o fizycznym charakterze). Należą do nich nawiedzenia przez Piśāców, mrowiska itp., spadanie jaszczurek i innych owadów, pojawienie się żółwia w domu, zagnieżdżenie się węży, przedwczesne kwitnienie drzew, porody w niepomyślnych godzinach i inne zjawiska wskazujące na przyszłe nieszczęścia. Dlatego są one nazywane przeszkodami Ādhibhautika. Trzecim rodzajem przeszkód są Ādhidaiwika (boskie klęski). Gdy uderza piorun, rozprzestrzeniają się ospa, cholera, dżuma, tyfus i podobne choroby zakaźne, pojawiają się złe, przerażające sny, złowróżbne układy planet oddziałują na gwiazdę narodzin lub Rāśi (znak zodiaku), wówczas przeszkody te nazywane są Ādhidaiwika. Aby je usunąć, a także w przypadkach, gdy ktoś dotknie zwłok, ćāṇḍāli lub człowieka upadłego i wejdzie do domu bez kąpieli, należy odprawić Śānti Jadźńa w celu usunięcia złych skutków.
107-109. Na miejsce ofiary należy wybrać okolice świątyni, oborę, sanktuarium lub własne podwórze. Powinno ono znajdować się na podwyższeniu co najmniej na wysokość dwóch hasta. Powinno być dobrze udekorowane. Na ziemi należy rozłożyć ryż o wadze Bhāra, aby utworzyć duży krąg. W środku i w ośmiu kierunkach na obrzeżu kręgu należy wykonać rysunki lotosu. W środku należy umieścić duży dzban, wokół którego zawiązany jest sznurek, a osiem podobnych dzbanów umieścić w ośmiu kierunkach. Wszystkie powinny być okadzone Guggulu.
110. W ośmiu dzbanach należy umieścić pęki liści mango wraz z trawą Darbha. Powinny być one napełnione wodą oczyszczoną mantrami i pięcioma rodzajami artykułów.
111. W dziewięciu naczyniach należy umieścić drogocenne kamienie, po jednym w każdym. Rozsądny wielbiciel powinien poprosić swojego nauczyciela duchowego, aby przewodniczył jako kapłan. Kapłan przewodniczący powinien być w towarzystwie swojej żony. Powinien być dobrze obeznany z rytuałami.
112. Złote posągi strażników kierunków i Wiszṇu powinny zostać umieszczone w różnych naczyniach. Wiszṇu powinien zostać wezwany i czczony w centralnym naczyniu.
113. Odpowiedni strażnicy różnych kierunków powinni być czczeni w przypisanych im naczyniach, używając formy celownika po imieniu i kończąc słowem Namaḥ.
114. Wezwanie powinno zostać wykonane przez kapłana przewodniczącego. Wraz z Rytwikami powinien on powtórzyć mantry sto razy.
115-116. Po zakończeniu Dźapa, należy wykonać Homa na zachód od naczynia. W zależności od czasu, miejsca i możliwości, ilość ofiar do ognia może wynosić koti (10 milionów), sto tysięcy, tysiąc lub sto osiem. Ofiara powinna być przeprowadzona przez jeden dzień, dziewięć dni lub czterdzieści dni.
117. Gałązki ofiarne powinny pochodzić z drzewa Śamī, jeśli rytuał jest przeznaczony na Śānti (złagodzenie złych skutków) lub z drzewa Palāśa, jeśli rytuał jest przeznaczony na zdobycie środków do życia. Powinno się również używać gotowanego ryżu i ghī. Ofiary powinny być składane poprzez powtarzanie imion bóstw lub mantr.
118. Przedmioty używane do czci na początku powinny być kontynuowane do końca. Na zakończenie należy wykonać Puṇjāhawāćana i pokropić świętą wodą różnych członków rodziny.
119. Brāhmini, w liczbie równej liczbie złożonych ofiar, powinni zostać nakarmieni, o uczeni mędrcy. Nauczyciel duchowy i kapłan przewodniczący powinni spożywać wyłącznie pokarm ofiarny.
120. Cały rytuał zakończy się po oddaniu czci dziewięciu planetom. Każdemu z Rytwików należy podarować klejnot wraz z darami pieniężnymi.
121-122. Różne rodzaje darów powinny zostać przekazane godnym osobom, chłopcom obdarzonym świętymi nićmi, gospodarzom, mędrcom, dziewicom, kobietom i wdowom. Materiały używane w rytuale powinny zostać przekazane kapłanowi.
123. Jama jest bóstwem opiekuńczym wszelkich nieszczęść, poważnych chorób itp. Dlatego, aby go zadowolić, należy wykonać Kāladāna.
124-125. Należy wykonać złotą replikę Kāla (Boga śmierci) w postaci człowieka trzymającego pętlę i oszczep, używając stu lub dziesięciu Niszka (złotych monet). Powinna ona zostać przekazana jako dar wraz z opłatą ofiarną; dla zapewnienia długowieczności należy ofiarować nasiona sezamu.
126-127. Ghī lub lustro powinno zostać ofiarowane w celu złagodzenia dolegliwości. Bogaci powinni nakarmić tysiąc brāhminów. Biedni powinni nakarmić stu brāhminów. Osoby ubogie powinny wykonywać rytuały zgodnie ze swoimi możliwościami. Aby uspokoić złe duchy, należy wykonać wielką adorację Bhairawa.
128. Na zakończenie Mahābhiszeka i Naiwedja powinny zostać ofiarowane Śiwa. Następnie należy przeprowadzić publiczne karmienie brāhminów.
129. Przeprowadzając ofiarę w ten sposób, nastąpi złagodzenie wszelkich wad i nieszczęść. Ten Śānti Jadźńa powinien być wykonywany co roku w miesiącu Phālguna.
130. W odniesieniu do złych snów i złych omenów należy go wykonać natychmiast lub koniecznie w ciągu miesiąca. Gdy ktoś zostanie splamiony wielkim grzechem, należy przeprowadzić adorację Bhairawa.
131. W odniesieniu do wielkich chorób, takich jak trąd itp., najpierw należy podjąć ślubowanie, a następnie wykonać ofiarę. Osoby ubogie, które nie mogą wykonać tych rytuałów, powinny ofiarować bóstwu lampkę.
132. Jeśli nie są w stanie nawet tego uczynić, powinny wziąć kąpiel i złożyć jakikolwiek dar. Można również oddać pokłon bogu Słońca sto osiem razy, recytując mantry.
133. Wielbiciel powinien wykonać pokłony i oddawać cześć w liczbie tysiąca, dziesięciu tysięcy, stu tysięcy lub jednej koṭi (10 milionów). Wszystkie bóstwa są uszczęśliwione przez taką ofiarę pokłonów.
134-135. Pokłon składa się z modlitwą: „O Panie, Ty jesteś wielki, a ja jestem pokorny. Moja inteligencja jest Tobie poświęcona. Pustka mnie nie pociąga. Nie jestem już pusty. Jestem teraz Twoim sługą. Jakikolwiek ślad egoizmu pozostał we mnie, został rozwiany, gdy Cię ujrzałem.”
136. Namaskāra, ofiara duszy, powinna być składana zgodnie z możliwościami. Święty pokarm i liście betel powinny zostać ofiarowane Śiwa.
137. Wielbiciel powinien sam wykonać sto osiem okrążeń wokół Śiwa. Takie okrążenia w liczbie tysiąca, dziesięciu tysięcy, stu tysięcy lub jednej koṭi powinien zlecić do wykonania innym.
138. Wszystkie grzechy znikają natychmiast przy okrążeniach wokół Śiwa. Choroba jest przyczyną nieszczęścia, a grzech jest przyczyną choroby.
139. Mówi się, że grzechy zostają zniszczone przez cnotę. Święty rytuał wykonany z myślą o Śiwa jest zdolny do usunięcia wszelkich grzechów.
140. Spośród wszystkich świętych rytuałów Śiwa, okrążenie przewodzi wszystkim innym. Praṇawa przyjmuje formę Dźapa, a okrążenie jest rytuałem fizycznym.
141. Para narodzin i śmierci stanowi cykl iluzji. Balipīṭha (piedestał – ołtarz) Śiwa symbolizuje to Mājāćakra.
142-143. Rozpoczynając od piedestału, wielbiciel powinien wykonać półokrążenie i powrócić do piedestału [a następnie poruszyć się przeciwnie do ruchu wskazówek zegara do miejsca, w którym zatrzymał się wcześniej, i wracając do piedestału, dopełnić okrążenie]. Oto procedura okrążenia. Gdy następują narodziny, pokłon, będący oddaniem duszy, zapobiega kolejnym narodzinom.
144. Para narodzin i śmierci pochodzi z Mājā Śiwa. Po takim oddaniu wielbiciel nie rodzi się ponownie.
145. Tak długo, jak ciało istnieje, Dźīwa jest zależny od działań i mówi się o nim, że jest w niewoli. Ale kiedy trzy formy ciała fizycznego są pod kontrolą, jest to nazywane „wyzwoleniem” przez uczonych.
146. Śiwa, pierwotna przyczyna przyczyn, jest Stwórcą Mājāćakra. On usuwa Dwaṃdwa – narodziny i śmierć – które powstają z Jego Mājā.
147. Dwaṃdwa jest poczęte i stworzone przez Śiwa. Powinno być Jemu poświęcone. O uczeni, należy wiedzieć, że okrążenie jest szczególnie miłe Śiwa.
148. Okrążenie i pokłon do Śiwa, wielkiej duszy, oraz adoracja wykonana z szesnastoma Upaćārama przynoszą wszelkie korzyści.
149. Nie istnieje na świecie grzech, którego nie można by zniszczyć poprzez okrążenie. Dlatego należy usunąć wszystkie grzechy samym okrążeniem.
150. Osoba odprawiająca adorację Śiwa powinna zachować milczenie i wykonywać jedno z tych działań – święty rytuał, pokutę, dźapa, utrzymywanie wiedzy lub medytację. Powinna przestrzegać prawdomówności itd.
151. Wszystkie rodzaje bogactwa, boskie ciało, wiedza, usunięcie ignorancji i bliskość Śiwa są rezultatami świętych rytuałów itd.
152. Święty rytuał przynosi korzyści przez swoje wykonanie. Usuwa ciemność ignorancji. Zmazuje przyszłe narodziny. Dzięki osiągnięciu prawdziwej wiedzy, cierpienia wydają się, jakby w ogóle nie istniały.
153. Prawdziwy wielbiciel Śiwa powinien odprawiać święte rytuały itd. zgodnie z miejscem, czasem, możliwościami fizycznymi, posiadanym bogactwem, stosownie do swojego stanu.
154. Inteligentny wielbiciel powinien zamieszkać w świętym ośrodku Śiwa, powstrzymać się od przemocy wobec istot żywych, unikać nadmiernego wysiłku i wydawać tylko takie bogactwo, które zdobywa legalnymi środkami.
155. Nawet woda uświęcona przez pięciozgłoskową mantrę przynosi szczęście jak gotowane jedzenie. Nawet jałmużna zdobyta przez ubogiego wielbiciela jest środkiem do doskonałej wiedzy.
156. Charytatywne jedzenie ofiarowane przez wielbiciela Śiwa zwiększa oddanie Śiwa. Śiwajogini nazywają takie charytatywne jedzenie ofiarą dla Śiwa.
157. Wielbiciel Śiwa zawsze powinien dbać o czystość swojego pożywienia, niezależnie od tego, gdzie przebywa i jakie ma środki do życia. Powinien zachować milczenie i nie ujawniać tajemnicy.
158. Wielbiciel powinien wyjaśniać wielkość Śiwa tylko innym wielbicielom. Tylko Śiwa może znać tajemnicę Śiwamantry. Nikt inny.
159. Wielbiciel Śiwa powinien zawsze zwracać się do symbolu Śiwaliṅga. O brāhmini, ten, kto oddaje się nieruchomemu symbolowi Liṅga, sam staje się Śiwa.
160. Poprzez oddawanie czci ruchomemu symbolowi Liṅga wyzwolenie jest stopniowe. Tak oto wymieniłem osiągalne i doskonałe środki osiągnięcia.
161. To, co zostało wcześniej wspomniane przez Wjāsę i co usłyszałem wcześniej, zostało wam przekazane. Niech wam się dobrze wiedzie. Niech nasze oddanie do Śiwa będzie trwałe i mocne.
162. O uczeni, ktokolwiek przeczyta ten rozdział dzięki łasce Śiwa i ktokolwiek będzie go zawsze słuchał, osiągnie wiedzę o Śiwa.