Mędrcy powiedzieli:
1. O panie, opowiedz nam o wielkości sylaby Om i sześciu liṅgach, o wielki mędrcze. Powiedz nam również o kolejności czczenia wielbicieli Śiwy.
Sūta powiedział:
2. Wszyscy wy, o mędrcy, poprosiliście teraz o dobrą rzecz. Tylko Śiwa może to właściwie wyjaśnić. Nikt inny.
3. Mimo to wyjaśnię to samo dzięki łasce Śiwy. Niech Śiwa coraz bardziej chroni nas, was i wszystkich innych.
4. Sylaba Om oznacza doskonałą łódź do przepłynięcia oceanu egzystencji światowej. [Pra = odnosi się do Prakryti, czyli świata z niej wyłonionego. Nawam – Nāwāṃ Waram – doskonała łódź]
5. Lub Praṇawa może oznaczać: „nie ma dla ciebie świata” albo może oznaczać „to, co prowadzi do wyzwolenia”.
6-8. Lub może oznaczać „to, co prowadzi do nowej wiedzy”. Po unicestwieniu wszystkich działań daje osobom, które powtarzają mantrę lub oddają cześć, nową wiedzę o czystej duszy. Ta Praṇawa jest dwojaka: (1) subtelna i (2) zgrubna.
9. Subtelna jest jednosylabowa, gdzie pięć składowych sylab nie jest wyraźnie rozróżnionych. Zgrubna składa się z pięciu sylab, gdzie wszystkie składowe sylaby są widoczne.
10. Subtelna jest przeznaczona dla wyzwolonej żyjącej duszy (dźīwanmukta). Konieczność kontemplacji znaczenia poprzez mantrę istnieje tylko do momentu zniszczenia fizycznego ciała.
11. Gdy ciało zostaje zniszczone, całkowicie stapia się on z Śiwą, bez wątpienia. Samo powtarzanie mantry zapewnia jogiczne zjednoczenie z Śiwą.
12. Osoba, która powtarza mantrę 36 koṭi (360.000.000) razy, z pewnością osiąga jogiczne zespolenie. Subtelna Praṇawa jest ponownie dwojaka – krótka i długa.
13-15. Długa istnieje wyłącznie w sercach Joginów – oddzielnie w formie sylab „A”, „U”, „M”, Bindu i Nāda. Jest obdarzona wszystkimi aspektami dźwięku czasu. Śiwa, Śakti i ich zjednoczenie są wskazywane przez sylabę „M” podzieloną na trzy części i jest to nazywane krótką, subtelną Praṇawą. Krótką Praṇawę powinni recytować i powtarzać ci, którzy pragną całkowitego unicestwienia swoich grzechów.
16-18. Pięć elementów – eter, powietrze, ogień, woda i ziemia – i ich pięć subtelnych przyczyn – dźwięk, dotyk, forma, smak i zapach – razem aktywizowane w odniesieniu do osiągnięcia pragnień nazywane są Prawrytti. Krótka subtelna Praṇawa jest dla tych, którzy pragną kontynuacji doczesnej egzystencji, a długa dla tych, którzy są wobec niej obojętni.1 Praṇawa powinna być używana na początku wjāhryti,2 mantr, na początku Wed oraz podczas modlitwy o świcie i zmierzchu wraz z Bindu i Nāda. Jeśli wielbiciel powtórzy ją 9 koṭi (90.000.000) razy, stanie się czysty.
19. Kolejne powtórzenie 9 koṭi (90.000.000) razy umożliwia zwyciężenie nad żywiołem Ziemi. Kolejne powtórzenie 9 koṭi razy umożliwia zwyciężenie nad żywiołem wody.
20. Podobnie, każde powtórzenie 9 koṭi (90.000.000) razy pozwala zwyciężyć nad żywiołami ognia, wiatru i eteru.
21. Atrybuty „zapachu” i inne powinny być kolejno zwyciężane poprzez kolejne powtórzenia 9 koṭi (90.000.000) razy . Egoizm należy przezwyciężyć poprzez kolejne powtórzenie 9 koṭi razy.
22. Powtarzając mantrę codziennie tysiąc razy, wielbiciel staje się nieustannie czysty. O brāhmini, późniejsze powtórzenia mantry prowadzą do osiągnięcia pragnień.
23. Wielbiciel, który w ten sposób ukończy 108 koṭi (1.080.000.000) powtórzeń dźapy Praṇawa (Om) i stanie się w pełni oświecony, opanuje Śuddhajogę.
24-25. Osoba, która w ten sposób opanowała Śuddhajogę, z pewnością staje się wyzwoloną duszą. Mahājogin, który nieustannie wykonuje dźapę i medytacje nad Śiwą w formie Praṇawa oraz utrzymuje mistyczny trans, z pewnością staje się samym Śiwą. Powinien wykonywać dźapę po uprzednim wykonaniu Aṅganjāsa (rytualnego umieszczania palców na różnych częściach ciała, zgodnie z przepisami) i wezwać odpowiednich mędrców, bóstwa opiekuńcze oraz nazwę metrum, w którym skomponowano wers.
26. Wielbiciel, który praktykuje dźapę Praṇawa (Om) z należytym rytualnym umiejscowieniem palców na częściach ciała, staje się mędrcem. Osiągnie wszystkie korzyści rytualnej Njāsa, takie jak błogosławieństwa dziesięciu matek i osiągnięcie sześciu ścieżek.
27-30. Dla tych, którzy są oddani działaniom, a także dla tych, którzy zarówno powstrzymują się od działań, jak i je podejmują, zalecana jest zgrubna Praṇawa. Śiwajogini są trzech rodzajów, oddani rytuałom, ascezie i dźapie. Krijājogin to ten, który angażuje się w święte rytuały i oddawanie czci, wydając pieniądze, używając kończyn ciała i wypowiadając słowa takie jak Namaḥ (hołd). Tapojogin to ten, który powstrzymuje się od ranienia innych, kontroluje wszystkie zewnętrzne zmysły, spożywa ograniczone ilości pożywienia i wykonuje rytuały. Dźapajogin to ten, który jest spokojny, zawsze wykonuje dźapę, jest wolny od wszelkich pragnień i utrzymuje wszystkie wcześniej wymienione praktyki.
31. Czysty człowiek osiągnie wyzwolenie jedynie krok po kroku, zaczynając od Sālokja, dzięki oczyszczeniu poprzez oddawanie czci Śiwajoginom z szesnastoma usługami i hołdem.
32. O brāhmini, teraz wyjaśnię Dźapajogę, proszę posłuchajcie. Nawet osoba praktykująca ascezę powinna wykonywać dźapę, aby się oczyścić.
33. O brāhmini, pięciosylabowa mantra Śiwa jest grubą Praṇawą. Imię Śiwa jest używane w celowniku z przedrostkiem Namaḥ (Namaḥ Śiwāja – Hołd Śiwie). Oznacza ona pięć zasad.
34. Dźapa pięciosylabowej mantry zawsze powinna być wykonywana wraz z Praṇawą. Człowiek może osiągnąć wszystko dzięki dźapie pięciosylabowej mantry.
35. O brāhmini, wielbiciel powinien otrzymać instrukcję od swojego nauczyciela, usiąść wygodnie na dobrze oczyszczonej ziemi i rozpocząć dźapę. Praktykę należy rozpocząć w Ćaturdaśī dnia jasnej połowy miesiąca i zakończyć w Ćaturdaśī dnia ciemnej połowy.
36-37. Miesiące Māgha i Bhādrapada są najpomyślniejszymi spośród wszystkich okazji. Podczas dni dźapy powinien spożywać tylko jeden posiłek dziennie w ograniczonych ilościach. Powinien powstrzymać się od bezużytecznych rozmów i kontrolować wszystkie swoje zmysły. Powinien nieprzerwanie służyć swoim rodzicom i królowi lub każdemu panu, któremu służy. Wykonując dźapę tysiąc razy, uwalnia się od długów, w przeciwnym razie nie.
38-42. Pięciosylabowa mantra powinna być powtarzana pięćset tysięcy razy, przez cały czas pamiętając o różnych aspektach Pana Śiwy, który siedzi w pozycji lotosu. On jest darczyńcą wszelkiej pomyślności. Ma półksiężyc jako swój diadem. Dał schronienie Gaṅgā w swych splecionych włosach. Ze Śakti siedzącą na Jego lewym udzie, jaśnieje w otoczeniu swej wielkiej świty. Nosi księżyc na czole. Ukazuje gesty obdarzania łaskami i ofiarowania wolności od strachu. Jest przyczyną nieustannych błogosławieństw. On jest Sadāśiwa. Najpierw powinien być mentalnie czczony, albo jako przebywający w sercu, albo w strefie słonecznej. Wykonując dźapę pięciosylabowej mantry, wielbiciel powinien siedzieć twarzą na wschód. Wszystkie jego działania powinny być czyste. W poranek dnia Ćaturdaśī ciemnej połowy, po ukończeniu codziennych rytuałów, powinien usiąść w czystym, pięknym miejscu. Powinien kontrolować swój umysł i zmysły. Powinien powtórzyć pięciosylabową mantrę dwanaście tysięcy razy w ten sposób.
43-44. W celu wykonania rytuału powinien zaprosić pięciu wielkich wielbicieli Śiwa wraz z ich żonami. Jeden z nich powinien być znakomitym nauczycielem, który zostanie przypisany formie Sāmba; inny będzie reprezentować aspekt Īśāna; trzeci będzie reprezentować kolejny aspekt Śiwa – Aghora; czwarty będzie reprezentować aspekt Wāma; piąty będzie reprezentować aspekt „Sadjodźāta”.
45-47. Wszystkie przedmioty potrzebne do rytuału powinny być gotowe i należy rozpocząć ceremonię. Kiedy zostanie ona prawidłowo wykonana, powinno nastąpić składanie ofiar. Wszystkie rytuały od początku do końca powinny być przeprowadzane zgodnie z zasadami określonymi w świętych pismach, które wielbiciel przestrzega. Ghī używane do obrzędu powinno być przygotowane z mleka kasztanowej krowy. Powinien złożyć dziesięć, sto lub tysiąc ofiar albo polecić wielbicielom Śiwa, aby składali ofiary. W takim przypadku liczba ofiar powinna wynosić sto osiem.
48-49. Na zakończenie ofiary powinny zostać przekazane dary pieniężne: nauczycielowi powinny zostać ofiarowane dwie krowy (lub krowa i byk) jako dodatkowa ofiara. Pięciu wielbicieli powinno zostać odpowiednio uczczonych; gospodarz powinien obmyć się wodą, w której umyto stopy wielbicieli. Dzięki temu uzyska zasługę równą kąpieli w trzydziestu sześciu koṭi (360.000.000) świętych rzek i zbiorników wodnych.
50-52. Powinien z wielką pobożnością złożyć dary z gotowanego ryżu i dziesięciu dodatkowych składników. Żona nauczyciela powinna być uważana za wielką boginię (Parā). Żony pozostałych wielbicieli – Īśāna i innych – powinny zostać odpowiednio uczczone i uhonorowane. Powinny otrzymać koraliki święte dla Śiwa, szaty i zostać wystawnie nakarmione puddingiem mlecznym, roślinami strączkowymi, plackami, słodkimi plackami itp. po należytym złożeniu ofiar. Dźapa kończy się należytymi modlitwami do władcy bogów.
53. Po wykonaniu Puraśćaraṇa (powtarzania mantry, po którym następuje ofiara), gospodarz domu zostaje obdarzony skutecznością mantry. Jeśli ukończy kolejne pięćset tysięcy dźapa, wszystkie grzechy zostaną zmazane.
54. Za każde pięćset tysięcy dźapa gospodarz domu zostanie obdarzony bogactwem i pomyślnością różnych Loka, począwszy od Atala, a skończywszy na Satjaloka, w kolejności.
55. Jeśli gospodarz umrze w trakcie, odrodzi się w świecie po należytym cieszeniu się przyjemnościami w innych światach. Następnie będzie kontynuować dźapę i uzyska korzyść bycia blisko Brahmana.
56. Po kolejnych pięciuset tysiącach dźapa osiągnie korzyść asymilacji z Brahmanem. Jeśli w sumie ukończy dziesięć milionów dźapa, stanie się identyczny z Brahmanem.
57. Osiągając w ten sposób wchłonięcie w Kārjabrahmana (Brahmana działania), zyska wszelkie przyjemności, jakie można sobie wymarzyć, aż do czasu ostatecznego rozpuszczenia.
58. W następnej Kalpie narodzi się jako syn Brahmā. Oświecony dzięki pokucie, ostatecznie osiągnie wyzwolenie.
59. Czternaście światów, począwszy od Pātāla, a skończywszy na Satja, jest ewoluowanych z pięciu żywiołów, takich jak Ziemia itd. Te światy nazywane są światami Brahmā.
60-61. Istnieje czternaście światów Wiszṇu poza światem Satja i kończących się na Kszamā. W świecie Kszamā działający Wiszṇu przebywa w doskonałym mieście Waikunṭha w towarzystwie Lakszmī, która również działa, chroniąc wielkich odbiorców przyjemności. Poza tym i kończąc na świecie Śući, istnieje dwadzieścia osiem światów.
62. W czystym świecie Kailāsa znajduje się Rudra, niszczyciel istot żywych. Poza tym znajduje się pięćdziesiąt sześć światów, kończących się na regionie Ahimsā.
63. Pan działań, który przesłania wszystko, przebywa w mieście Dźńānakailāsa w regionie Ahiṃsā.
64-67. Na końcu tego regionu znajduje się koło Czasu, a poza zasięgiem Czasu istnieje przestrzeń zwana Kālātīta. Tam Kāla (Bóg Śmierci i Czasu), wspierany przez Śiwa i nazywany Ćakreśwara, łączy wszystkich z Czasem. W swoich działaniach zajmuje się Dharmą pod postacią bawołu, którego cztery nogi symbolizują kłamstwo, nieczystość, przemoc i bezlitosność. Może przyjmować dowolną formę. Przyjmując postać wielkiego bawołu jest pełen ateizmu, ma złe skojarzenia i wydaje dźwięki inne niż te z Wed. Aktywnie łączy się z Gniewem. Ma czarną barwę. W tym regionie jest nazywany wielkim panem (Maheśwara). Możliwość znikania również istnieje w tym obszarze.
68. Poniżej tego znajduje się Karmabhoga – przyjemność jako rezultat działań. Poza tym punktem znajduje się Dźńānabhoga – przyjemność wynikająca z wiedzy. Poniżej tego punktu znajduje się Karmamājā, a poza tym punktem – Dźńānamājā.
69. Wyjaśnienie Karmamājā: Mā oznacza Lakszmī, czyli Karmabhoga. Osiągnięcie tego stanu to Mājā. Słowo Mā jest następnie interpretowane jako Dźńānabhoga. Osiągnięcie tego stanu to Mājā.
70. Poza tym punktem znajduje się Nitjabhoga (wieczna przyjemność). Poniżej tego punktu znajduje się Naśwarabhoga (przemijająca przyjemność). Poniżej tego znajduje się przemijalność, a poza tym istnieje wolność.
71. Więzy i pęta istnieją tylko poniżej tego punktu. Poza tym punktem nie ma już żadnych więzów. Ci, którzy wykonują działania jedynie z pragnieniem, pozostają poniżej tego punktu.
72. Przyjemność wynikająca z rytuałów wykonywanych bez pragnienia znajduje się poza tym punktem. Ci, którzy są oddani wielbieniu łona, pozostają poniżej.
73. Wielbiciele Liṅga, którzy nie są dotknięci pragnieniem, mogą przejść poza ten punkt. Wielbiciele bóstw innych niż Śiwa pozostają poniżej.
74. Ci, którzy są oddani wyłącznie do Śiwa, mogą przejść poza ten punkt. Pod tym punktem żyją miliony Dźiwa. Istnieje wielki mur obronny powyżej tego miejsca.
75. Osoby związane z doczesnym istnieniem pozostają poniżej tego punktu, a ci, którzy są wyzwoleni, przechodzą poza niego. Ci, którzy czczą naturalne substancje, pozostają poniżej.
76. Ci, którzy czczą byt Puruszy, przechodzą poza ten punkt. Śaktiliṅga znajduje się poniżej tego punktu, ale Śiwaliṅga jest ponad nim.
77. Nieprzejawiony liṅga znajduje się poniżej tego punktu, ale przejawiony jest ponad nim. Pojęty liṅga jest poniżej, a niepojęty znajduje się ponad.
78. Zewnętrzny liṅga jest poniżej tego punktu, a wewnętrzny jest ponad. Śaktiloki, których liczba wynosi sto dwanaście, znajdują się poniżej tego punktu.
79. Bindurūpa jest poniżej tego punktu, a Nādarūpa znajduje się ponad. Karmaloka znajduje się poniżej tego punktu, a Dźńānaloka jest ponad nim.
80-81. Pokłon oddany poza tym punktem usuwa dumę i egoizm. Słowo Dźan oznacza przemijalność, Na jest partykułą przeczącą. Słowo Dźńāna oznacza więc to, co przepędza przemijalność. Ci, którzy czczą żywioły, pozostają poniżej tego punktu.
82-83. Ci natomiast, którzy czczą rzeczy duchowe, przechodzą ponad ten punkt. Wedibhāga (część Ołtarza) w tym wielkim świecie Ātmaliṅga sięga jedynie do tego punktu. Osiem ustaleń Prakryti itd. również znajduje się na krańcach Wedi. Taki jest zwyczajowy i święty porządek.
84. Ci, którzy są obdarzeni cnotą prawdomówności itp. oraz ci, którzy oddają cześć Śiwa, przekraczają Kālaćakra, który siedzi na Adharmamahisza (Bawole zła).
85. Ponad tym, przed Śiwaloką, stoi byk Cnoty w formie celibatu. Posiada nogi Prawdomówności itd.
86. Byk Dharmy ma cierpliwość za rogi, powściągliwość za uszy, wiarę za oczy, westchnienia za intelekt i umysł. Jest ozdobiony dźwiękiem wedyjskich hymnów.
87. Byki świętych rytuałów itp. należy rozumieć jako osadzone w przyczynach. Kālātīta (tj. Maheśwara) przewodzi bykowi świętych rytuałów.
88. Czas życia Brahmā, Wiszṇu i Maheśa to jeden dzień. Poza tym punktem nie ma ani dnia, ani nocy, ani narodzin, ani śmierci.
89-90. Światy kończące się na Kāraṇasatja należące do Kāraṇabrahmā (Brahmā przyczyna), które wyłoniły się z subtelnych elementów, takich jak zapach itp., są osadzone poza tym punktem. We wszystkich tych czternastu światach subtelny zapach itp. przyjmują właściwą formę. Jest tam osadzone czternaście światów Kāraṇawiszṇu.
91. Loka Kāraṇarudra jest dwadzieścia osiem. Loka Kāraṇa-īśa, których liczba wynosi pięćdziesiąt sześć, znajdują się ponad nimi.
92-93. Brahmaćarjaloka zaakceptowana przez Śiwa jest ponad tym punktem. Tam w Dźńānakailāsa, która ma pięć osłon, przebywa pierwotna forma Śiwa – Liṅga w towarzystwie pierwotnej energii Śiwa. Posiada pięć stref i pięć Brahmakalā.
94. To miejsce jest zwane siedzibą Śiwa, Śiwālaja, najwyższym Ātmanem. Tam jedynie przebywa Parameśwara w towarzystwie Parāśakti.
95. Jest On biegły w wykonywaniu pięciu funkcji: stwarzania, podtrzymywania, przemijania i błogosławienia. Jego ciało to Istnienie, Wiedza i Błogość.
96. Zawsze trwa w medytacji. Jest stale skłonny do błogosławienia. Siedzi w pozycji transu. Jaśnieje, spoczywając w samym sobie.
97-98. Jego wizja jest możliwa stopniowo poprzez święte rytuały, medytację itd. Poprzez wykonywanie codziennych rytuałów i oddawanie czci umysł zostaje skierowany ku świętym rytuałom Śiwa, których praktykowanie prowadzi do ujrzenia Śiwa. Ci, którzy znajdą się w Jego polu widzenia, na pewno osiągną wyzwolenie.
99. Wyzwolenie przejawia się jako uświadomienie sobie natury Ātmana. To relaksacja i spoczynek w swojej własnej duszy. Opiera się na świętych rytuałach, pokucie, Dźapie, wiedzy, medytacji i cnocie.
100-101. Przez wizję Śiwa zostaje zapewnione relaksację. Śiwa, miłosierny, usuwa ignorancję tak, jak słońce usuwa wszelkie nieczystości i ciemność za pomocą swoich promieni. Gdy ignorancja zostaje rozproszona, zaczyna działać wiedza o Śiwa.
102. Po zdobyciu wiedzy o Śiwa człowiek osiąga relaksację. Czuje się usatysfakcjonowany osiągnięciem relaksacji.
103-104. Ponadto, poprzez dziesięć milionów Dźapa osiąga region Brahmā. Kolejne dziesięć milionów Dźapa pozwala mu osiągnąć region Wiszṇu. Dzięki dalszym dziesięciu milionom Dźapa osiąga region Rudra, a poprzez kolejne dziesięć milionów Dźapa osiąga region Īśwara.
105. Ponadto, poprzez podobną Dźapa wykonywaną z koncentracją, osiąga Kālaćakra, pierwszy poziom w Śiwaloka.
106-107. Kālaćakra składa się z pięciu kręgów, jeden znajduje się nad drugim. Widzenie i złudzenie (Dryszṭi i Moha) tworzą Brahmaćakra; Przyjemność i złudzenie (Bhoga i Moha) tworzą Wiszṇućakra. Gniew i złudzenie (Kopa i Moha) tworzą Raudra Ćakra, cykliczność (Bhramaṇa) to Īśwaraćakra. Wiedza i iluzja (Dźńāna i Moha) tworzą Śiwaćakra. Tak oto uczeni wyjaśnili pięć ćakr.
108. Następnie poprzez dziesięć koṭi (100.000.000) Dźapa osiąga region Kāraṇa Brahman. Ponownie, poprzez dziesięć koṭi osiąga pomyślność tego regionu.
109-110. Tak oto stopniowo, osiągając region Wiszṇu oraz inne regiony bogów, a także pomyślność tych regionów, wypełniając sumiennie powtarzanie do liczby stu pięciu koṭi (1.050.000.000) razy, osiąga Śiwaloka poza piątą osłoną.
111. Tam znajduje się Srebrna platforma, doskonałe koryto rzeki oraz byk w formie pokuty.
112. Piąta osłona to doskonała siedziba Sadjo-Dźāta (forma Śiwa). Czwarta to siedziba Wāmadewa.
113. Trzecia to siedziba Aghora. Druga to siedziba Sāmba Purusza.
114. Pierwsza to siedziba Īśāna. Piąta to miejsce Dhjāna Dharma (cnoty medytacji).
115. Siedziba Balinātha obdarza pełną Amryta (nieśmiertelnością, nektarem). Dalej znajduje się czwarty Maṇḍapa z posągiem Ćandraśekhara (forma Śiwa).
116. Siedziba Somaskanda to trzeci Maṇḍapa. Wierni twierdzą, że drugi Maṇḍapa to Nrytja-Maṇḍapa.
117. Pierwszy Maṇḍapa to siedziba Mūlamājā (pierwotnej iluzji), która jest bardzo pomyślna i tam właśnie się znajduje. Dalej jest sanktuarium, święte miejsce Liṅga Śiwa.
118. Nikt nie może pojąć kwitnącej potęgi Śiwa znajdującego się na grzbiecie Nandi. Nandīśwara siedzi na zewnątrz i powtarza pięciosylabową mantrę.
119. Wiedza ta pochodzi od nauczycieli duchowych. Otrzymałem ją od Nandīśa. Poza tym należy ją z tego wywnioskować i doświadcza jej jedynie Śiwa.
120. Pełny majestat i wielkość Śiwaloka może być poznana jedynie dzięki łasce Śiwa, a nie inaczej, tak mówią wierni.
121. W ten sposób brāhmini kontrolujący zmysły stopniowo uzyskują wyzwolenie. Opowiem wam teraz o procesie w innych przypadkach. Proszę, słuchajcie uważnie.
122-123. Kobiety brāhmińskie powinny przyjąć instrukcję od nauczyciela duchowego i wykonywać Dźapę z Namaḥ na końcu. Powinny powtórzyć pięciosylabową mantrę pięćset tysięcy razy dla przedłużenia życia. Taka jest reguła. Następnie powinny powtórzyć ją kolejne pięćset tysięcy razy, aby zniweczyć kobiecość. Najpierw stając się mężczyzną, osiągną stopniowo wyzwolenie.
124. Kszatrija musi powtórzyć mantrę pięćset tysięcy razy, aby usunąć Kszatratwę. Kolejne pięćset tysięcy powtórzeń pozwala mu stać się brāhminem.
125. Po osiągnięciu mantrasiddhi stopniowo uzyska wyzwolenie. Waiśja usuwa Waiśjatwę poprzez pięćset tysięcy dźapa.
126. Następnie staje się mantra-Kszatriją poprzez powtórzenie jej pięćset tysięcy razy. Potem usuwa Kszatratwę poprzez pięćset tysięcy powtórzeń dźapa.
127-129. Następnie staje się mantra-brāhminem poprzez powtórzenie mantry pięćset tysięcy razy. Śūdra, powtarzając mantrę z Namaḥ na końcu dwa miliony pięćset tysięcy razy, staje się mantra-brāhminem i jest wystarczająco oczyszczony, aby osiągnąć wyzwolenie. Jeśli ktoś jest chory, niezależnie od płci, kasty bramińskiej lub innej, powinien zawsze powtarzać ją z Namaḥ na początku lub na końcu. Jeśli chodzi o kobiety, nauczyciel duchowy powinien udzielić im instrukcji we właściwej kolejności.
130. Po zakończeniu każdych pięciuset tysięcy powtórzeń dźapa aspirant powinien wykonać Mahābhiszeka i Naiwedja. Powinien czcić wielbicieli Śiwa, aby zadowolić Śiwa.
131. Śiwa raduje się czcią oddawaną jego wielbicielowi. Nie ma różnicy między Śiwa a wielbicielem Śiwa. On jest samym Śiwa.
132. Mantra ma naturę Śiwa. Dzięki trzymaniu się mantry, ciało fizyczne wielbiciela staje się tożsame z Śiwa.
133-134. Wielbiciele Śiwa znają wszystkie rytuały, a nawet wszystkie rytuały wedyjskie. Im więcej aspirant powtarza mantrę Śiwa, tym bardziej obecność Śiwa przenika jego ciało. Dla kobiety – wielbicielki Śiwa, formą do koncentracji powinna być bogini.
135. Obecność bogini jest odczuwana tak długo, jak długo trwa powtarzanie mantry. Inteligentny człowiek, który nieprzerwanie czci Śiwa, staje się godny jego imienia i formy.
136. Nawet gdy aspirant stał się Śiwa, powinien czcić Parā. Powinien czcić Śakti, zarówno w jej wcielonej formie, jak i w formie Śiwaliṅga, po bezbłędnym wykonaniu jej wizerunków.
137-142. Powinien uznać formę Liṅga za Śiwa, a siebie za Śakti, albo uznać Śaktiliṅga za boginię, a siebie za Śiwa. Może też rozważyć Śiwaliṅga w formie Nāda, a Śakti w formie Bindu oraz przypisać im cechy pierwotne lub wtórne, albo uznać je za jedność. Bez względu na formę Upāsti powinien czcić zarówno Śiwa jak i Śakti. Staje się Śiwą w wyniku swojej podstawowej realizacji. Z szesnastoma formami służby i hołdu powinien czcić wielbicieli Śiwa, którzy są wcieloną mantrą Śiwa lub są z nim tożsami. Dzięki temu osiągnie wszystko, czego pragnie. Śiwa, będąc wysoce zadowolonym, spełni jego prośby. Bez oszustwa w kwestii pieniędzy, ciała, mantry czy koncepcji, powinien uhonorować pięć, dziesięć lub sto par wielbicieli Śiwa, karmiąc ich i świadcząc im inne usługi w towarzystwie swojej żony.
143-146. Dzięki temu przyjmie formę Śiwa i Śakti i nie narodzi się ponownie. Tuż poniżej pępka znajduje się część Brahmā, aż do pachy rozciąga się część Wiszṇu, a twarz w ciele wielbiciela Śiwa stanowi symbol Liṅga. Jeśli ktoś umrze, gospodarz domu powinien czcić pierwotnego ojca Śiwa, pierwotną matkę Śiwā oraz wielbicieli Śiwa. Dzięki temu, niezależnie od tego, czy ciało zmarłego zostanie odpowiednio skremowane, zmarły trafi do świata przodków i stopniowo osiągnie wyzwolenie. Osoba obdarzona Tapasem jest lepsza niż dziesięciu ludzi obdarzonych rytuałami.
147-153. Osoba obdarzona Dźapą jest lepsza niż sto osób obdarzonych Tapasem. Osoba obdarzona wiedzą o Śiwa jest lepsza niż tysiąc osób obdarzonych Dźapą. Osoba obdarzona medytacją jest lepsza niż sto tysięcy osób posiadających wiedzę o Śiwie. Osoba obdarzona mocą transu jest lepsza niż milion medytujących osób. Ponieważ ci ostatni są lepsi od poprzednich, powinni być wybierane do wielbienia. Nawet rozsądni ludzie nie są w stanie w pełni pojąć doskonałości korzyści. Zwykły człowiek nie może zrozumieć wielkości wielbiciela Śiwa. Cześć oddana wielbicielowi Śiwa jest równa czci oddawanej Śiwa i Śakti. Ten, kto czci któreś z nich pobożnie, staje się Śiwa i osiąga Śiwa. Ten, kto czyta ten znaczący rozdział, który jest zgodny z nakazami wedyjskimi, staje się brāhminem obdarzonym wiedzą o Śiwa i raduje się w towarzystwie Śiwa. O uczeni władcy mędrców, osoba, która zna szczególne rzeczy, powinna przekazywać je wielbicielom Śiwa. Dzięki łasce Śiwa zostanie pobłogosławiona.